Θέλει η χειμερία νάρκη κρότο να ’ρθουν οι εποχές στη φυσική τους αλληλουχία

Το βράδυ θα ανοίξω τα παράθυρα να κοιτάξει το δωμάτιο ουρανό στην οδό Λησμονιάς θα γυρέψω την τρικυμία του ωκεανού στο αλλοτινό βλέμμα σου μασώντας τα χειρόγραφα που μου ’ταξες. Έτσι λέω. Στην πραγματικότητα απόψε θα διπλοκλειδώσω τις πόρτες να κουτουλάει αεροστεγώς το λιβάνι στους τοίχους, θα σφραγίσω τα παράθυρα. Φοβάμαι τον άνεμό σου, τον αέρα της αναμμένης μου ερήμου. Εσύ θα έρθεις μιαν άλλη νύχτα, θα έρθεις να μου διαβάσεις ποιήματα. Κάποια άλλη νύχτα όμως, γιατί αύριο θα ξαναβρέξει χαϊδεύοντας λευκές προσμονές [ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ από τη συλλογή της Ειρήνης Καραγιαννίδου ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ [Α] εκδόσεις ΛΟΓΟΤΕΧΝΟΝ 2013: κι εγώ που βλέπω κάθε πρωί να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου καταγγέλλω τον καιρό επί οπλοφορία… – ART by Loui Jover and Pat Erickson]




[Άλεφ]
Σκάψε λίγο ακόμη
σ’ εκείνο το λακκάκι του λαιμού
με σκαπάνη ένα γράμμα
σκάβε βαθιά
να νοτίσει το χώμα
ν’ ανθίσουν πουλιά
με σπόρους πλανητών
και σπάνιες λάμψεις

θα ονειρευτώ πως είσαι καταπακτή
λουσμένη από μαργαρίτες

μα μπω
να μη μπω
να μπω
να μην μπω

Γδύνεσαι τώρα και τα ρούχα σου φιλούν τη φωτιά ανθρώπινο προσάναμμα. Π(υ)ροδότη!..

[Ρίζωσε πάλι λουλούδια]
Δώσε μου όνειρα
καρπούς στα μάτια
σαν χθες να είναι
αδιάκοπα ταξίδια
βουλιμικά
να σε κοιτώ ρευστή
βυθισμένη
στο γαλάζιο όγκο
της γλύκας σου
να ξαναγυρίζουν όλα
στο κορμί
κλίμακα
μιας συνεχούς περιστροφής

έξω από τοίχους
να μάθω μέσα μου
να φυτρώνω
ατέλειωτες συστάδες λουλουδιών.

Κι αμέσως ο ύπνος γίνεται απόχη με ανήλιαγα όνειρα –γιατί έπαιξες εσύ μ’ όλο το φως του σύμπαντος κόσμου-

[Παλέτα δίχως έμπνευση]
Απόψε θα κλέψω μάτια
από το χρώμα σου
μελάνι από την έξαψή σου
με αναθυμιάσεις θα ζωγραφίσω
-της φαντασίας διογκωμένης-
με δύσμορφες υστερικές πινελιές
θα αποσπαστώ
σε συντριμμένα έπιπλα
να σεισθεί συθέμελα το σπίτι
-σαν χυδαία στοιχειωμένο-
μασκαρεμένη αδιάκοπα
μέχρι ν’ αποτινάξω και την τελευταία ρίζα
του μυαλού μου.

Ως το πρωί
θέλω να μουντζουρώνω
το ντυμένο ψέμα σου.
Ύστερα γδύσου.

Μου αρκεί μια υποψία βραχνής εντολής για να βεβηλώσω την επικράτεια σου δίχως κανένα αλύχτισμα –ευτυχισμένη- που θα λατρεύεις την ηδονή του κλαυσίγελού μου!.. Δε πα να σε κρύβει ο ορίζοντας του σεντονιού…

[Το άλας σου]
Να γευτούμε λίγη άλμη
αυτήν
-που με περισσή ακρίβεια
στοιβάζουν τα δάκρυα
στις αλυκές του μυαλού-
και μετά να βυθιστούμε
στην άλλη
-αυτή των φιλιών
τη μη χορτασμένη-
κάτω απ’ τη σιωπή των πευκοβελόνων
να χαράξουμε
με θαλασσινό νήμα
λόγια
από γαλήνιο οργισμένο νερό,
γιατί ανάμεσά μας
θα τρέχει πάντα η υπόκωφη βοή
μανιασμένης λαχτάρας
φράγμα
που θα πασχίζει να μη σπάσει.

Φτιάξε ένα ρούχο ν’ αντέχει τη φωτιά του φιλιού σου… δέρμα νέο πάνω στα ίδια κόκκαλα ζωγράφισε με μόνιμο παιχνίδισμα του ήλιου… Τα ρολόγια να δείχνουν πίσω σ’ εκείνο το ζεστό εικοσιτετράωρο

[Γιορτή αιώνιων εκρήξεων]
Κι όπως κοιμάσαι
απατώντας με κύματα
σου μιλώ σαν να σε ξέρω
επειδή μοιάζεις στην ψυχή μου
-θαρρώ-
κατάφωρα εμπλεκόμενη
σε αιχμηρές περιπλανήσεις

Βάλε απόστροφο το θόλο σου
αντίστροφα,
να προστατέψω την εύθραυστη όψη σου
την ακούραστη αναμονή της λάβας σου
να περισώσω
έστω και σ’ απανθράκωση
ως άλλη Πομπηία.

Τάχα τι φοβήθηκες; Πως το πράσινο τρεμούλιασμα που επιθυμούσε με περισσή αλλοφροσύνη να σε κοιτάξει είναι η Μέδουσα;

[Σοπράνο]
Από ένα κεφάλι που γεύεται
τη δριμύτητα της απουσίας
βγαίνει μόνο μια γλώσσα
να μπορούν
να ολισθαίνουν οι ήχοι
σε φανταστικό
libretto.
Γι’ αυτό οικειοποιήθηκα πια τα σκοτάδια
ανάκτησα τη δύναμη
να δαμάζω κραυγές
μετρώντας τονικά
επίτομα όνειρα
σκάλες
μιας κλίμακας που μόνο ανεβαίνει.
Άριες da capo
σα να ’ναι το τραγικό
-αυτονόητα-
αναγκαία συγκοπή I

της ευτυχίας

Είναι κενός χώρος που σε απαιτεί, είναι που η καρδιά μου είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου!..

Άσπρη Πέτρα Κάτασπρη, την πετάς στον Ουρανό κι επιστρέφει Ποίημα: ελάτε, λοιπόν, να πετάμε πέτρες να περάσουνε τα χρόνια!.. Γιατί, έτσι, πίσω απ’ την καθημερνή κόλαση των Λέξεων ανασαίνουν ποιήματα και το καθαρό τους νόημα καθρεφτίζει παντού μια φανταστική ευτυχία που σε μεταμορφώνει σε πουλί που ξέρει μόνο από κελαηδισμούς …   
Ταδε Έφη Κάρμα Deep Punctum κ ART ά SOS

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΚΟΑΖΟΥΝ Σ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΥΤΕ «ΓΡΥ» ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΑ

Οι ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ [Α] είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της Ειρήνης Καραγιαννίδου (εκδόσεις ΛΟΓΟΤΕΧΝΟΝ, Θεσσαλονίκη 2013). Η επιλογή του «Α» ως ειδοποιού γνωρίσματος των εποχών δεν είναι καθόλου συμπτωματική. Όντας το πρώτο γράμμα της αλφαβήτου όπου ο ήχος διαμορφώνεται από την εισπνοή-εκπνοή, ο ρόλος του είναι πολύτροπος: επιφώνημα σαστίσματος αλλά και πρώτο γράμμα Αγάπης  Αγωνίας Απουσίας Αμφιβολίας Αμφισβήτησης Άνοιξης, Απλωτές λήθης στη μοαναξιΑ του έρωτΑ και  τη φθορΆ του, και όπως ομολογεί η ίδια η ποιήτρια, φαύλος κύκλος συναισθημάτων που εναλλάσσονται σαν εποχές «με άξονες φωτεινούς» και, τέλος, άλφα στερητικό όλων αυτών που αρχίζουν από ΑΛΦΑ. «Βεστιάριο πολύχρωμο οι φθόγγοι σου ξέχειλο από ροδώνες, βρεγμένη χλόη και φλεγόμενα μελίσσια»! Οι ποιητές, βέβαια, ξεθάβουν κομμάτια της ψυχής από το άλφα ως το ωμέγα, τα αποθέτουν μέσα στους στίχους και τα προσφέρουν ως «φάρμακα» που «κάμνουνε για λίγο να μην νιώθεται η πληγή»… απ’ τις εκδορές του ανθρώπινου πάθους. Γιατί μπορεί «Δοκιμές νάρκης του άλγους» να είναι η Ποίηση αλλά ποιητές όπως η Καραγιαννίδου αγαπούν τη νάρκη τους και «εν Φαντασία και λόγω» «φυλλάγουν τ’ αλφαβητάρια» κι «ανθοφορούν λουλούδια στα χείλη» των στίχων τους. Φοβούνται «τον άνεμο της αναμμένης τους ερήμου» αλλά ως «ανθρώπινο προσάναμμα» ρίχνονται στην πυρά γυμνοί και πεινασμένοι και «χαίρονται την πρώτη τους Άνοιξη»    [παρουσίαση ποιητικής συλλογής με εσωτερική εστίαση Τάσου Κάρτα με ΚΛΙΚ εδώ]: http://deepunctum.blogspot.gr/2015/02/blog-post_16.html

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ:

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΙΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΝΟΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ξέροντας ότι ο κόσμος δεν έχει νόημα…)

ΟΛΗ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΕΡΩΤΗΣΗ: ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ ΑΝΑΛΟΓΟΥΣΕ (να μιλήσω για 45 λεπτά όσο δεν έχω μιλήσει ποτέ στη ζωή μου):