Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2017

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

Εικόνα
Δεν υπάρχει επιστροφή,  διαγραφή, σβήσιμο, επανεκκίνηση. Όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους. Όλα τρέχουν. Το παρελθόν βυθίζεται στην άβυσσο. Κανένα γλυπτό δεν σμιλεύεται για να δαμάσει ένα αγρίμι. Η Louise Bourgeois που έβαζε σκελετούς και μασέλες να χορέψουν, αφού ταρίχευσε τους οικογενειακούς φαλούς, εξημέρωσε τις αράχνες, λικνίζοντας την τελευταία Αγριόπη σε μια κούνια από μετάξι. Κάποτε ο αιώνας σκύβοντας πάνω της δήθεν στοργικά τη συμβούλεψε: «Ο ταχύτερος δρόμος είναι η ευθεία». Κι αυτή του απάντησε σηκώνοντας το φρύδι της ψηλά στον ουρανό:  «Όχι, ευχαριστώ. Εγώθαπάρωτηνκαμπύλη» [ΑΓΡΙΟΠΗArt is reality, a work of art is a language – art is a way of recognizing oneself- LOUISE BOURGEOIS)  απότησυλλογήτηςΈλσαςΚορνέτηΑΓΓΕΛΟΠΤΕΡΑ, εκδόσειςΜελάνι 2016– ART by Louise Bourgeois]


ΜΟΥΣΑ,  ΦΑΝΑΤΙΚΗ ΣΥΛΛΕΚΤΡΙΑ ΚΟΧΥΛΙΩΝ (Πάρε με Μια λέξη στάξε μου και λιώσε με ευθύς Μόνο μην ψηλώνεις Μια χαραμάδα θέλω μόνο σε μια αγκαλιά σφουγγάρι να χωθώ) και ΕΜΠΝΕΥΣΗ, μικρό λεπτό λεπιδόπτερο στην καμπυλότητα το…

ΘΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΓΕΜΙΣΕΙ ΦΙΛΙΑ

Εικόνα
Και το κορίτσι που ονειρεύτηκες στους ολόφωτους κάμπους μπορεί κι αυτό να ’χει το ίδιο χαμόγελο της χαραυγής όταν το αγκαλιάσεις και το φιλήσεις τυφλά… και θα συναντήσεις την αστραπή που θα σου δώσει το βλέμμα της το νεραντζοφιλημένο.  Και σ’ αυτήν την ονειρεμένη πολιτεία μπορεί κι εσύ να ’χεις την ίδια σου την καρδιά βαθιά κρυμμένη μες τη δική μας μνήμη για τους σκληρούς κι ανήσυχους καιρούς που είναι να έρθουν… Μα, έλα εσύ, τίναξε το βαρύ χαλινάρι που εμποδίζει τα όνειρα να φορέσουν αστραφτερά πουκάμισα και τραγούδησε ένα δικό σου αστέρι να σου πλαταίνει τα όνειρα, να σου φυτεύει περιβόλια με τριαντάφυλλα χελιδόνια και να σου δείχνει μ’ ένα βαθύτερο δάχτυλο τους φίλους και τους εχθρούς με τ’ όνομά τους το αληθινό… Να κατέβει ο Γαλαξίας να γίνει περιβόλι, να ’ρθουνε τα ποτάμια να γίνουν ένα ρέμα για να νιφτούν οι άνιφτοι να πιουν οι διψασμένοι να χτίσουν κι αυτοί ένα χαρούμενο σπίτι. Έτσι, θα ξέρεις περισσότερα νησιά κι από την ίδια τη θάλασσα, περισσότερα πουλιά κι από τον ίδιο τον …

ΤΙ ΠΟΙΗΜΑ ΟΤΙ ΘΑ ΕΓΡΑΦΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΣΩΜΑ ΜΟΥ (ο απλός λόγος και ο τίμιος κι οι κόλακες να γυροφέρνουν το βασίλειο)

Εικόνα
Σε πόσα μέρη χωρισμένος ο αυλόγυρος, πόσες τάξεις πραγμάτων, πόσα χρονοδιαγράμματα!.. Μας μπέρδεψαν, μας έκαναν άνω κάτω. Μας ρήμαξαν. Ψελλίσματα τώρα και  αινίγματα ακατονόμαστα. Η φωνή σου κάπου και ο άνεμος και η νύχτα με την ξεχαρβαλωμένη στέγη… Εκείνοι παρέδωσαν τα όπλα – Ριγμένα καταγής, σαν Βάρκιζα. Οι ποιητές εθρήνησαν. Τι θα γινότανε μ’ εμάς τα παράξενα παιδιά, Θεέ μου, ρωτούσε ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας και η οθόνη έδειξε πέτρες –βουνά πλαγιές και κάμπους δεν θα εξαιρέσει τα νερά –χώρα κι αυτά μιας Πίζας κεκλιμένης θα γείρει / γέρνει / έγειρε σιγανά, σιγανά και σιωπηλά, μιας ποίησης ριγμένης τώρα καταγής!... [ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ και η ΒΑΡΚΙΖΑ, δυο ποιήματα της Μαρίας Κυρτζάκη συνδιαλέγονται με τον τίτλο από το ΓΥΜΝΟ-ΣΩΜΑ που αποδελτιώνεται αμέσως παρακάτω – ARTbyVadim Stein Red and Black]


ΣΩΜΑ ΓΥΜΝΟ (Κανέναν – κανέναν. Ούτε θέλω. Κλείνομαι στο δωμάτιο) Ότι θα έγραφα  ένα ποίημα ότι θα το αφιέρωνα στον Ανδρέα και στον χαράκτη που σε απαθανάτισε όρθιο στημένο το σώμα ολόγυμνο απ’ τη μέση κ…