ΦΕΥΓΙΟ, ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΑΝΕΜΟΣ ΣΕ ΛΕΠΤΗ ΟΜΙΧΛΗ (ή φύσημα σε φυλλωσιές ή κραδαίνω τις κουμαριές και την άβυσσο που δεν κοιτώ):

Ξυπνάω τα βράδια με μια δυνατή σκέψη, μια σκέψη με φωνή ανθρώπου που μοιάζει με έλικες που (τρέχα) γύρευε τη χρώμα έχουν… Φωνάζει η σκέψη και λέει θα πεθάνεις και τότε ξυπνάω με μια βεβαιότητα…
 Λεηλατώ τ αστέρια και τα παρακαλώ να με περάσουν απέναντι χωρίς φθορά δική μου όχι, όχι μόνο εκείνα να λιγοστέψουν το φως…
 Έχω δει λίμνες στεγνές με βατράχια τρελαμένα Να περπατοχοροπηδούν σε στεριά, Εσείς;
Αυτό το ποτάμι το γκρι καφέ θα το διαβούμε…
Έτσι λέει η παράδοση, ας μείνουμε πιστοί, αφού δεν έχουμε κάτι άλλο να προτείνουμε…
Σε σας που με διαβάζετε: γνωστά ονόματα δεν θα βρείτε στα γραπτά μου. Μόνο τις μνήμες μου θα αφηγηθώ και τα όνειρά μου θα σας θωπεύουν μέχρι το τέλος!...  
Φευγιό όπως λέμε γλίστρημα σε ολισθηρό κάμπο με σκόρπια τα χαρίσματα που τρέχουν απ’ τα δάχτυλα σαν από άμμο… [σκόρπιοι στίχοι Μαρία Πανούτσου κι ακολουθούν άλλα ποιήματά της από τις συλλογές ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ και ΕΙΚΟΝΕΣ της ΠΟΛΗΣ – ART by ART by Adolfo Serra] ]



ΦΕΥΓΙΟ Β
φευγιό όπως λέμε γλίστρημα σε ολισθηρό κάμπο
με σκόρπια  τα
χαρίσματα
που τρέχουν από τα δάχτυλα
σαν από  άμμο
ρέουν
με σταθερό υπνωτιστικό ρυθμό
φευγιό από ότι με βυζαίνει τις νύχτες στα όνειρα μου
φευγιό από ζεστή αγκαλιά
πριν πνιγώ  με τον χρόνο
αυτός αργοσβήνει αυτός
χωρίς να με ρωτά
φευγιό
πάνω στα δένδρα γοργά
σαν τα πουλιά
κι ας σπάσουν τα κλαδιά
από ένα βάρος
τις ρίζες θα γυρέψω σκάβοντας
βαθιά
με νύχια  μαύρα
από το χώμα
και νωπά

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ
Ήθελα  να γίνω μυρμήγκι  για  ένα βράδυ
Να δω τις αντοχές μου
και  την ζωή με άλλα μάτια
Να δω τον κόσμο
μια ελάχιστη αναπνοή  πάνω απ’ το χώμα
Να δω τις σταγόνες της βροχής
καθώς διαθλώνται γύρω μου
Το χιόνι
καθώς το αντικρίζω
μέσα από την φωλιά μου
Το πάτημα του ανθρώπινου παπουτσιού
να με συνθλίβει
[Μαρία Πανούτσου, από τη συλλογή Σκόρπια Χαρίσματα]

ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ
Έγραφε και σφράγιζε
γοργά
γκραβούρες
μικρά μιλαράκια,
πότε το μήλο το κόκκινο
αυτό που κρατώ
το μήλο που πέφτει
το σάπιο μήλο
εκείνο στο πρώτο βιβλίο
το άλλο στο παράθυρο
το παιδί ξεχασμένο ζωγράφιζε
τα μήλα της έριδας
το μήλο της Εύας
η νεκρή φύση που στέρεψε
σ ένα πίνακα μαζί
αιδοίο
και πέος
στριγκλίζουν
μήλα για στήθη
μήλα των εσπερίδων
το τελευταίο μήλο ετούτης της μέρας

ΤΟ ΡΗΓΜΑ
κάτι γοητευτικό πες μου
κάτι που να σταλάζει γλύκα
κάτι φτωχό από στολίδια
μια εκπνοή
ας πούμε δροσοσταλίδας
ένα στενό άνοιγμα
φυγής
ένα απόγευμα
γεμάτο φίλους
μια σιωπή και βλέμματα φευγαλέα
ένα τραπέζι
με άσπρο κάλυμμα
οτιδήποτε

[Μαρία Πανούτσου, από τη συλλογή Εικόνες της Πόλης] 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: