Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ (τα ωραία ποιητικά ράκη συλλαβών που σφραγίζουν την αιωνιότητα της φθοράς):

Η δύναμή μου είναι οι Λέξεις. Αυτές ξέρουν πως γεννιούνται τα παιδιά. Από ποια άβυσσο έρχονται τα ποιήματα. Αυτές ξέρουν το πάνω και το κάτω. Αλλιώς, δεν εξηγούνται τόσα ξενύχτια και τόσοι καφέδες… Τόση Δημιουργία και τόσοι Πατέρες της Εκκλησίας. Τόσοι στρατιώτες στις διαδηλώσεις, χρώματος τρόμου. Τόσες διαλέξεις και τόση κατήχηση… Η δύναμη μου είναι οι Λέξεις. Όταν παίρνω το χάπι μου, όταν χάνομαι, όταν πεθαίνω, όταν έχει πένθιμη αιώνια πανσέληνο κι όλα τα μπακάλικα της οικουμένη είναι κλειστά και δεν μπορείς ν’ αγοράσεις πια τίποτα, ούτε κρασί ούτε πάθη!.. Η δύναμή μου είναι οι λέξεις. Θεϊκέ Θάνατε βαρβάτε!.. Αυτές σου βγάζουν τη γλώσσα. Αυτές κινούνται και σκεπάζουν τα πάντα. Αυτές κάνουν τα κορίτσια να κλειδώνονται στα δωμάτια και να κλαιν. Αυτές φυτρώνουν σαν σκιερά λουλούδια στην κόλαση. Αυτές σφραγίζουν την αιωνιότητα της φθοράς. Τα ωραία ποιητικά παλιοσίδερα του γύφτου που μαζεύει ράκη συλλαβών και δαγκωμένα φιλιά για ν’ αρματώσει τον κόρφο της κυράς του!..   [Αδέσποτος Σκύλος, κατά κόσμον Αντώνης Αντώνακος – ακολουθεί ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΟΙΗΜΑ και άλλα κτερίσματα ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ από το ιστολόγιο του με ΚΛΙΚ στην εικόνα των Λέξεων]



ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΟΙΗΜΑ
Το πιο σύντομο ποίημα είναι απροσδιόριστο και απροσπέλαστο. Είναι μονόφθαλμο και χνουδωτό. Τα λέει έξω απ’ τα δόντια σαν τα άπειρα μικρά σοφά μερμήγκια. Δεν παραδίδεται ολότελα όπως οι όμορφες στο κρεβάτι αλλά αφήνει πίσω υποψίες για τα ντροπαλά βλέμματα της αγάπης. Αφήνει πίσω λίγο αίμα σαν χτυπημένο ελάφι. Και συγκινεί ίσως κάποιους πληγωμένους θανάσιμα που έχουν όλη τη θλίψη της γης μεσ’ τα μάτια τους. Και το ζεστό χτυποκάρδι της επιθυμίας στα υγρά τους καλούπια…
 [Αντώνης Αντωνάκος, αντιγραφή και επικόλληση από το ιστολόγιο του ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ]

ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ
Η στιγμή της συνομιλίας ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα σημαίνει το τέλος των Λόγων. Ο Λόγος προηγήθηκε για να συναντηθούν τα κορμιά. Αφού η συνάντηση επετεύχθη δεν υπάρχει Λόγος αλλά η αποκαλυπτική σκηνή της σεξουαλικής συνεύρεσης των σωμάτων που παγώνει μέσα στη σιωπή.
Το σώμα κατεχόμενο από πόθο καθίσταται ο τόπος μιας παράξενης συνάντησης. Καθώς, η πραγματική συνομιλία είναι σιωπηρή, ένα θέαμα εκτυλίσσεται μπροστά στο βλέμμα των συζύγων. Με τη σιωπή ανοίγει το παράθυρο της φαντασίωσης.
Με τη σιωπή όλα μας δείχνουν ότι ζυγώνει μια κάποια μεγάλη συμφωνία μεταξύ του ζεύγους, που ένα αρχέγονο κάλεσμά της είναι αυτές οι διάσπαρτες μορφές που επιδιώκουν να ξανασμίξουν. Το γαμήσι κάνει το ζεύγος να γεννιέται και να πεθαίνει, να ξαναγεννιέται και να ξαναπεθαίνει εν νέου μπροστά στα ίδια του τα μάτια, καθώς κατακρημνίζεται στην αντίστιξη της οικουμενικής και συνεχούς κίνησης.
Ασφαλώς υπάρχει μια καινούργια άνοιξη για του ανθρώπους όταν αποφασίζουν να τρίψουν τα σώματά τους. Όταν αποφασίζουν μαζί με τα βρακιά τους να κρεμάσουν στα τσιγκέλια της σιωπής και τις αναστολές τους.
Άνοιξη τραγική, όπως όλες οι ανοίξεις, τότε που ενεργούν ο φόνος και ο οργασμός για να αυξήσουν και να πολλαπλασιάσουν την ενέργεια για γονιμοποίηση. Άνοιξη που μέσα της όλα ξεχειλίζουν για να φέρουν στο χείλος της δαιμονικής κίνησης τα κορμιά.
Θαρρείς πως η ερωτική μανία έχει βγει από ένα υπόγειο καμίνι, στο οποίο μια κάποια φλογερή λάβα απ’ τα ανθρώπινα έγκατα ανάμεικτη με τη φυσική ομορφιά και τη δύναμη των σωμάτων παίρνει κάτω απ’ το χτύπημα των σωματικών σφυριών τη συνοπτική και συμπαγή μορφή που είναι αδύνατο να τη διαλύσει το οποιοδήποτε τυχαίο στοιχείο.
Τίποτε δεν μπορεί να διακόψει την ερωτική μανία και τη στιγμή της ερωτικής σιωπής. Ακόμα και την ώρα του σεισμού ή της πυρκαγιάς ο έρωτας βγάζει τη γλώσσα του με όλη τη θριαμβευτική και αυθάδη ακινησία του.
Ένα υπόκωφο κύμα ζωτικής ορμής θέλει να χορτάσει αυτό τον ώμο, αυτό το λαιμό και αυτό το μέτωπο, να φωτίσει το μάτι με μια λάμψη θεϊκής τρέλας, να διατρέξει τα στρεβλωμένα αιδοία με χυμούς και σπέρματα ζυμωμένα στην παραδείσια αρμονία της συνεύρεσης.
Πάντα μέσα στην καθαρότητα και την αθωότητα της ερωτικής μηχανικής που αδιαφορεί για το καλό και το κακό. Πάντα με μια άγρια, ακόρεστη και χαρωπή όρεξη. Εκεί όπου ο στροβιλισμός των κορμιών δίνει την αίσθηση μέθης και ιλίγγου και απελπισίας βαθειάς, κεντημένης πάνω στη φθοροποιό συνείδηση του οργασμού.
Πάνω στην επιληπτική στιγμή της εκσπερμάτωσης που στοιχειώνει όλους τους εγκεφάλου

[Αντώνης Αντωνάκος, αντιγραφή και επικόλληση από το ιστολόγιο του ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: