ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ Σ’ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΚΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΙΓΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ:

Ο χώρος είμαι, το εκμαγείο των σωμάτων εντός μου αποτυπώνεται ένα γυναικείο σώμα που χορεύει εκστατικά. Μ’ αναζητεί μ’ όλο το δέρμα. Το σώμα του ποιητή σε στάση οκλαδόν. Στην κόγχη της κοιλιάς του καίει μια φλόγα, στις άκρες των δαχτύλων στριφογυρίζουν δέκα μανιασμένα μάτια, σκληρό τρίχωμα τράγου καλύπτει τη γλώσσα. Κραυγάζει στίχους. Με τις φωνές απωθεί το σκοτάδι. Δημιουργεί χώρο για να επιβιώσουν. Αστραπιαία μια κραυγή κρυσταλλώνεται στη νύχτα. Το γυναικείο σώμα αραιώνει, ενώνεται μαζί μου. Ο χώρος είμαι. Αχανείς εκτάσεις μου συμπυκνώνονται. Γίνονται σάρκα. [Εκμαγείο Σωμάτων και άλλα ποιήματα του Larry CoolART by Ilona]



Ποίηση, ένα ολόγυμνο κορίτσι που απ’ τα στήθη της σμήνη πουλιών ελευθερώνει
Ανοίγω το στόμα κι αντί φωνής βγαίνει τζιτζίκισμα…
Εμβρόντητος αντιλαμβάνομαι ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί
ότι η πρώτη ύλη του κόσμου, η γλώσσα
είναι νεκρή.
Είμαστε όλοι οι ποιητές φοβισμένοι
κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο
κι αφουγκραζόμαστε τους τριγμούς του κόσμου
Ανοίγει τότε μια πόρτα
Και παρουσιάζεται ένα ολόγυμνο κορίτσι
Έχει για στήθη δυο περιστέρια που γουργουρίζουν

-«Είμαι η Ποίηση», δηλώνει
«σας φέρνω τις καινούργιες λέξεις» και φρρ.. !
απ’ τα στήθη της σμήνη πουλιών ελευθερώνει

ΤΥΦΛΟΣ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ
«Τακ-τακ» κτυπώ το πεζοδρόμιο με το ραβδί μου
Ελέγχω αν όντως υπάρχει ο κόσμος
Αν είναι όνειρο.

-«Έλα», με καλεί μια αισθησιακή φωνή
Την ακολουθώ σ’ ένα πνιγηρά ζεστό δωμάτιο
«Άγγιξέ με, είμαι γυμνή»
Κατευθύνει το χέρι μου στις θηλές, στο αιδοίο της
-«Ποια είσαι;» 
-«Η φωνή
Μεταμορφώνομαι σε ό,τι φαίνεται, σε ό,τι βλέπουν
Σε ό,τι εκλαμβάνουν ως κόσμο οι άνθρωποι».

«Τακ» με το ραβδί μου
Ο κόσμος θρυμματίζεται σε μυριάδες ψηφίδες
Καταρρέουν στην άβυσσο
Βρίσκομαι στο κενό
Δυο ήλιοι είναι σφηνωμένοι στα τυφλά μου μάτια
Από τα πέλματά μου, βρέχει.

Έχετε μιαν αναπάντητη κλήση, διαδώστε την σαν ψίθυρο στο δικό σας σύμπαν
Λησμονώ τον εαυτό μου
Φαντάζομαι ότι είμαι ανθρώπινο σώμα
Το σώμα τρέμει, βομβίζει ολόκληρο
Άγριες σφήκες μπαινοβγαίνουν στ’ ανοιχτό στόμα
Έχουν κάνει φωλιά στο στομάχι
Στις παλάμες του φυτρώνουν πόλεις
Σφίγγοντας κάθε τόσο τις γροθιές του,
Τις συντρίβει μ’ έναν μαλακό, υπόκωφο θόρυβο.
Καταπακτές ανοίγουν στο θόλο του κρανίου
Ανθρωπίσκοι προβάλλουν
Γελούν μέχρι δακρύων.
Αίφνης ηχεί το κινητό του
«Ποιος;»
Δεν απαντώ
Μ’ αναγνωριζει. «Εσύ!» ψιθυρίζει
Επανέρχομαι αμέσως στον εαυτό μου
Το σώμα εξατμίζεται.
Διαδώστε το σαν ψίθυρο

[στίχοι Larry Cool, ARTWORKS Πουλιά της Ποίησης Ilona]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: