Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2017

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ή ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (με ποιήματα ξεφτέρια):

Εικόνα
Κατ’ αρχήν, δεν είναι ένας είναι πολλοί που χρόνια αναβοσβήνουν σαν αλάρμ μπας και τους δει ένας χριστιανός ή έστω ένας γερανός της οδικής βοήθειας. Ώσπου μια νύχτα –τσαφ- τους καίγεται η ασφάλεια κι έτσι, που λες, στα σκοτεινά τους βρίσκει ο μπόγιας τελικά και τους βαφτίζει μες στα σύγκρυα. Γι’ αυτό, λοιπόν, το μότο εδώ, παραχωρείται ως φωριαμός να βγάλουν να στεγνώσουν τα παπούτσια τους, τις κάλτσες, τις Δευτέρες, τις φανέλες τους, σλιπάκια, ματογυάλια και την πίστη τους κι όλοι να ξεχυθούνε τσίτσιδοι και εν δικαίω έξω στο- Πρώτη φορά βλέπω ορίζοντα να γδέρνεται (από μόνος του) πατόκορφα…  [από τη συλλογή του Γιάννη Στίγκα ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΚΥΒΟ ΡΟΥΜΠΙΚ ΦΑΓΩΜΕΝΟ, εκδόσεις Μικρή Άρκτος 2014. Φαγωμένος κι ο Κύβος (ή Κύκλος) των παρακάτω αποσπασματικών στίχων – για δυνατούς λύτες η συναρμολόγησή τους: «πρώτα οι ουλές, λίγο μετά ο έρωτας. Μάλλον, μας βάλαν την καρδιά ανάποδα», «αν σ’ αγαπήσω κι άλλο χάθηκες», «Ξεφτέρι το ποίημα, με τρία κεφάλια τέσσερα πόδια διακόσια εξήντα έξι δόντια και τα μά…

ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟ ΦΙΛΗΜΑ Ο ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΣ ΥΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΣΑ ΕΙΧΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ:

Εικόνα
Εφτά ουρανούς γυμνό βουνό την είδαν που σκαρφάλωνε –ως την κορφή της Nanga- κι αλόγιστα ομόρφαινε το υποβαρές του ύψους στης θέας το λεπίδι ακονίζοντας το φτερωτό της ποίημα. Την είδαν που το χέρι της έφτανε στη σελήνη με ιλίγγους δεκατέσσερις της έκλεβε τον οίστρο να τον περάσει στο λαιμό τον ακλινή του Κύκνου. Μα ένα πρωί της έχασαν τα ένοχα τα μάτια, εφτά ουρανούς ξετύλιγο του κόσμου το κουβάρι το πέταξε και χάθηκε στον αφαλό της λίμνης. Άκλαυτη πέτρα αμίλητη κι από καιρό φευγάτη [NANGA– ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ από τη συλλογή της Λίλιαν Μπουράνη ερώματα, εκδόσεις Μανδραγόρας 2012 – ARTby Loui Jover Tutt'Art]


ΑΝ-ΕΠΑΦΗ ΕΠΑΦΗ Όσο κι αν ξεφλουδίζει ο καιρός ανέπαφος πάντα θα αναδύεσαι μεσ’ απ’ της μνήμης τα λεπτά επιχρίσματα. Νωπός με το Μινωικό σου κόκκινο να αιμορραγεί πάνω στης σελήνης την ωχρή έκλειψη. Ζεστός σαν Λίβας που αναδεύει δίψας παλιάς λιπόθυμους κόκκους. Θεός του πάθους Μονογενής στης εμμονής μου τον περιστρεφόμενο θόλο. Βωμός αρχαϊκός λαξεμένος στα άδυτα της προσωπικής μου ειδωλολολατρίας.
ΕΠ…

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΟΥ ΩΜΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΦΑΡΑΓΓΙ ΓΕΜΑΤΟ ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΞΙ:

Εικόνα
Σπάσαν τα ελατήρια μου και σέρνομαι στον τεντωμένο χρόνο. Ή, αν προτιμάτε: φωτεινή επιγραφή είμαι που της κόψανε το ρεύμα ενώ σε διαφήμιζε σαν το καλύτερο προϊόν κατά της κακοσμίας των ονείρων. Σπάσαν τα ελατήρια μου όχι στην ανάκριση, αλλά από καθημερινά ρήματα ξεκοιλιασμένα που εξατμίζονται μια σπιθαμή από τα δόντια [ΤΟ ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΟ ΗΤΑ από τη συλλογή του Γιάννη Κοντού ΤΟ ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ- ARTWITHIN heaven and earth became one]


Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΕΙΣΜΟΥ: Παχιά άνοιξη βιομηχανική με ρινολίνη και πλαστικό γέμισε το σπίτι μας. (είναι εκτός πραγματικότητας οι περιγραφές με πουλιά, μαλλιά και μάτια)

Όλες οι αποστάσεις συγκεντρώθηκαν σε μια τελεία
- χωρίς τρόπο διαφυγής.
Μεταφράσεις γίνονται στην ίδια γλώσσα
για να συνεννοείται ο πληθυσμός.
Εμφιαλωμένες ερωτικές κραυγές μεταφέρονται
από τα ψυγεία για τις ζεστές νύχτες.

Αγκαλιάζω το σώμα σου
και περιμένω να γεννήσεις
τη μεγάλη πέτρα.
(από τη συλλογή του Γιάννη Κοντού ΣΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ  - περιέχεται στην ανθολόγηση: ΠΡΟΚΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ)

ΦΕΥΓΙΟ, ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΑΝΕΜΟΣ ΣΕ ΛΕΠΤΗ ΟΜΙΧΛΗ (ή φύσημα σε φυλλωσιές ή κραδαίνω τις κουμαριές και την άβυσσο που δεν κοιτώ):

Εικόνα
Ξυπνάω τα βράδια με μια δυνατή σκέψη, μια σκέψη με φωνή ανθρώπου που μοιάζει με έλικες που (τρέχα) γύρευε τη χρώμα έχουν… Φωνάζει η σκέψη και λέει θα πεθάνεις και τότε ξυπνάω με μια βεβαιότητα…  Λεηλατώ τ αστέρια και τα παρακαλώ να με περάσουν απέναντι χωρίς φθορά δική μου όχι, όχι μόνο εκείνα να λιγοστέψουν το φως… Έχω δει λίμνες στεγνές με βατράχια τρελαμέναΝα περπατοχοροπηδούν σε στεριά, Εσείς; Αυτό το ποτάμι το γκρι καφέ θα το διαβούμε… Έτσι λέει η παράδοση, ας μείνουμε πιστοί, αφού δεν έχουμε κάτι άλλο να προτείνουμε… Σε σας που με διαβάζετε: γνωστά ονόματα δεν θα βρείτε στα γραπτά μου. Μόνο τις μνήμες μου θα αφηγηθώ και τα όνειρά μου θα σας θωπεύουν μέχρι το τέλος!...   Φευγιό όπως λέμε γλίστρημα σε ολισθηρό κάμπο με σκόρπια τα χαρίσματα που τρέχουν απ’ τα δάχτυλα σαν από άμμο… [σκόρπιοι στίχοι Μαρία Πανούτσου κι ακολουθούν άλλα ποιήματά της από τις συλλογές ΣΚΟΡΠΙΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ και ΕΙΚΟΝΕΣ της ΠΟΛΗΣ – ARTbyARTbyAdolfoSerra] ]


ΦΕΥΓΙΟ Β φευγιό όπως λέμε γλίστρημα σε ολισθηρό κάμπο
με σκόρ…

ΟΛΗ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΕΡΩΤΗΣΗ: ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΑΝΑΛΟΓΟΥΣΕ (να μιλήσω για 45 λεπτά όσο δεν έχω μιλήσει ποτέ στη ζωή μου):

Εικόνα
Κόβεις απ’ τις εφημερίδες τις παρενθέσεις, ψάχνεις τη συνέχεια στα σκουπίδια. Κάποιος σου είχε πει ότι όσο κι αν εκσυγχρονιστείς μετά από χρόνια θα είσαι σκουπίδι στο διάστημα… Κάνεις υπολογισμούς και δεν αποθηκεύεις, δεν επεξεργάζεσαι. Πέφτεις με το αλεξίπτωτο και ακούς την εσωτερική μητέρα να σου φωνάζει: «την ευχή μου, και μην ξαναπέσεις στα μαλακά» (ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΣΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑ και Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ, δυο μικρά ποιήματα από τη συλλογή της Μαριγώς Αλεξοπούλου Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ ΠΑΝΕ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ – στον τίτλο στίχοι από τα ποιήματα ZERO κα ΟΙ ΑΛΛΟΙ art by Natalie Pudalov]


ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΡΟΛΟΓΙΩΝ Είναι περίεργοι οι τεχνίτες ρολογιών. Μόλις τους πλησιάζεις βγάζουν ένα εκκωφαντικό γέλιο, σαν να γελάνε με το χρόνο που περνάει. Μ’ ένα σφυρί επισκευάζουν τα λουράκια των ρολογιών και καθώς φεύγεις νεύουν πως πάλι εκεί θα είναι και θα σε περιμένουν: δείκτες, δευτερόλεπτα και σκέψεις ατάκτως ερριμένα στο εργαστήρι τους
ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΑ Κορδέλες, γυάλινα μπουκάλια καπάκια και τσιμπιδάκια.
Λάτρης του περιττού: ό,τι μαζεύεις γίνεται ανάρπασ…

ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ Ο,ΤΙ ΕΙΧΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ, ΕΧΑΣΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ

Εικόνα
Μια αταξινόμητη θλίψη οδήγησε τα βήματά μου σ’ αυτή την ηλικία, όπου δεν είμαι πια ο ίδιος και δεν μπορώ να το πω σε κανέναν πως συνηθίζεται κάποτε αυτή η καθημερινότητα, το ατελές του βίου να μην πιστεύεις σ’ αυτά που ακούς, σ’ αυτά που βλέπεις. Κουβαλάω λοιπόν, κάποιες κακές συνήθειες να σκαλίζω π.χ. τη μύτη μου στο επέκεινα, να λερώνω πάντα το λευκό τραπεζομάντηλο με μια σταγόνα κόκκινο κρασί… Ένας κακός ευτυχισμένος άνθρωπος είμαι που κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη… Κανένας δεν μου έδωσε το κλειδί ούτε έμαθε ποτέ κανείς προς τα πού πήγα ποια κατεύθυνση πήρα σε ποια καταλύματα της μιας βραδιάς κοίμισα το κορμί μου!.. Τώρα, που όλοι γίναμε ο εαυτός μας, πού ’ναι η Επανάσταση να μας χαρίσει μια πλαστή ταυτότητα; !   [απόσπασμα από τα ΑΠΟΚΟΜΜΑΤΑ ΒΙΟΥ ανέκδοτη ποιητική συλλογή του Σωτήρη Παστάκα με ΚΛΙΚ στην εικαστική παρέμβαση της Κατερίνας Δραμινού κι άλλα Αποκόμματα Βίου Αβίωτου: Δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο ο άνθρωπος για ν’ αφήσει πίσω του μνημεία]


ΕΝΑΣ ΚΑΚΟΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ…