ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΧΝΟΣ

Πρώτα-πρώτα η Ποίηση

Η ώρα ξεχάστηκε βραδιάζοντας δίχως φτερούγισμα με το στόμα της ανένδοτο προς τη Θάλασσα – μακριά πολύ μακριά μέσα σε σκιές του ουρανού υπάρχει μια παρθένα οδός που περιμένει το ίχνος μας 


 (ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΟ και μέγιστος κοινός διαιρέτης,  δηλαδή πρώτα-πρώτα Η ΠΟΙΗΣΗ,  διάβασε και προσπάθησε και πολέμησε. Διότι, ο καθείς και τα όπλα του)

Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο,
να καθαρίσει τον τόπο
απ’ όλων των λογιών τα δίσεχτα απομεινάρια…
Θέλει μαΐστρο γερό
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη
κι από τα χαρτιά έφτιαχνα ονόματα
κι από τα ονόματα γυναίκες
που τις αγκάλιαζα κι ένιωθα τη μέση τους
ν’ αναδίνει τρεμούλα και δροσιά
σαν το τρεχούμενο νερό.
Στο τέλος,
έφτασα να συλλογίζομαι μονάχα κάτι
και να το βλέπω να χαράζονται
με κεφαλαία στην πέτρα στο κορμί
φλέβες, κάλιο, μαγγάνιο
και τ’ αποτιτανωμένα
παλαιά κατάλοιπα του έρωτα,
και πολύ τότε σφίχτηκε η καρδιά μου,
γιατί ήταν το πρώτο τρίξιμο του ξύλου μέσα μου
μιας νυκτός που εσίμωνε ίσως [Οδυσσέας Ελύτης]

ΧΟΡΗΓΟΣ για την αντιγραφή και επικόλληση: Ευάδνη, (Άναυδη Υπερείδου, Ανήκεστη Ίριδα, Ενεά, Πολύφημη Αστερόπη κλπ, κλπ) Πίσω από e-λέξεις ψευδώνυμες, φράσεις πανέτοιμες, νοήματα αστραφτερά, εικόνες ιλουστρασιόν, φανταστική οπτική γωνία, εικονική πραγματικότητα και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς παρά ν’ αντιγράφω και να επικολλώ να χαλούν τα πλήκτρα της μηχανής, να φθείρεται η ταινία, να τελειώνει το χαρτί κι ακόμα δεν έχω πει ούτε το ένα εκατοστό από κείνα που στριμώχνονται μέσα μου. Τι δίψα είναι αυτή για μπουρλότο θεέ μου; Τούτο μόνο να ξέρεις μου είπαν: «ό,τι σώσεις μες στην Αστραπή καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει και σύψυχο το άστρο μας θα πάει σαράντα οργιές μπροστά, να σαλτάρει από τη γκουανταλάχαρα ως τη σαλονίκη με διπλό ΚΛΙΚ σε μια στρίγγλα αστροφεγγιά»!    Εκεί, Διυλίζοντας εικόνες λέξεων και καταπίνοντας την πολυσημία των χρωμάτων τους, θα  κριθεί κάθε Άνοιξη από τη Χαρά της από το Χρώμα του  κάθε Λουλούδι κι απ’ το Ανατρίχιασμα το κάθε Φιλί (Μίλτος Σαχτούρης)


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ:

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΙΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΝΟΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ξέροντας ότι ο κόσμος δεν έχει νόημα…)

ΟΛΗ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΕΡΩΤΗΣΗ: ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΑΝΑΛΟΓΟΥΣΕ (να μιλήσω για 45 λεπτά όσο δεν έχω μιλήσει ποτέ στη ζωή μου):