ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΔΑΣΗ: ΙΕΡΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

ΤΙ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ…  και από ψηλά ο Ήλιος, απέραντος και αόρατος (τι μεγαλοστομία!) –ναι, ναι- Δεν μπορείς να τον δεις κατάματα –αλήθεια ποτέ ως τώρα δεν γύρισα να τον κοιτάξω-μα μήπως δεν υπάρχει; Από πού, λοιπόν, πέφτει επάνω μου και με καταργεί τόσο, μα τόσο, φως; Τι θέλουν από μένα αυτά τα χαλάσματα στο χρώμα του ξύλου, σ’ αυτόν τον αυλόγυρο με τ’ ανακατεμένα κλαδιά; Τι θέλουν από μένα αυτά τα σώματα που λίγο ακόμα και θα θύμιζαν λέοντες αφρικανικούς; Κι εσύ με τα λοξά μάτια, παιδί της αρχαιότητας, που παραστράτησες σ’ αταίριαστους καιρούς – τι θες και μου μιλάς; - εδώ που βρέθηκα, τόσο ανάπηρος απ’ την προστασία, τόσο τερατώδης απ’ την ευαισθησία, τόσο γεμάτος απ’ το ξεπέρασμα της μοναξιάς, τόσο λεπρός απ’ την ομορφιά, να διαβάζω το απλό επιτύμβιο λαξεμένο στην Κόκκινη Στήλη, που ο Ήλιος την κόβει σαν Γόρδιο Δεσμό;  Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα και τα πουλιά: σήματα οιωνών, φωλιές πνευμάτων, δωρητές σκιάς, αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία με χίλια λόγια, μ’ ένα παλμό!..Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα: μνημεία στις παρυφές του εφήμερου, κυκλώνες ήχων, σύμπαντα που χωρούν στ’ αυτιά και τα μάτια… Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα τα παντοδύναμα, χωρίς να το δείχνουν… Κάθε φορά που τα ρίχνουν σπαράζει ο θεός, κάθε φορά που γκρεμίζονται η φύση αναρωτιέται: Πώς γίνεται να σωριαστεί ένας Τιτάνας, μήπως φτάνει η Συντέλεια; Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα, όπως εκείνο που έβλεπα όταν ήμουν παιδί απ’ το παράθυρό μου, να μη βγάζει ποτέ φύλλα… Σα να περίμενε κάτι Ώσπου είδα ένα πρωί να γίνεται, το ξερό και το στέρφο, όλο ατόφιο ασήμι και αντί για φύλλωμα να στέκουν πάνω του αστέρια αεικίνητα κι είπα από μέσα μου «Τι σου είναι ο Κόσμος» (εδώ αποσπάσματα από τις συλλογές του Στρατή Πασχάλη ΤΑ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ και ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΔΑΣΗ παρακάτω το ποίημα ΙΕΡΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ από τη 2η συλλογή και το κείμενο  Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΤΗΛΗ από τα Εικονίσματα – ART by ROMANCE WORKS by Carol Cavalaris]



Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα
Μένουν στην τέλεια θέση
Με προσκαλούν: γίνε όπως εμείς
Μην ταξιδεύεις πια μες στις πράξεις
Δέξου ανέμους, δέξου εποχές
Ας τη ζωή να ξέρει

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Σήματα οιωνών
Φωλιές πνευμάτων
Δωρητές σκιάς
Αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία
Με χίλια λόγια, μ' έναν παλμό

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα.

Παραδίδονται στο ολοκαύτωμα το τερπνό
Ριπές ρεμβασμού φλογισμένου
Μαντικές οπτασίες πυρσών
Εικόνες των Τριών Παίδων

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Χαϊδεμένα από το χέρι του Χαλαστή
Με φροντίδα χριστουγεννιάτικη
Κι ας είναι άνοιξη
Κι ας είναι φθινόπωρο

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Μνημεία στις παρυφές του εφήμερου
Κυκλώνες ήχων, σύμπαντα
Που χωρούν στ' αυτιά και τα μάτια

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Απ' αυτά βγήκαν στέφανα
Υλοτομήθηκαν στου Σταυρού τα δοκάρια
Μα δεν ξέρουν τι θα πει
Δόξα, θυσία
Μένουν εκεί
Σημαίνουν άθελά τους
Καρτερούν θριαμβευτικά
Ή σεμνά υποκύπτουν στης θύελλας το μαρτύριο

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Τα παντοδύναμα
Χωρίς να το δείχνουν
Κάθε φορά που τα ρίχνουν σπαράζει ο Θεός
Κάθε φορά που γκρεμίζονται
Η φύση αναρωτιέται
Πώς γίνεται να σωριαστεί ένας Τιτάνας,
Μήπως φτάνει η Συντέλεια;

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Όπως εκείνο που έβλεπα όταν ήμουν παιδί απ το παράθυρο μου
Να μη βγάζει ποτέ φύλλα
Έστεκε απέναντι στο χάλασμα
Σαν να περίμενε κάτι..
Κι εγώ προσευχόμουν οι θεοί να τα λυπηθούν,
Ώσπου είδα ένα πρωί να γίνεται,
Το ξερό και το στέρφο,
Όλο ατόφιο ασήμι
Κι αντί για φύλλωμα να στέκουν πάνω του
Αστέρια αεικίνητα
και είπα από μέσα μου
«Τι σου είναι ο κόσμος»

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα
και τα πουλιά.
(ΙΕΡΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη Κοιτάζοντας Δάση, εκδόσεις Μεταίχμιο 2002)

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΕ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΣΤΟ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΚΕΝΟ
Μεθαύριο θα πεις ξερό αντίο, και θα ραγίσουν τα χέρια και τα φύλλα των νυχτερίδων. Οι δρόμοι με προοπτική στο ελπιδοφόρο Κενό. Τι θέλουν από μένα αυτά τα χαλάσματα στο χρώμα του ξύλου, σ’ αυτόν τον αυλόγυρο με τ’ ανακατεμένα κλαδιά που εκβάλει στη ρευστή γαλαζόπετρα; Τι θέλουν από μένα αυτά τα σώματα που λίγο ακόμα και θα θύμιζαν λέοντες αφρικανικούς; Τι θέλουν από μένα αυτοί οι ίσκιοι μαρσηποφόρων σεντονιών, κι εσύ με τα λοξά μάτια, παιδί της αρχαιότητας, που παραστράτησες σε αταίριαστους καιρούς –τι θες και μου μιλάς;- εδώ που βρέθηκα, τόσο ανάπηρος απ’ την προστασία, τόσο τερατώδης απ’ την ευαισθησία, τόσο γεμάτος απ’ το ξεπέρασμα της μοναξιάς, τόσο λεπρός απ’ την ομορφιά, γύρω οι θάμνοι, γλυπτά της αναταραχής, και μακριά τα γαμήλια ζευγάρια στο πλοκάμι μιας σχέσης που ο ήλιος την κόβει σαν γόρδιο δεσμό.
Η απολίθωση της όψης σου έχει γεννήσει αυτό το γλυπτό θραύσμα χωμένο στη ρωγμή αγκαθένιου φυτού – δέρμα γαζέλας κι αγριόχορτο αυτή η κοπέλα- μέλι από σύκα ξερά και μαύρα σταφύλια ο νέος αυτός που λιάζεται και καπνίζει ανάσκελος στο σκάμμα των ερειπίων –θαμποπράσινα όλα, τα ερωτικά κύματα που μες στο γκρίζο αναμαλλιάζονται, θύελλα στάχτης- κάποια στιγμή ορκίζεται στα φίδια ο Ερωδιός και περιφρουρεί τον θύσανο της θυσίας –περιφέρομαι και τον κοιτάζω δήθεν αδιάφορος με την πίστη πάντα μιας οπτασίας που εκεί σαν Στήλη καραδοκεί από κόκκινο λίθο- μακριά ένα κοπάδι ανθρώπων βογκάει στα χαλίκια, χωρίς ποιμένα, χωρίς ταγό –κι από ψηλά ο Ήλιος, απέραντος κι αόρατος (τι μεγαλοστομία!) –ναι, ναι- δεν μπορείς να τον δεις –αλήθεια ποτέ ως τώρα δεν γύρισα να τον κοιτάξω –μα μήπως υπάρχει;- από πού, λοιπόν, πέφτει επάνω μου και με καταργεί τόσο, μα τόσο, φως;

(Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΤΗΛΗ  από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2012)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: