ΘΕΛΕΙ Η ΧΕΙΜΕΡΙΑ ΝΑΡΚΗ ΚΡΟΤΟ ΝΑ ’ΡΘΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ:

«Ξέρεις, ίσως να μην πράττουμε καλά που αφήνουμε τις εποχές να μετρούν την αντοχή μας. Κι επιρρεπείς τόσο δεν είμαστε για μία τέτοια υστεροφημία. Αφού και οι εποχές βίαιες υπάρχουνε, τόσο που δεν καταλαβαίνεις για πότε μπαίνουν μέσα σου σαν πολιτεία ολάκερη ο μαύρος γάτος, ο τσαλαπετεινός και το σπουργίτι, το παιδικό παιχνίδι που βρίσκει στο πατάρι ο αδερφός…» απόσπασμα από το ποίημα ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΜΥΡΙΖΑΝ ΘΑΝΑΤΟ,  ένα πρώτο δείγμα από την νέα υπό έκδοση συλλογή της ποιήτριας που στην προηγούμενη πρώτη της συλλογή «αναμετρήθηκε» με τις  ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ [Α] (Ειρήνη Καραγιαννίδου, εκδόσεις ΛΟΓΟΤΕΧΝΟΝ, Θεσσαλονίκη 2013). Κάποτε, λοιπόν, στις ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ  του «Α» ήταν αλλιώς. Από τη μια άνοιγες «τα παράθυρα να κοιτάξει το δωμάτιο ουρανό στην οδό Λησμονιάς…» από την άλλη όμως «διπλοκλείδωνες τις πόρτες να κουτουλάει αεροστεγώς το λιβάνι στους τοίχους» και τελικά θα σφραγίσεις τα παράθυρα γιατί φοβάσαι «τον άνεμό σου, τον αέρα της αναμμένης σου ερήμου»!..  Περιμένοντας λοιπόν τη Νέα Εποχή στην ποίηση της Ειρήνης, περιμένοντας ίσως  την ίδια να έρθει «να μας διαβάσει ποιήματα… γιατί αύριο θα ξαναβρέξει χαϊδεύοντας λευκές προσμονές», αποδελτιώνουμε παρακάτω  επτά ποιήματα. Τέσσερα (Ρίζωσε πάλι λουλούδια, Παλέτα δίχως έμπνευση, Το άλας σου και Γιορτή αιωνίων εκρήξεων)  από την πρώτη συλλογή και τρία (Παραλίμνια, Ξημερώνει ανάποδα και Σεζάν Σεσημασμένος) από την υπό έκδοση νέα συλλογή. Η επιλογή της εικόνας που συνοδεύει την ανάρτηση έγινε συνειρμικά από τον τίτλο του τελευταίου ποιήματος: ART by  Paul Cezanne]    



[Ρίζωσε πάλι λουλούδια]
Δώσε μου όνειρα
καρπούς στα μάτια
σαν χθες να είναι
αδιάκοπα ταξίδια
βουλιμικά
να σε κοιτώ ρευστή
βυθισμένη
στο γαλάζιο όγκο
της γλύκας σου
να ξαναγυρίζουν όλα
στο κορμί
κλίμακα
μιας συνεχούς περιστροφής

έξω από τοίχους
να μάθω μέσα μου
να φυτρώνω
ατέλειωτες συστάδες λουλουδιών.
[Ειρήνη Καραγιαννίδου, από τη συλλογή ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΙΣ ΤΟΥ Α]

Κι αμέσως ο ύπνος γίνεται απόχη με ανήλιαγα όνειρα –γιατί έπαιξες εσύ μ’ όλο το φως του σύμπαντος κόσμου-

[ Παραλίμνια ]
Ίσως μία μέρα
να μην είναι ο χρόνος πλέον
μια σημαντική υπόθεση
Να εμπεδώσουμε πόσοι ξοδεύτηκαν αδίκως
σε αναχωρήσεις και επιστροφές
Τι καταδίκη είναι η αιωνιότητα
Γιατί οι κλέφτες οι καλοί
δεν επανέρχονται ποτέ στον τόπο του εγκλήματος
Γιατί στο μεταξύ
η γη κινείται
κάτω από τα πόδια μας
Ώστε είν’ αδύνατον να καταλάβουμε
πώς πέρασε τα σύνορα η ώρα.
[Ειρήνη Καραγιαννίδου, από την νέα συλλογή που θα κυκλοφορήσει αυτές τις μέρες]

Γδύνεσαι τώρα και τα ρούχα σου φιλούν τη φωτιά ανθρώπινο προσάναμμα. Π(υ)ροδότη!..

[Παλέτα δίχως έμπνευση]
Απόψε θα κλέψω μάτια
από το χρώμα σου
μελάνι από την έξαψή σου
με αναθυμιάσεις θα ζωγραφίσω
-της φαντασίας διογκωμένης-
με δύσμορφες υστερικές πινελιές
θα αποσπαστώ
σε συντριμμένα έπιπλα
να σεισθεί συθέμελα το σπίτι
-σαν χυδαία στοιχειωμένο-
μασκαρεμένη αδιάκοπα
μέχρι ν’ αποτινάξω και την τελευταία ρίζα
του μυαλού μου.

Ως το πρωί
θέλω να μουντζουρώνω
το ντυμένο ψέμα σου.
Ύστερα γδύσου.
[Ειρήνη Καραγιαννίδου, από τη συλλογή ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΙΣ ΤΟΥ Α]


[ Ξημερώνει ανάποδα ]
Κατεβαίνει ως τις φτέρνες το βουνό / Ένα κρεβάτι χώμα / Να δω,
απλώνει το αίμα στο βαμβάκι;
Μην φανταστείς πως θα σου γράφω
Ούτε εποχές
Ούτε διάθεση για ποίηση
Κλεισμένος ο καιρός από παντού
Στα ορεινά, στα πεδινά και στα παραθαλάσσια
Κι εξάλλου βρέχει
Να καταπιώ δεν προλαβαίνω τη βροχή
Γι’ αυτό σε πελεκάω
Όπως τη δρυ στα παραμύθια τα δικά σου
Στεγνή κι όλο στεγνή
Κάθε απόψε
Τάχα, και πως την δική σου χώρα
Δεν την λένε Χιροσίμα.
[Ειρήνη Καραγιαννίδου, από την νέα συλλογή που θα κυκλοφορήσει αυτές τις μέρες]

 Φτιάξε ένα ρούχο ν’ αντέχει τη φωτιά του φιλιού σου… δέρμα νέο πάνω στα ίδια κόκκαλα ζωγράφισε με μόνιμο παιχνίδισμα του ήλιου… Τα ρολόγια να δείχνουν πίσω σ’ εκείνο το ζεστό εικοσιτετράωρο

[Γιορτή αιώνιων εκρήξεων]
Κι όπως κοιμάσαι
απατώντας με κύματα
σου μιλώ σαν να σε ξέρω
επειδή μοιάζεις στην ψυχή μου
-θαρρώ-
κατάφωρα εμπλεκόμενη
σε αιχμηρές περιπλανήσεις

Βάλε απόστροφο το θόλο σου
αντίστροφα,
να προστατέψω την εύθραυστη όψη σου
την ακούραστη αναμονή της λάβας σου
να περισώσω
έστω και σ’ απανθράκωση
ως άλλη Πομπηία.
[Ειρήνη Καραγιαννίδου, από τη συλλογή ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΙΣ ΤΟΥ Α]

Είναι κενός χώρος που σε απαιτεί, είναι που η καρδιά μου είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου!..

[ Σεζάν σεσημασμένος ]
Μαυρίζει ο χρόνος
Όταν εκείνο το καναρινί που ντύνεσαι, πια
δεν το βλέπω πίσω απ’ την λευκή χλομάδα.
Ίσως τα οφθαλμοφανή μένουνε πάντα απαρατήρητα,
σε τεθλασμένες συναντάς το ευδιάκριτο σημείο των πραγμάτων,
η αταξία στη συντήρηση της τέχνης γενικώς σπουδαίο πράγμα
Όχι, δεν φιλοσοφώ εικάζοντας περί εικαστικών
Θέλει πινέλο ακριβείας
Το φτάσιμο στην άρνηση
Κι αυτό που λένε εκείνοι αφηρημένα πόνο
Με μεγαλώνει εκεί όπου δεν βρίσκεσαι
Είμαι απουσία-παχύδερμο, εμένα που με βλέπεις.
[Ειρήνη Καραγιαννίδου, από την νέα συλλογή που θα κυκλοφορήσει αυτές τις μέρες]


Μου αρκεί μια υποψία βραχνής εντολής για να βεβηλώσω την επικράτεια σου δίχως κανένα αλύχτισμα –ευτυχισμένη- που θα λατρεύεις την ηδονή του κλαυσίγελού μου!.. Δε πα να σε κρύβει ο ορίζοντας του σεντονιού…

[Το άλας σου]
Να γευτούμε λίγη άλμη
αυτήν
-που με περισσή ακρίβεια
στοιβάζουν τα δάκρυα
στις αλυκές του μυαλού-
και μετά να βυθιστούμε
στην άλλη
-αυτή των φιλιών
τη μη χορτασμένη-
κάτω απ’ τη σιωπή των πευκοβελόνων
να χαράξουμε
με θαλασσινό νήμα
λόγια
από γαλήνιο οργισμένο νερό,
γιατί ανάμεσά μας
θα τρέχει πάντα η υπόκωφη βοή
μανιασμένης λαχτάρας
φράγμα
που θα πασχίζει να μη σπάσει.
[Ειρήνη Καραγιαννίδου, από τη συλλογή ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΙΣ ΤΟΥ Α]

Τάχα τι φοβήθηκες; Πως το πράσινο τρεμούλιασμα που επιθυμούσε με περισσή αλλοφροσύνη να σε κοιτάξει είναι η Μέδουσα;

Άσπρη Πέτρα Κάτασπρη, την πετάς στον Ουρανό κι επιστρέφει Ποίημα: ελάτε, λοιπόν, να πετάμε πέτρες να περάσουνε τα χρόνια!.. Γιατί, έτσι, πίσω απ’ την καθημερνή κόλαση των Λέξεων ανασαίνουν ποιήματα και το καθαρό τους νόημα καθρεφτίζει παντού μια φανταστική ευτυχία που σε μεταμορφώνει σε πουλί που ξέρει μόνο από κελαηδισμούς …   
Ταδε Έφη Κάρμα Deep Punctum κ ART ά SOS
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΚΟΑΖΟΥΝ Σ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΥΤΕ «ΓΡΥ» ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΑ

 [ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ Α παρουσίαση ποιητικής συλλογής της Ειρήνης Καραγιαννίδου με εσωτερική εστίαση Τάσου Κάρτα με ΚΛΙΚ εδώ]: https://deepunctum.blogspot.gr/2015/02/blog-post_16.html

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ:

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):