ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

Δεν υπάρχει επιστροφή,  διαγραφή, σβήσιμο, επανεκκίνηση. Όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους. Όλα τρέχουν. Το παρελθόν βυθίζεται στην άβυσσο. Κανένα γλυπτό δεν σμιλεύεται για να δαμάσει ένα αγρίμι. Η Louise Bourgeois που έβαζε σκελετούς και μασέλες να χορέψουν, αφού ταρίχευσε τους οικογενειακούς φαλούς, εξημέρωσε τις αράχνες, λικνίζοντας την τελευταία Αγριόπη σε μια κούνια από μετάξι. Κάποτε ο αιώνας σκύβοντας πάνω της δήθεν στοργικά τη συμβούλεψε: «Ο ταχύτερος δρόμος είναι η ευθεία». Κι αυτή του απάντησε σηκώνοντας το φρύδι της ψηλά στον ουρανό:  «Όχι, ευχαριστώ. Εγώ θα πάρω την καμπύλη»  [ΑΓΡΙΟΠΗ Art is reality, a work of art is a language – art is a way of recognizing oneself- LOUISE BOURGEOIS)  από τη συλλογή της Έλσας Κορνέτη ΑΓΓΕΛΟΠΤΕΡΑ, εκδόσεις Μελάνι 2016– ART by Louise Bourgeois]



ΜΟΥΣΑ,  ΦΑΝΑΤΙΚΗ ΣΥΛΛΕΚΤΡΙΑ ΚΟΧΥΛΙΩΝ (Πάρε με Μια λέξη στάξε μου και λιώσε με ευθύς Μόνο μην ψηλώνεις Μια χαραμάδα θέλω μόνο σε μια αγκαλιά σφουγγάρι να χωθώ) και ΕΜΠΝΕΥΣΗ, μικρό λεπτό λεπιδόπτερο στην καμπυλότητα του Οίστρου):
-Ι-
Η Μούσα ήταν ένα τέρας λέγανε
Φανατική συλλέκτρια κοχυλιών
Μάζευε όλα τα κομμένα αυτιά
των εραστών της

Η πιστή Μούσα
Η άπιστη Μούσα
Ο πιστός Δημιουργός
Ο άπιστος Δημιουργός
Η γυναίκα Δημιουργός
Πιστή στη μία και μοναδική Μούσα
Τον Εαυτό της

Είμαι ο άνδρας
Που σε συντροφεύει
Είσαι η γυναίκα
Που με κατοικεί
Φύλλο Αλεξανδρινού
Από Φίνο
Πλαστικό
Μετάξι

Μούσα μου
Σ’ εσένα μόνο είμαι πιστός
Εσένα θέλω μόνο
Στο υπόσχομαι
Κανένα φύλλο
Δεν θα μας
Χωρίσει

-ΙΙ-
ΕΜΠΝΕΥΣΗ
Όταν στον ύπνο τον επισκέφθηκε
Το κρεβάτι του έγινε
Ένα κλειδοκύμβαλο με φτερά
Τον ανέβασε στη ράχη του
Τον έβγαλε από την εξίσωση
Του έπαιξε την άρια της αγάπης
Ξεδίπλωσε την επιδερμίδα της Γης
Ζωγραφίζοντας μ’ ενθουσιασμό
Την καρδιά μιας πεταλούδας

Τότε αυτός είπε
Παρακαλώ
Ας πυροβολήσει κάποιος επιτέλους
Το κοράκι

Στην ανατριχίλα του υγρού
στα κύματα της σούπας
σαν πάπια με αδιάβροχα φτερά
μια μικρή γυμνή Οφηλία
με βατραχοπέδιλα
κολυμπά

Πρόσεξέ την μη φαγωθεί
Είναι η Μούσα σου
Φώναξαν οι φίλοι του
Όλοι μαζί

Ήταν ένα μικρό χρυσό λεπιδόπτερο
Στην καμπυλότητα του Οίστρου
μακάριο αιωρούνταν
Κάθε κινούμενο σωματίδιο
οδηγεί σε άλλη μια
αποτυχημένη φιλοσοφική θεωρία
είπε και το έλιωσε με τον αντίχειρα

Τι κρίμα! ήταν η Μούσα μου
Φώναξαν οι εχθροί του
Όλοι μαζί
-ΙΙΙ-
Την Μούσα κανένας άνεμος
Δεν γονιμοποίησε
Η Μούσα είναι στους άνδρες εκλεκτική
Τη Μούσα κανένας τσαρλατάνος δεν ταρίχευσε
Η Μούσα είναι υπερκινητική
Τη Μούσα κανένας λωποδύτης δεν απήγαγε
Η Μούσα είναι προνοητική
Τη Μούσα κανένας επιτήδειος δεν εξαπάτησε
Η Μούσα είναι επιφυλακτική
Τη Μούσα κανένας διαφθορέας δεν χρημάτισε
Η Μούσα είναι ασκητική
Όταν η εντιμότητα επέστρεψε
Οι εντιμότατοι κλέφτες ακινητοποιήθηκαν
Βρέθηκαν κολλημένοι
Πνιγμένοι
Σε σάλια σαλιγκαριού
V-
ΑΥΤΟΣ πόθησε
Να ξαπλώσει
Πάνω σε καταπράσινες
Αρωματικές δάφνες
ΑΥΤΟΙ παρατηρούσαν
Τον πόθο του εκστατικοί
Ώσπου διαπίστωσαν πως
Οι δάφνες του είναι
Από νάιλον
Made in China
-ΙIV-
Ήθελε να καπνίζει ώσπου να καρβουνιάσουν τα ξύλινα πνευμόνια του Να πίνει ώσπου να σκουριάσει το τσίγκινο συκώτι του Να τρώει τη μαύρη λάσπη του σώματός του Να κοιμάται πάνω στο ν χυμένο υδράργυρο του μυαλού του Ήθελε μόνο τις γυναίκες να λεηλατεί Εκείνη έψαχνε να βρει βουτώντας χωρίς αναπνευστήρα σε κρεβάτια απύθμενα Σαν κέρινος δύτης λιώνοντας στα έγκατα του πόθου Ώσπου κάποτε την είδε από μακριά να βλεφαρίζει Τόσο όμορφη να προκαλεί να μαγνητίζει Σε γόβες κόκκινες πανύψηλες ισορροπεί ΑΥΤΗ είναι την αναγνώρισε Είναι ΑΥΤΗ την πλησιάζει Ν’ αγγίξει λίγο απ’ το βελούδινο τακούνι της Τον φτερωτό του αντίλαλο Τον αναστεναγμό του δέρματος να άκουγε μόνο Όμως όσο την πλησιάζει αυτή ψηλώνει Ορθώνεται σαν σάρκινος πύργος  Αγκαλιάζει απελπισμένα σαν να ήταν δένδρο το σουβλερό τακούνι
Μούσα Θηρίο Πάρε με Μια λέξη στάξε  μου και λιώσε με ευθύς Μόνο μην ψηλώνεις Μια χαραμάδα θέλω μόνο Σε μια αγκαλιά σφουγγάρι να χωθώ

Μικρέ κι ατάλαντε μουσοθήρα
Κάποτε ζήτησες να σου χαρίσω
Ένα ποιητικό σύμπαν απορροφητήρα
Γι’ αυτό κι εγώ
Ανοίγω τα πόδια
Ολόκληρο
Να σε καταπιώ
 [ΜΟΥΣΟΘΗΡΕΙΑ vs ΜΟΥΣΟΘΗΡΙΑ από τη συλλογή της Έλσας Κορνέτη ΑΓΓΕΛΟΠΤΕΡΑ, εκδόσεις Μελάνι 2016]

ΛΥΓΙΖΩ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΙΑΣ ΥΠΕΡΒΑΡΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ!.. ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΣΤΟ ΛΙΠΟΣ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ: 
Εαυτέ μου εσύ αιώνιες εχθρέ…

Την ψυχή μου ποτέ δεν τάισα
κι έμεινε νηστική
Την ψυχή μου μόνο με δάκρυα πότιζα
ποτέ δεν έμεινε διψασμένη

Εσύ κι εγώ ίσως να έχουμε κάτι κοινό
Χάσαμε μαζί τον αυτόπτη μάρτυρα των παιδικών μας χρόνων
Η αθωότητά μας
διέρρηξε τον αρκτικό κύκλο
με μια βουτιά στο χιόνι

Κόκκινη Βασίλισσα Λευκή Βασίλισσα

Αφού δεν μπορούμε πια κατάματα να κοιταχτούμε
μπορούμε τουλάχιστον σαν γνήσιες βασιλοκτόνοι να συνεργαστούμε
‘Ελα ν’ αναμείξουμε το κόκκινο με το λευκό
Έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά

Κι άλλα κείμενα ανθολογούνται και ξεπετάγονται αναπάντεχα το ένα μετά το άλλο από τα «Αγγελόπτερα» της Έλσας Κορνέτη στις ποικίλες μορφές κι αποχρώσεις τους με ΚΛΙΚ στον παρακάτω σύνδεσμο:

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: