ΤΙ ΠΟΙΗΜΑ ΟΤΙ ΘΑ ΕΓΡΑΦΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΣΩΜΑ ΜΟΥ (ο απλός λόγος και ο τίμιος κι οι κόλακες να γυροφέρνουν το βασίλειο)

Σε πόσα μέρη χωρισμένος ο αυλόγυρος, πόσες τάξεις πραγμάτων, πόσα χρονοδιαγράμματα!.. Μας μπέρδεψαν, μας έκαναν άνω κάτω. Μας ρήμαξαν. Ψελλίσματα τώρα και  αινίγματα ακατονόμαστα. Η φωνή σου κάπου και ο άνεμος και η νύχτα με την ξεχαρβαλωμένη στέγη… Εκείνοι παρέδωσαν τα όπλα – Ριγμένα καταγής, σαν Βάρκιζα. Οι ποιητές εθρήνησαν. Τι θα γινότανε μ’ εμάς τα παράξενα παιδιά, Θεέ μου, ρωτούσε ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας και η οθόνη έδειξε πέτρες –βουνά πλαγιές και κάμπους δεν θα εξαιρέσει τα νερά –χώρα κι αυτά μιας Πίζας κεκλιμένης θα γείρει / γέρνει / έγειρε σιγανά, σιγανά και σιωπηλά, μιας ποίησης ριγμένης τώρα καταγής!... [ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ και η ΒΑΡΚΙΖΑ, δυο ποιήματα της Μαρίας Κυρτζάκη συνδιαλέγονται με τον τίτλο από το ΓΥΜΝΟ-ΣΩΜΑ που αποδελτιώνεται αμέσως παρακάτωART by Vadim Stein Red and Black]



ΣΩΜΑ ΓΥΜΝΟ (Κανέναν – κανέναν. Ούτε θέλω. Κλείνομαι στο δωμάτιο)
Ότι θα έγραφα  ένα ποίημα ότι
θα το αφιέρωνα στον Ανδρέα
και στον χαράκτη
που σε απαθανάτισε όρθιο στημένο
το σώμα ολόγυμνο απ’ τη μέση
και κάτω στιβαρή και δεμένη
η σάρκα ξεχωρίζουν οι μύες
η κοιλιά των μελών οι ενώσεις πόσο
βάρος σωμάτων εκράτησαν πόσα
σπέρματα μέταλλα ηδονής στην χοάνη σου
άδειασαν και κρατάς ενωμένα τα γόνατα
σαν κρυμμένη πληγή και σαν έλεος οι γλουτοί
να λάμπουν στο φως
Άξενο
που πέφτει επάνω σου από την μισάνοιχτη
πόρτα δεν το θέλεις το φως
το βλέμμα στης ζωής σου τις άκρες
κι ας είναι σπουδαίου ανδρός που ζητά
να σε σώσει – ζωγραφιά αιωνίως

Να ανεβάσεις τώρα πρέπει το ρούχο
να φανεί ο μαστός. Σηκωμένα τα χέρια.
Σαν έλλειψη πλαισιώνουν το πρόσωπο.
Δεξί χέρι μπροστά – να τραβήξεις το ύφασμα.
Δεξί χέρι μπροστά – θ’ ακουμπήσεις το μέτωπο.
μα εσύ / να φυλάξεις τα μάτια
μα εσύ / να κρυφτείς.
Χαρακιές η ζωή σου
και το σώμα σου ξύλο

(Σαν για πρώτη φορά να σε βλέπει
κάποιος γυμνή. Ζητείτε τα βιβλιάρια
ακούγεται απ’ τον τοίχο η κολλημένη
επιγραφή. Ενωμένα τα γόνατα
το αιδοίο να κρύψεις και τα πέλματα βάση
στημένου αγάλματος
φρικτή επανάληψη)

Ποιο ποίημα τι ποίημα να γράψω για σένα
σώμα γυμνό χώρας μητέρας και κόρης και
αδελφής και συζύγου πιστής και άπιστης
ερωμένης και μοναχής και πόρνης χώρας

Χαρακιές η ζωή σου και το σώμα σου ξύλο
σε ιδιωτική συλλογή – η χοάνη σου
δημόσιος κίνδυνος

(Εξαρχής υπό καθεστώς – η κρίση μου περισσεύει)

Τι ποίημα ότι θα έγραφα για σένα, σώμα μου


Άσπρη Πέτρα Κάτασπρη, την πετάς στον Ουρανό κι επιστρέφει Ποίημα: ελάτε, λοιπόν, να πετάμε πέτρες να περάσουνε τα χρόνια!.. Γιατί, έτσι, πίσω απ’ την καθημερνή κόλαση των Λέξεων ανασαίνουν ποιήματα και το καθαρό τους νόημα καθρεφτίζει παντού μια φανταστική ευτυχία που σε μεταμορφώνει σε πουλί που ξέρει μόνο από κελαηδισμούς …   
Ταδε Έφη Κάρμα Deep Punctum κ ART ά SOS

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ:

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΙΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΝΟΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ξέροντας ότι ο κόσμος δεν έχει νόημα…)

ΟΛΗ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΕΡΩΤΗΣΗ: ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΑΝΑΛΟΓΟΥΣΕ (να μιλήσω για 45 λεπτά όσο δεν έχω μιλήσει ποτέ στη ζωή μου):