ΓΙΝΕ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, ΚΑΤΑΚΤΗΣΕ ΤΗ ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ (έτσι απόκρημνος κι αμάραντος το μέσα σου στοιχειώνεις):

Στην πλαγιά τα κυπαρίσσια στεριανοί σηματωροί θανάτου. Η χλόη σβήνει σιγά-σιγά το μονοπάτι. Κανένα απομεινάρι ερωτικό. Ασάλευτο το νυχτερινό σώμα της πόλης. Οι στύλοι και στο βάθος Παρθενώνας. Γυμνοί κορμοί κι άνυδρος φόβος. Τα καυσαέρια στην άσφαλτο προσφορά στην Αργοτέρα. Ο Ιλισός χωρίς νερό κι ο Φαίδρος πια αλλού ρωτά. Η Σαμαρείτις με σπασμένη στάμνα. Εδώ τώρα λατρεύεται η Φωτεινή Επιγραφή!.. Από εκείνη την παλίντροπη κίνηση ανάμεσα στο εύφορο και το άγονο τοπίο του έρωτα απομένει ένα θαμπό κρύσταλλο με ραγισμένη έπαρση, ανθισμένες αγκαθιές και αρώματα να πάλλονται στο αντίθετο της λύπης. Η ομορφιά δεν είναι προνόμιο κανενός!  [ΠΡΑΓΜΑΤΟΓΝΩΜΟΣΥΝΗ και ΜΑΡΤΥΡΙΑ του Χριστόφορου Λιοντάκη και άλλα ποιήματα από τις συλλογές του Art by banksy]


                 -XI-
Χορείες προσώπων σε τριγυρίζουν
Αργά ή γρήγορα ανακαλύπτουν την αχίλλειο πτέρνα σου
προχωρείς έτσι ακάλυπτος
Χορείες προσώπων σε πλησιάζουν
Αποδιώχνεις μορφές, διαλύεις χαρακτηριστικά
Επουλώνεις πληγές
Την ανασύνθεση ψάχνεις
Το ένα ψάχνεις
Υπάρχει ακόμα χώρος, λίγος μα απρόσβλητος
Όπου τη μεγάλη πληγή ανοίγοντας, θα καρποφορήσει το Ένα
Θα συνάξεις επιτέλους καρπούς αδιαφορώντας για την ποιότητα
Εξάλλου ποτέ δεν θα μάθεις την αλχημεία της ευτυχίας σου
              
           -XII-
Ακίνητος μέσα στη σκόνη των νεκρών πραγμάτων
(τα ζωντανά δεν σε εμπιστεύονται)
Εντοπίζεις στενόκαρδα το θάνατο
Του αφαιρείς την έκσταση, τον κομματιάζεις
Ακίνητος κι όμως
Στα βάθη του αρχέγονου νερού ένας κόσμος περιμένει
Να του δώσεις όνομα
Να καταγράψεις τις διαστάσεις του
Μη διστάζεις
Γίνε μουσικός της σιωπής
Κατέκτησε τη μελωδία του φωτός…

           -IV-
Μα γιατί βιάζεσαι να φύγουμε;
Δεν κινείσαι;
Λοιπόν αυτό δεν φτάνει
Οι κλειδωμένες πόρτες  θ’ ανοίξουν
Εικόνες, κειμήλια και κρανία
Θα στηθούν και πάλι ευλαβικά για προσκύνημα
Ο στρατηλάτης – νικητής θα ζητήσει συγχώρεση
Το λάβαρο θα κυματίσει περήφανα
Θα ριγήσουν οι ψυχές των πιστών
Μέρες περιμένουνε
Το σημείο του σταυρού χαράσσοντας
Κι εμείς περιμένουμε
Μετρώντας τα δάχτυλα
Το ίδιο κάνει
Φτάνει να κινείσαι
Ν’ ανοίγεις πόρτες
Κι ας μπαίνει το κακό
Προτιμότερο απ’ το τίποτα
Αδύνατο πια να κλείσεις το κουτί της Πανδώρας
Θα πληρώσεις έτσι κι αλλιώς την ανθρώπινη περιέργεια

           -V-
Πουλί προφητικό εδώ στο ασυνήθιστο φως
Που κατακαίει τις φτερούγες σου
Και πνίγει το χρησμό στο ράμφος σου
Ακριβομίλητο πουλί, τι έχεις λοιπόν να πεις;
Μη λυπηθείς το σπόρο που κρατάς
Μην ψάχνεις εύφορες πεδιάδες, όπου τα γένη εκφυλίζονται
Και χάνεται η αρχέγονη Θεά
Μη λυπηθείς το σπόρο που κρατάς
Ρίξ’ τον εδώ στα άγρια βράχια
«Υπολείμματα λάσπης στα μάτια σας κρύβουν τα σημάδια μου»

Είπε και αναλήφθηκε…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: