ΣΑΙΞΠΗΡ

ΞΕΘΩΡΙΑΣΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΚΟΡΣΕΔΕΣ:

Με αγκαλιά τον Σαίξπηρ-
Δεν ήξερε τι στη μέση του κάμπου
Κάποτε μια γλυκιά συνουσία
Έρως με την αυγή στ’ αρχοντικό
Μια λάμπα που σβήνει μεσάνυχτα κιόλας
Μια συνάντηση μύτη με μύτη
Τ’ όργανό της τρίβεται στο δικό μου
Οι δυο προεξοχές δίνουν σημασία η μία στην άλλη
Δεν υπάρχει συναλλαγή όταν συνευρίσκονται
Σε διαφορετικές στάσεις δυο όργανα παρόμοια
Αμοιβαία συναίσθηση χωρίς συναισθήματα
Ανεξάρτητα από τον άνθρωπο, απ’ την τριβή και το τρίψιμο
Το καθημερινό συναισθάνονται
Ζούνε μια ζωή χαμηλή μες στα φύκια των κατωτέρων οργάνων
Δίνουν λαβή σ’ ό,τι πρέπει, σ’ ό,τι νομίζουν χρήσιμο
Μια οργάνωση γύρω απ’ τον οργασμό του οργώματος
Αργοπορούν επίτηδες να παρατείνουν την αίσθηση
Γέρνουν ταλαντεύονται σείονται
Κόβουν μ’ ένα γυαλιστερό μαχαίρι
Μια γωνιά ακαλαίσθητη που εξέχει
Το χέρι παίζει ρόλο μεσάζοντα
Δεν ήξερε τι στη μέση σκοτάδι
Κάποτε μια γλυκά συνουσία
Συνευρίσκονται η μία με την άλλη
Η λαβή του οργάνου μια λήψη
Μετάληψη στη θήκη του ενός και του άλλου
Επίτηδες μακριά με πλησιάζουν
Τα χείλια της ελαφρά εφαρμόζουν
Εφάπτονται στα δικά μου –ηλεκτρισμός
Μια σπίθα φωτίζει την κάμαρα
Ο πομπός που γίνεται δέκτης
Στο λιπαρό της λαγούμι τρυπώνει
Εφαρμόζει στενά στο δικό του
Χειμώνα καλοκαίρι καμιά αλλαγή
Στην παγωμένη έκφραση των προσώπων
Ξεθωριασμένο χαλί στο τζαμί
Για να κάτσει επάνω ημίγυμνη
Στο πρώτο πλάνο παίζουμε πιάνο
Με πιάνεις σε πιάνω πιανόμαστε
Ο ένας στο δίχτυα του άλλου
Κι όπου σε βρίσκω σε χάνω
Χώνομαι μες στο θάμνο όπου κρύβεται μια οπή
Εκεί μέσα κάνω κουπί σε μια υπόγεια σπηλιά
Στην καρδιά της λιπόσαρκης θάλασσας.
(σκόρπιοι στίχοι από το βιβλίο του Νάνου Βαλαωρίτη  ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ Ιούνιος 1983)



Οι ποιητές μπορούν να γράφουνε διαμάντια ξαπλωμένοι σε μια καρέκλα (το τι τραυλίζουν στο κρεβάτι είναι άλλη ιστορία…)
όταν ο διεφθαρμένος κύριος Γουώλτα
στρίμωξε την παρθένα των τιμών
σ’ ένα δένδρο του Γουίδστορ Παρκ
γυρεύοντας την ηδονή του να κερδίσει
σ’ ένα ρυθμικό γαμήσι
εκείνη σαν της πρωτορίχθηκε αναφώνησε:
«ω γλυκέ μου Σεργουώλτα… μη με ξεπαρθενέψεις»

Μα όταν εκείνος πέτυχε το στόχο του
οι μόνες λέξεις που άρθρωσε ήταν:
«ω γλυκέ Σερώτα…»

Ο έρωτας δεν έχει χρεία τη γλώσσα
Ακόμη και οι ουράνιοι ρυθμοί
στα στόματα μεγάλων ποιητών
αδυνατούν να συγκριθούν
με εκείνο το εκφραστικό κι εκστατικό «Γλυκέ Σερώτα»
που ταίριαζε συντονισμένο
στις ρυθμικές και γρήγορες σπρωξιές του

Οι ποιητές μπορούν να γράφουνε διαμάντια
ξαπλωμένοι σε μια καρέκλα
(το τι τραυλίζουν στο κρεβάτι είναι άλλη ιστορία…)

Μερικοί σε μια ένωση ιδεώδη
κατορθώνουν κι αποτυπώνουν
ολόκληρο έναν κόσμο ονειρώδη ένα νέο σύμπαν,
με λόγια που εκφράζουν, που κατακτούν
που γοητεύουν…

Κι όμως «αγάπη, αγάπη, αγάπη»
είναι ό,τι ψιθυρίζουμε.
Έχει του έρωτα ρυθμό και μέτρο στίχου
είναι αρκετό, τα λέει όλα
κι άλλωστε τι άλλο υπάρχει για να ειπωθεί;

και τα ΨΗΛΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ του Philip Larkin σε μετάφραση του Διονύση Καψάλη
Όταν καμιά φορά κοιτώ δυο νέα παιδιά,
που εκείνος μάλλον την πηδάει κι εκείνη βάζει
διάφραγμα ή παίρνει αντισυλληπτικά,
λέω, να ο παράδεισος που μια ζωή
τον ονειρεύονται όλοι οι γέροι: τέρμα, πάνε
δεσμοί και νεύματα, σαν απαρχαιωμένα
θεριστικά τρακτέρ, κι οι νέοι να γλιστράνε
προς την απέραντη ευτυχία ολοένα.
Κι αναρωτιέμαι αν υπήρξε άνθρωπος
που εμένα βλέποντας σαράντα χρόνια πριν,
σκέφτηκε, να ο βίος ο ανθόσπαρτος.
Ούτε Θεός, ούτε να ιδρώνεις για το πυρ
το εξώτερο μες στο σκοτάδι, πάνε αυτά,
ούτε για τον παπά κλειστά τα στόματα.
Θα ξεγλιστρήσουν όλοι, ελεύθερα πουλιά,
αυτός και η παρέα του. Κι αυτόματα
μου έρχονται στο νου ψηλά παράθυρα
αντί για λέξεις – το γυαλί που αδράχνει ήλιο,
και πέρα ο τρίσβαθος αιθέρας που δεν δείχνει

τίποτα κι είναι ανύπαρκτος κι απέραντος.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: