Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2017

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Εικόνα
Είμεθα στην όχθη σαν προβλήτες, τα χέρια μας απλώνονται στον ουρανό και κατεβάζουν τα πουλιά και τα κελεύσματα των οδοιπόρων… Φλοιέ της γης, δέξου τα παραμύθια μεσ’ τα δένδρα!.. Δέξου την επιδέξια τρυφερότητα που σου προσφέρουν οι εραστές. Λίγα φλουριά πουλιούνται το πρωί μα πάμπολλα το μεσημέρι και το βράδυ. Φλοιέ της γης μην το φοβάσαι το σκοτάδι. Μας φέρνει πάντα την αυγή κρυμμένη στα πτερά των πίπων… Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα. Η χάρη τους είναι ψηλή περικοκλάδα που σφίγγει τα μελλούμενα και τη ζωή μας μέσα στ’ αστέρια… Η πλάστιγξ κλίνει εκεί που προτιμάμε κατά την ερμηνεία που της δίνουμε κάθε φορά που επιτυγχάνουμε στα ζάρια. Και ιδού που επιτυγχάνουμε και πάλι αφού τα ζάρια πέσαν στην κοιλιά μιας γυναικός, μιας γυναικός γυμνής και κοιμωμένης κατόπιν κολυμβήσεως στην άμμο. Αυτή τη γυναίκα καθώς λεν οι θρύλοι είχε το θάρρος να περάσει μοναχή της γυμνή με στέαρ των κολυμβητών στο σώμα μια θάλασσα πλατιά και φουσκωμένη από τους στεναγμούς του γλυκασμού πολλών αγγέλων!.. [κτερ…

ΑΓΓΙΓΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ: ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΕΞΩ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ:

Εικόνα
Ο άνεμος σκόρπιζε τις πεταμένες λέξεις, τις έκανε πέτρα, χωμάτινη σκόνη, άρωμα φυσαρμόνικας. Και ρίζωσαν… Θυμήθηκα πως χορεύαμε με το μαχαίρι στο λαιμό και λικνιζόταν η μουσική πάνω στη λεπίδα σαν τρεις διαστάσεις, σαν μπαμπάκι πάνω στο κομμένο τμήμα του δέρματος κι ερχόταν ένα μπλε φως από μακριά σαν προβολέας για τη συναυλία του έρωτα! Τότε έπεσαν όλοι οι δρόμοι στα πόδια μου και σηκώθηκαν πουλιά… ΕΚΕΙΝΗ τη στιγμή ο κόσμος έγινε από νύχτα. Από μια σπονδυλική στήλη, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς δάκτυλα. Αυτή η μετά ζωή φέρει πίσω της ένα γκρεμό. Σαν ρεμβασμός ήλιου, αφού το φως λείπει. Εμένα να κοιτάς. Ακόμα. Να λες θα περάσει. Τα δάκρυα των νεκρών φυτρώνουν στο χώμα, μιλούν με τις σκοτωμένες αλεπούδες. Αν ανοίξω τα μάτια μου θα τα πάρει η θάλασσα. Μπροστά σε άρρωστα κυπαρίσσια. Υγρασία. Και αν χαθώ; Αν πάψω να υπάρχω ανάμεσα στις καμπάνες; Οι καμπάνες κοροϊδεύουν τους νικητές, όχι τους αθώους. Έπαψα να ακούω όταν κούρσεψαν τις σειρήνες. Τότε έπεσαν όλοι οι δρόμοι στα πόδια μου και σηκώθ…

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ:

Εικόνα
Ένα βήμα μπρος δυο πίσω. Εκτός κι αναντιστρέψουμε τα πράγματα. Εκτός κι αν η ζωήαρχίζει απ’ το φέρετρο και καταλήγει στην κούνια.Πάντα με τον κίνδυνο να ξεχαστεί κανείς επί μακρόνστη χνουδωτή γραμμούλα του χρόνου, που πάειαπ’ τον αφαλό προς τα έγκατα. Κι αφού η αρχήδεν έχει τέλος, δεν θα πονέσεις καθόλου μωρό μου [Agnus Dei του Αντώνη Αντωνάκου αντιγραφή και επικόλληση από το ιστολόγιο του ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ και με ΚΛΙΚ Adagio για την απομυθοποίηση του σάπιου κόσμου που θέλει τους ανθρώπους φτωχούς και καταφρονεμένους – ARTbyHerman van den Broek and Slawek Gruca]


ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗΣ ΤΟΥ ΣΑΠΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ:  Η λογική και ο ορθός λόγος αποτελούν μέρη της φύσης και ελέγχονται απ’ αυτή. Ο άνθρωπος για να γίνει ισχυρός πρέπει να ξαναβρεί τη χαρά. Και η χαρά βρίσκεται στην δικαιοδοσία των φτωχών ανθρώπων. Όσοι από μας τους φτωχούς πιστέψουμε στη χαρά και στις νυφούλες που ανακατεύουν με τα δάχτυλα το ερωτικό στάρι θα κατακτήσουμε άνευ πολέμων και οιμωγής τη Βασιλεία της Φυσικής Ζωής. Θα γί…

ΚΑΝΑΝΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΤΡΩΜΑ ΤΩΝ ΣΚΟΡΠΙΩΝ:

Εικόνα
Πρώτα, τίναγμα δυνατό, έπειτα, δυο και τρεις ενώθηκαν σπασμωδικά και τέλος έμειναν ένα.  Βρόχος αβρός –το φαρμάκι των σκορπιών.....- έφτασε το συμφωνημένο τέλος. Τέλος χρήσιμο. Δεν περίμεναν άνεργοι τα δήγματα της Μοίρας. Τότε, σαν από κοχυλιού κουφάρι, ακούστηκε ορθρινός αλέκτωρ να κηρύττει:  Αποοολεεεέλοιπεν [Ανδρέας Σπερχής κατά κόσμον Αnδρέας Εμπειρίκος Art by AnconeCorrie]


Έβαλε όλη της τη δύναμη κρατώντας το κοχύλι ‘πα’ στο στήθος. Ψεκάδες αίμα στεφάνωσαν τη θηλή της. Την πλήγωσε τ’ αγκάθι. «Πόσους καιρούς δούλεψε το ρέμα του βυθού, για να πετάξει τέτοιο αγκάθι το κοχύλι;», ρωτήθηκε.
Έφερε το στόμα τ’ οστράκου ψηλά, τ’ ακούμπησε στ’ αυτί: «Το εγκολπώθηκα», είπε «Είμαι πια έτοιμη. Μ’ έσπασε η πειθώ σου. Όσο για τ’ άλλα, είμαι γυναίκα και δε φοβούμαι πόνο».
 «γιατί τον μάθαινα αυτό το δρόμο, από τον αιώνα και ως αυτή τη νύχτα.
Τον περπατούσα. Και καθώς ποδούσα στην άκρα του γκρεμού, γινότανε βουή σαν να γκρεμιζότανε ο κόσμος. Ο γκρεμός φαινόταν πια σα το στόμα του κοχυλιού – να, τούτου εδώ που κ…

ΤΟ ΠΙΟΤΟ και το ΠΟΤΗΡΙ

Εικόνα
Έρωτας ή γυναίκα; Τέχνη ή ποίημα; Ένα συμβολικό ποίημα του Κωστή Παλαμά για το πρόβλημα της μορφής και του περιεχομένου της τέχνης. Όλα τα δοκιμάζουμε, το καλό κατέχουμε!!!  Το ποίημα είναι από τη συλλογή ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΙΡΑ και θεωρείται σαν ένα από τα καλύτερα λυρικά ποιήματα του Παλαμά. Σ’ αυτό ο ποιητής συζητάει με τον εαυτό του το πρόβλημα του έρωτα και γενικότερα το πρόβλημα της μορφής και του περιεχομένου στη ζωή και την τέχνη.Είναι συμβολικό ποίημα: με το πιοτό συμβολίζεται η απόλαυση του έρωτα, η ουσία και το περιεχόμενο της τέχνης, ενώ με το ποτήρι συμβολίζεται η γυναίκα καθώς και η μορφή της τέχνης. Στην υγειά σας βρε παιδιά…. Παίρνουμε στα χέρια ένα ποτήρι (με ή χωρίς συμβολικό χαρακτήρα) και απολαμβάνουμε το πιοτό της ΠΟΙΗΣΗΣ (που ρέει άφθονο με ΚΛΙΚ στο «ποτήρι» της φωτογραφίας):


Αργός ήρθα στρατοκόπος, βράδυ, εδώ στων πιοτών και στων ανθών το πανηγύρι ήρθα το γλυκό κρασί να πιω στο μαλαματένιο το ποτήρι
... δόξα στο ποτήρι που είν’ ο θησαυρός δόξα στο χρυσάφι που έγινε ομορφιά κι είν…

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ Σ’ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΚΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΙΓΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ:

Εικόνα
Ο χώρος είμαι, το εκμαγείο των σωμάτων εντός μου αποτυπώνεται ένα γυναικείο σώμα που χορεύει εκστατικά. Μ’ αναζητεί μ’ όλο το δέρμα. Το σώμα του ποιητή σε στάση οκλαδόν. Στην κόγχη της κοιλιάς του καίει μια φλόγα, στις άκρες των δαχτύλων στριφογυρίζουν δέκα μανιασμένα μάτια, σκληρό τρίχωμα τράγου καλύπτει τη γλώσσα. Κραυγάζει στίχους. Με τις φωνές απωθεί το σκοτάδι. Δημιουργεί χώρο για να επιβιώσουν. Αστραπιαία μια κραυγή κρυσταλλώνεται στη νύχτα. Το γυναικείο σώμα αραιώνει, ενώνεται μαζί μου. Ο χώρος είμαι. Αχανείς εκτάσεις μου συμπυκνώνονται. Γίνονται σάρκα. [Εκμαγείο Σωμάτων και άλλα ποιήματα του Larry Cool – ARTbyIlona]


Ποίηση, ένα ολόγυμνο κορίτσι που απ’ τα στήθη της σμήνη πουλιών ελευθερώνει Ανοίγω το στόμα κι αντί φωνής βγαίνει τζιτζίκισμα… Εμβρόντητος αντιλαμβάνομαι ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί ότι η πρώτη ύλη του κόσμου, η γλώσσα είναι νεκρή. Είμαστε όλοι οι ποιητές φοβισμένοι κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο κι αφουγκραζόμαστε τους τριγμούς του κόσμου Ανοίγει τότε μια πόρτα Και παρουσιάζεται…

Η ΑΝΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗ ΧΑΡΙ ΖΑΡΚΑΔΙΟΥ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΣΕ ΧΛΟΗ ΓΑΛΑΖΙΑ ΣΑΝ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ:

Εικόνα
Αυταπάρνηση χειραφετημένων νοσταλγών της κατ’ εξοχήν γυναίκας:  «Μια φρόνιμη γυναίκα αξίζει τρία πουλιά, μια γυναίκα απλώς γυναίκα  αξίζει δεκάδες δορκάδων», ωστόσο«μια γυναίκα δεν μπορεί να κάμει τίποτε χωρίς την πυρκαγιά  που κλείνει μέσα στη στάχτη των ποδιών της» (Ανδρέας Εμπειρίκος, βεβαίως βεβαίως που συνεχίζει το υπερρεαλιστικό παραλήρημά του): Οι πληθυσμοί της οικουμένης σε λατρεύουν, οι σκέψεις σου είναι διάφανες όπως εσύ η ίδια… Είμαι στην άκρη του δάσους και συγκρατώ τους χθεσινούς ψιθύρους, μπροστά μου το λιβάδι απλώνεται όπως χθες, στην χωρασιά του έφθασε το άλογο που αγάπησες όμως εσύ δεν ήρθες. Τα βήματα του αλόγου είναι ο βηματισμός του ονείρου μας, είναι οι θάλασσες που διαβήκαμε, τα τρεχαντήρια που χρωματίσαμε μαζί. Το άλογο αυτό κρατά μια ημισέληνο, χωρίς να την αφήνει χλιμιντρίζει. Το άλογο αυτό και εγώ μαζί του στεκόμαστε στην άκρη του δάσους και σε περιμένουμε, το άλογο αυτό και εγώ είμεθα πλάσμα εν και αδιαίρετο, είμεθα κένταυρος που σε αγαπά, είμεθα κένταυρος π…

Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ (τα ωραία ποιητικά ράκη συλλαβών που σφραγίζουν την αιωνιότητα της φθοράς):

Εικόνα
Η δύναμή μου είναι οι Λέξεις. Αυτές ξέρουν πως γεννιούνται τα παιδιά. Από ποια άβυσσο έρχονται τα ποιήματα. Αυτές ξέρουν το πάνω και το κάτω. Αλλιώς, δεν εξηγούνται τόσα ξενύχτια και τόσοι καφέδες… Τόση Δημιουργία και τόσοι Πατέρες της Εκκλησίας. Τόσοι στρατιώτες στις διαδηλώσεις, χρώματος τρόμου. Τόσες διαλέξεις και τόση κατήχηση… Η δύναμη μου είναι οι Λέξεις. Όταν παίρνω το χάπι μου, όταν χάνομαι, όταν πεθαίνω, όταν έχει πένθιμη αιώνια πανσέληνο κι όλα τα μπακάλικα της οικουμένη είναι κλειστά και δεν μπορείς ν’ αγοράσεις πια τίποτα, ούτε κρασί ούτε πάθη!.. Η δύναμή μου είναι οι λέξεις. Θεϊκέ Θάνατε βαρβάτε!.. Αυτές σου βγάζουν τη γλώσσα. Αυτές κινούνται και σκεπάζουν τα πάντα. Αυτές κάνουν τα κορίτσια να κλειδώνονται στα δωμάτια και να κλαιν. Αυτές φυτρώνουν σαν σκιερά λουλούδια στην κόλαση. Αυτές σφραγίζουν την αιωνιότητα της φθοράς. Τα ωραία ποιητικά παλιοσίδερα του γύφτου που μαζεύει ράκη συλλαβών και δαγκωμένα φιλιά για ν’ αρματώσει τον κόρφο της κυράς του!..   [Αδέσποτος Σκύλος…

α-στερητικό Ποίημα σε αναζήτηση της εικόνας γυμνού διλήμματος

Εικόνα
… δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους, φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της… μπαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου μια κραυγή, ένας σπασμός, βάρβαροι ποιητές κι ύστερα ώσπου να πεις κύμινο, πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους, λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ’ το φωνήεν τους στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων[Τάσος Κάρτας, Ένας στίχος που είναι να βγει… ουκ εά με καθεύδειν]

… Το Μου το Νι το πράγμα το αι 2 το αίμα το ρίγος το σύννεφο το έρμαιο το σεξ το φύλο συκής. Το κραταιό το στήθος το φιλί το άλλοθι το ασώματο Ποίημα το άλσος το κορμί το μηρυκαστικό. Ερείπια και ίαμβοι φιγούρες γυμνές άνω θρώσκουν βλέμματα libido. Το νερό στο αυλάκι με το πρώτο τυχόντα συνειρμό. Ο έρωτας η αγάπη στην Ακροθαλασσιά, η λέξη η σιωπή γυμνή στιγμή, εξαίσιος ίλιγγος, πόθος υγρός έμπιστο φως. Το ταλάντευμα το πέσιμο το ανέβασμα τ…