Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2017

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

Εικόνα
«Αν ήξερε τι θα συνέβαινε μετά, θα είχε πάει κομμωτήριο και θα είχε αγοράσει ένα τολμηρό φόρεμα για να το βάλει για πρώτη φορά χθες, πριν πέσει στο κενό από τον εκατοστό τρίτο όροφο του τεράστιου ουρανοξύστη, καθώς προσπαθούσε να πιάσει ένα χαρτί που ο αέρας σήκωσε από το γραφείο της και το έσπρωξε προς τα έξω. Όταν βρέθηκε στο κενό, όλα προμήνυαν ένα αδιαμφισβήτητο στραπάτσο αλλά, στο ύψος του τεσσαρακοστού δευτέρου ορόφου, το σώμα της έπεσε στην αγκαλιά ενός θεόσταλτου νέου, εμφανίσιμου και γεροδεμένου που φορούσε εφαρμοστή στολή από μπλε και κόκκινη λύκρα και μια μπέρτα ασορτί, πολύ κομψή, που ανέμιζε όπως και το όμορφο μαύρο τσουλούφι του. Από εκεί και ύστερα, η κάθοδος ήταν μια απολαυστική βόλτα μέχρι που έφτασαν στο δρόμο, όπου εκείνος ο γόης την αποχαιρέτησε ευγενικά και πέταξε στα ύψη, αφού προηγουμένως της είπε πως σήμερα θα μπορούσαν να ξαναβρεθούν στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα. Και σήμερα εκείνη φοράει καινούριο φόρεμα, σκόπιμα επιλεγμένο, και φτιάχνεται επιμελώς για να πάει…

Η ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΗ ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΣΙΝΗ ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΡΩΤΕΥΘΕΙ ΠΟΤΕ ΑΙΓΟΚΕΡΩ (αλλά έχω πάει τρεις φορές στη Φολέγανδρο…)

Εικόνα
Για να φτιάξεις ένα Μπλάντι Μέρι θα χρειαστείς μιαν αρκούδα. Για να φτιάξεις μιαν αρκούδα, δεν θα χρειαστείς ποτέ, μα ποτέ, δυο λιοντάρια. Τη στιγμή που μιλάμε τουλάχιστον, ο Δανιήλ Ιωάννου της Ευτέρπης και του Δημοσθένη είναι ένα ανύπαρκτο πρόσωπο. Ένα, δύο, τρία, καρέκλα, πέντε, έξι λεωφορειόδρομος. Αν βάλεις ένα κατσαβίδι στην πρίζα, δεν υπάρχει καμία περίπτωση ν’ αλλάξεις ζώδιο…Οι τοξότες δεν ταιριάζουν καθόλου με τους λευκούς ιαγουάρους… Το αγαπημένο μου χρώμα δεν είναι ούτε το λιλά ούτε το κίτρινο ούτε το πράσινο ούτε το καφέ ούτε το γαλάζιο ούτε το μοβ ούτε το κόκκινο ούτε το γκρι ούτε οι φακές. Τα μαλλιά μου κάθε Πέμπτη απόγευμα γίνονται ξανθά για περίπου 25 λεπτά. Τις υπόλοιπες ώρες της εβδομάδας είμαι Κριός… Σίγουρα κάποιος μπορεί ν’ αρχίσει έτσι μιαν αφήγηση.Η προχθεσινή νύχτα κράτησε 10 χρόνια, ενώ μια άλλη τις προάλλες 12.Δεν μπορώ να καταλάβω τη διαφορά ανάμεσα σ’ ένα κομπολόι κι ένα υπερωκεάνιο. Αυτό όμως που δεν μπορώ με τίποτα μα με τίποτα να καταλάβω είναι πώς μία γυ…

ΝΑ ΘΕΛΩ ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΕΣΥ ΝΑ ΜΗ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙΣ:

Εικόνα
«Η Σιωπή είναι μια άγνωστη που έρχεται τη νύχτα. Ανεβαίνει τη σκάλα χωρίς ν’ ακούγονται πατήματα, μπαίνει στην κάμαρα και κάθεται στο κρεβάτι μου. Μου φοράει το δαχτυλίδι της και με φιλεί στο στόμα. Τη γδύνω. Μου δίνει τότε τις βελόνες και τα τρία χρώματα: το κόκκινο, το μαύρο και το κίτρινο. Κι αρχίζω να κεντάω πάνω στο δέρμα της όλα όσα δε σου είπα και ποτέ πια δε θα σου πω!..» Αυτή την ιστορία έπλασε για τη ΣΙΩΠΗ, αγαπημένη των Ποιητών, ο Γιώργης Παυλόπουλος και καθώς στο γαλάζιο ουρανό της ποιητικής μας ηλικίας πάντα θα αναδύονται Ωραία Ποιήματα, με όλη τη Δύναμη των Λέξεων τους θα ορκιζόμαστε πίστη στα μυστικά και φανερά σημαινόμενα τους ξέροντας καλά ότι είναι ένα ΜΑΡΤΥΡΙΟ η προσήλωσή μας σ’ αυτά, όπως το λέει στο αμέσως επόμενο ποίημα της ίδιας συλλογής: «Σήκωσα το σεντόνι κι ήταν πάλι γυμνή στο πλάι μου και πριν χαθεί γύρισα να την κοιτάξω και μη με κοιτάζεις μου είπε δεν είμαι το σώμα που αγάπησες αλλά εκείνο που θέλεις να θυμάσαι κι εκείνο που δεν μπορείς να θυμηθείς κι εκεί…

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ:

Εικόνα
Η πόρτα που άνοιξες με τόσο πάθος  άνοιξε στο θάνατο και δεν μπορούν να τον σκεπάσουν τρία λουλούδια και δεν μπορούν να τον ξορκίσουν τα ζαχαρένια μάγουλα του κοριτσιού πίσω απ' την πόρτα, πίσω απ' την πόρτα το κορίτσι γδύνεται στον άνεμο, τα κυπαρίσσια ψιθυρίζουνε μια προσευχή χιονιού, βογκάει λυγάει τα κλαδιά ο βοριάς ο μαύρος, οι ξυλοκόποι χάθηκαν στη θάλασσα, χλωμά καΐκια κατέβασαν τις σημαίες τους σάλπιγγες στο βυθό σημάνανε το τέλος ενώ στο λιμάνι βγαίνουν κυριακάτικο περίπατο γυναίκες μες τα μαύρα σέρνουν τ' αγόρια τους πεταλωτές παιδεύουνε τ' άμοιρα τ' άλογά τους, άγριες λατέρνες μαχαιρώνουνε τα ντέφια τους, παιδιά πουλάνε κοκοράκια κόκκινα σα χιόνι, καράβια και πουλιά σφυρίζουν φεύγουνε κατάρτια ανοίγουν δρόμο ανάμεσα από τ' άστρα, η πόρτα που άνοιξες με προσοχή έχει άλλες χίλιες πόρτες πίσω της πίσω από κάθε μια και μια κραυγή πίσω από κάθε μια κι ένα στητό κορίτσι [Η ΠΟΡΤΑ από τη συλλογή ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ 1948 του Μίλτου Σαχτούρη που σε κάποιο άλλο του ποίη…