ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ –φευ- ΜΙΑ ΧΑΡΤΙΝΗ ΖΩΗ

Μην με ταράζετε, του έγραφε, για να επιβεβαιώσετε την κυριαρχία σας πάνω μου. Είμαι ένα μετόχι που το πάτησαν οι αυθεντίες του πατέρα, του αδελφού, του εργοδότη, του κυβερνήτη. Σας παρέδωσα το πιο ατόφιο κομμάτι μου, το λίγο το δικό μου κι εσείς ζωστήκατε τα πυρομαχικά και το κάνατε πεδίο μάχης. Πηγαίνετε τώρα με τη δίδυμη καραμπίνα σας για άλλα θηράματα, το αίμα είναι πάντα το ίδιο αλλά ποτέ αρκετό. Εγώ θα ζωστώ τη σιωπή των νεκρών, έτσι λένε αυτοί που δεν ξέρουν. Όποιος έχει πεθάνει μια φορά, ξέρει ότι στα μνήματα μιλούν την άρρητη γλώσσα της αλήθειας [Silentium Amoris από τη συλλογή της Δώρας Κασκάλη ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΗΡΙΟ ΗΔΟΝΩΝ, εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2014 – ART by ARIEH BEN daphne]

ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ της Δώρας Κασκάλη: έλα να κοιμηθούμε τις αντιφάσεις μας: θα είναι βάπτισμα στην απόλυτη σχετικότητα. Έλα να  ντυθούμε τα θολά μας περί γράμματα. Λεξικοποιούμε τους ρόλους μας αφού δεν μπορούμε να τους ζήσουμε με το σώμα μας. Όταν θα πεθάνουν τα ποιήματα, όταν θα σκοτωθούν οι ήρωες των βιβλίων σου –θα γίνει το αδύνατο, θα δεις- εσύ, αγάπη μου, δεν θα ’χεις πια ζωή να ζήσεις  [από τη συλλογή ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΗΡΙΟ ΗΔΟΝΩΝ, εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2014]

SILENTIUM AMORIS II
Την εποχή του τρόμου, του έγραφε, μην περιμένετε σεβασμό, ευχέλαια και λιτανείες. Αιρετικοί θα κατεβάσουν τις εικόνες. Είναι λυτρωτικό, ξέρετε, για μας που χρόνια βασανιζόμαστε από τους ασημοκαμωμένους σωτήρες. Μας φάγαν τα μαλάματά τους τη γλώσσα, γέμισαν τα διδάγματά τους υποσημειώσεις τη νεαρή μας σκέψη. Τότε, αποσυνάγωγοι, τώρα στη χαρά της αναμπουμπούλας, βλάσφημοι. Έτσι και μ’ εσάς θα είμαι τρυφερά αγνωστικίστρια. Τη μέρα θα κλέβω το λάδι απ’ το καντήλι σας, θα γράφω πύρινους αφορισμούς, το βράδυ το ιδιοπαθές εμπύρετο που για καιρό με ταχταρίζει, θα φέρει τ’ όνομά σας.

SILENTIUM AMORIS III
Σας ζηλεύω, έγραφε. Μπορείτε να απολαμβάνετε ως αναγνώστης τα ερωτικότερα ποιήματα. Γιατί δεν υπάρχει καμία συναισθηματική ανταπόκριση, δεν σας ανακινούν μνήμες που προσπαθείτε χρόνια να θάψετε, δεν μπορείτε να προσεγγίσετε παρά μόνον αισθητικά αυτόν τον γκρεμό, στον οποίο κάθε μέρα πέφτω και σκοτώνομαι, για να αναγεννηθώ το επόμενο πρωινό στο ανατομείο της ανάγκης.

Ύστερα έσκισε το γράμμα και κάθισε να παραγεμίσει με λέξεις ένα ακόμη εκμαγείο του.



SILENTIUM AMORIS IV
Μην αντιστέκεστε, του έγραφε. Στην πραγματικότητα δεν αντιστέκεστε, κάνετε ότι αντιστέκεστε, αλλά έχετε ήδη παραδοθεί. Δυστυχώς όχι σε μένα. Έχετε παραδοθεί σε μια ζωή που περιχαρακώσατε με τόσες αλλότριες αφηγήσεις, ώστε νομίσατε ότι έγιναν δικές σας. Έχετε παραδοθεί στο ελάχιστο καταφύγιο φοβούμενος τα χάη, στα οποία μπορεί να σας εκτινάξει –διαμελίζοντας όλα τα προσωπεία σας- κάθε υπερβατική πράξη της ανθρώπινης ύπαρξης: η αλήθεια, η συγχώρεση, ο έρωτας. Μα ίσως μόνο έτσι ν’ ανασχηματιστείτε αυθεντικός. Κι όταν κάποτε τολμήσετε ν’ αφεθείτε, μην αντιστεκόμενος, κάνοντας ότι δεν αντιστέκεστε κι όντως δεν θα αντιστέκεστε, τότε θα μπορέσουμε να βρεθούμε. Όχι με το λόγο, αλλά με μια πλησμονή που θα’ ναι λίγο από σας, λίγο από μένα και πολύ από την ίδια, την παλλόμενη ζωή.

SILENTIUM AMORIS V
Μην ακουμπάτε νωχελικά στον τοίχο του διαδρόμου, της έγραφε. Με βασανίζει η άνοιξη όπως γέρνει στο κορμί σας, μια τεθλασμένη επιθυμία που δεν με συναντά. «Δεν υπογράφω στους διαδρόμους», μου είπατε παιγνιωδώς κι ύστερα καθίσατε σ’ ένα πρόχειρο γραφείο και μου σκαλίσατε το βλέμμα με μαύρη πένα. Λεπτά δάχτυλα που δεν κατέχουν την οδύνη, κι ας σέρνεται στο αίθριο κι ας αντηχεί χάλκινη στις αίθουσες των πλημμελών θνητών.
Τα μακριά μαλλιά σας θα μου σκουπίσουν το πρώτο υγρό ενύπνιο κι αυτό, χωρίς επικυρώσεις, θα το ιδιοποιηθώ κατάφορα παρανόμως

SILENTIUM AMORIS VI
Σας ευχαριστώ που υπήρξατε αφορμή, του έγραφε. Το σχήμα της αφοσίωσης σφράγισε τ’ ασβεστολιθικά μου σπλάχνα. Ενίοτε επιτρέπω στην όραση να συμπλεύσει με το θυμικό μου. Μα σήμερα, κάηκαν οι λέξεις μέσα στα βιβλία σας, το χαμόγελό σας αναζητά ορισμούς που αντιδικούν με την κοινοτοπία. Όλα συνοψίζονται σε μια μνημονιακή προίκα, ολότελα ατομική. Στην ιδιωτική πινακοθήκη μου κράτησα περίβλεπτη θέση για σας που όλο αίμα ανθίζατε μέσα στο μπλε πουκάμισο. Αυτές οι προσωπικές μυθολογίες θα μείνουν πάντα ανιστόρητες. Τα βράδια της εσωτερίκευσης, εγώ θα σωματοποιώ ασκήσεις ύφους.

SILENTIUM AMORIS VII
Κουράστηκα, του έγραφε. Κατάντησα το ξεφτέρι μου ταχυδρομικό περιστέρι, κατάργησα τη φύση του και το τερατογέννημα σε οικιακά συμφραζόμενα. Να μην υψιπετεί, να εξορίσει τη διορατικότητα. Οι λέξεις που έσπειρα σαπίσανε στη ξένη γη. Είναι υβρίδια, μου είπατε ένα βράδυ για να με αποκαρδιώσετε, Δύσκολη ανηφόρα και δίψασα. Στράγγιξα τα σύννεφα και σεις ψάξατε απάγκιο. Πάντα θα μου διαφεύγετε όσα χιλιόμετρα κι αν καταγράψουν οι ταχογράφοι των ταλαιπωρημένων σανδαλιών μου. Μάδησαν τα φτερά τους και είναι για πέταμα. Στο δρόμο του γυρισμού αυτόν τον έρωτα που μου λυγίζει τα γόνατα, θα τον αποθέσω σε χέρια που είναι ακέραια, που θα τον δεχτούν ανοιχτά.

SILENTIUM AMORIS VIII
Σφοδρά χύνετε τις λέξεις στα καλούπια τους, του έγραφε. Με τι να σας παρομοιάσω; Τεχνίτης κωδωνοποιός. Μα οι καμπάνες σας ποικίλουν σε τόνο και σε έξαρση. Άλλες μου ψιθυρίζουνε στ’ αυτί κι άλλες σύγκορμα δονούν τη μνήμη. Θαυμάζω το θάρρος σας ν’ αναμετριέστε, θνητός εσείς, με την αθανασία. Μα εύχομαι, όσο ξιφουλκούσαμε με το βλέμμα, ένας υπόρρητος ήχος αυτού του μεσημεριού ν’ αντηχεί σε μια εξατομικευμένη συγχορδία.

SILENTIUM AMORIS IΧ
Κάηκαν τα μάτια μου, του έγραφε, σκοτώθηκαν οι λέξεις μου. Απόκαμα να ντύνω τις κέρινες κουκλίτσες που λιώνουν στον πρώτο ήλιο της μετωνυμίας. Ανώφελες οι υποκαταστάσεις. Τι να μου κάνουν αυτό το σκληρό βράδυ που σαρώνει τη μοναξιά μου. Θα μείνω εδώ κι εσείς, αθέατος, απέναντι να παίξουμε το παιχνίδι της αντοχής. Εσείς θα είσαστε ο νικητής κι εγώ θα τιμωρηθώ με το να εφεύρω μια νέα γλώσσα που να εμπεριέχει την άκρατη, πηχτή σιωπή και τ’ αδειανά χέρια.

SILENTIUM AMORIS Χ
Μη μου εξηγείτε το φεγγάρι, του έγραφε. Αφήστε με να το βλέπω σα μια οπή φωτός που οξειδώνει το μαύρο. Μόνο να μου χαρίζετε τις άλλες σας τις λέξεις, να τις κοιμάμαι στα εφεδρικά κρεβάτια που δεν κατάφεραν ποτέ να με κρατήσουν. Να μου ψιθυρίζετε τις ρίμες σας, σαν να φυσάτε στον κοχλία του αυτιού. Και να μου δίνετε σπάταλα τη ζωή, τόσο ωραία αφηγημένη. Αυτά είναι η δική μου πανσέληνος που διαβρώνει τα ερέβη της μοναξιάς.

ΔΙΚΗΝ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΥ
Και φέρατε μαζί σας όπλο πρόσφορο για άμυνα ή επίθεση λέξεις κοφτερές κι ήταν η λεπίδα τους άλλοτε γυαλιστερή κάτω απ’ το φως της λογικής κι άλλοτε τόσο βελούδινη μέσα στα συμφραζόμενα ενός ακατάσχετου και λίγο ρετρό ρομαντισμού που τόσο σας πήγαινε.
Και κατείχατε για ίδια και αποκλειστική χρήση ένα σακούλι με ιστορίες μεθυστικές, που σπέρνατε στα ξερά λιβάδια των γυναικείων ψυχών. Ήσασταν σπορέας αλλά όχι θεριστής. Έτσι θέλατε ή δεν μπορούσατε αλλιώς.
Και διευκολύνατε κατά συρροή το ερωτικό φαντασιακό, αλλά εσείς πάντα φεύγατε νωρίς, για να μην πιαστείτε επ’ αυτοφώρω να νιώθετε.
 [από τη συλλογή της Δώρας Κασκάλη ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΗΡΙΟ ΗΔΟΝΩΝ, εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2014]

Ο ΕΡΩΣ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΗ: ας κάνουμε μια συμφωνία εγώ και η σιωπή σου: θα ’ναι τόσο παρούσα που αν ξεχαστώ για λίγο, αν πω ότι θυμάμαι τ’ αδιάβατά σου χείλη, τα δυο νευρώδη πόδια τόσο κοντά στο χέρι μου που χάιδευες για να κερδίσεις τους ρυθμούς του και μου πετούσες νύχια μαλακά στο μονοπάτι μες το δάσος σου για να σε ξαναβρώ, θα κλείσει το πλάνο η σιωπή σου, θα πει το αποφασιστικό cut!.. Και μετά fade out. Δεν θα υπάρχουν όροι απαγορευτικοί μόνο κατ’ οίκον περιορισμός μιας μπαγιάτικης επιθυμίας στο κουκούλι του λάθους. Τίμιες συμφωνίες σ’ ένα παιχνίδι ατιμίας για όρκους έρωτα που ασελγούν πάνω στο ανοίκειο σώμα του μαζί    [ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΕΣ ΟΡΟΙ, από τη συλλογή της Δώρας Κασκάλη ΑΝΤΑΛΛΑΚΗΡΙΟ ΗΔΟΝΩΝ, εκδόσεις Σαιξμπηρικόν 2014]

Δώρα Κασκάλη, και άλλα ποιήματα από τη συλλογή ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΗΡΙΟ ΗΔΟΝΩΝ με ΚΛΙΚ εδώ:

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: