ΟΛΗ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΕΡΩΤΗΣΗ: ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΑΝΑΛΟΓΟΥΣΕ (να μιλήσω για 45 λεπτά όσο δεν έχω μιλήσει ποτέ στη ζωή μου):

Κόβεις απ’ τις εφημερίδες τις παρενθέσεις, ψάχνεις τη συνέχεια στα σκουπίδια. Κάποιος σου είχε πει ότι όσο κι αν εκσυγχρονιστείς μετά από χρόνια θα είσαι σκουπίδι στο διάστημα…
Κάνεις υπολογισμούς και δεν αποθηκεύεις, δεν επεξεργάζεσαι. Πέφτεις με το αλεξίπτωτο και ακούς την εσωτερική μητέρα να σου φωνάζει: «την ευχή μου, και μην ξαναπέσεις στα μαλακά» (ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΣΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑ και Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ, δυο μικρά ποιήματα από τη συλλογή της Μαριγώς Αλεξοπούλου Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΑΝΕ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ – στον τίτλο στίχοι από τα ποιήματα ZERO κα ΟΙ ΑΛΛΟΙ art by Natalie Pudalov]



ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΡΟΛΟΓΙΩΝ
Είναι περίεργοι οι τεχνίτες ρολογιών.
Μόλις τους πλησιάζεις
βγάζουν ένα εκκωφαντικό γέλιο,
σαν να γελάνε με το χρόνο που περνάει.
Μ’ ένα σφυρί
επισκευάζουν τα λουράκια των ρολογιών
και καθώς φεύγεις
νεύουν πως πάλι εκεί
θα είναι και θα σε περιμένουν:
δείκτες, δευτερόλεπτα και σκέψεις
ατάκτως ερριμένα στο εργαστήρι τους

ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΑ
Κορδέλες,
γυάλινα μπουκάλια
καπάκια και τσιμπιδάκια.

Λάτρης του περιττού:
ό,τι μαζεύεις
γίνεται ανάρπαστο
στα δικά τους μάτια.
Κοντεύει να νυχτώσει:
ένας χαλασμένος μαρκαδόρος
στην ανακύκλωση.

Ο ΒΟΣΠΟΡΟΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΧΘΕΣ
Τι κι αν μας χωρίζει ένας Βόσπορος,
με πολιορκείς
με μάτια πονηρά,
μάτια μαγνήτες
με το φως που έρχεται από παλιά.
Στις γειτονιές 
που σεργιανίζουμε
ένα ταξίμι αρκεί
 
για τις χαμένες ευκαιρίες.
Είναι ο καημός,
τα δάκρυα
 
και το χαμόγελό σου
ανυποψίαστο,
ή μήπως το γνωρίζεις
πως αν και μας χωρίζει ένας Βόσπορος
έχουμε τις ίδιες μελωδίες
κι ο ρυθμός δεν είναι ψέμα,
είναι τάμα,
είναι αίμα
στις επάνω γειτονιές.

ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Σε άφησα
να εκπνεύσεις
και έμεινα
με την αμφιβολία
πως θα μπορούσα
να σε είχα σώσει.

Όπως ο Χριστός

Ήθελες να ζεις
χωρίς να χρεώνεσαι
τη φθορά
και τη συνήθεια.

Στα ξένα.

Η μητέρα
με χάιδευε στην πλάτη
σαν να έπαιζε βιολί.

«Θέρος» από το «μπλε βιβλίο» Διαβάζει η ποιήτρια Μαριγώ Αλεξοπούλου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ:

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):