ΤΟ ΧΑΟΣ ΖΗΤΑΕΙ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ (γιατί τις μοίρασε κάποτε σε όλους και τώρα έχει μετανιώσει)

Αφαιρείς τα μάτια από τις γνωστές εσοχές. Είναι κάτι που επαναλαμβάνεται κάθε μέρα χωρίς διάκριση σε γνωστούς και αγνώστους. Πάντα έγχρωμα. Όταν ο ειδικός ρωτάει για τους φόβους σου, λες «η αρτιμέλεια». Ξανασκέφτεσαι. Μήπως κρατάει πολύ αυτό το προπατορικό αμάρτημα!.. // Κάτι περνάει γρήγορα από άσπρες κουρτίνες γυαλιστερές. Ο πολυέλεος είναι σαν ανοιχτήρι, στριφογυριστά κρύσταλλα φτιάχνουν ένα σπιράλ: τρυπάει το σπίτι. Στον κήπο μεγαλώνει ένα δένδρο τιμωρός. Δύο είσοδοι για να μπαινοβγαίνουν όλοι οι αόρατοι. Ανάμεσα καμαρώνουν δυο μάσκες από τη Βενετία. Πάντα λέγαμε γι’ αυτές τις μάσκες ότι φέρνουν θάνατο!..   [από τη συλλογή Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΔΕΣΗ το ομότιτλο ποίημα και το ποίημα ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΗ  – παρακάτω ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΜΕ ΑΦΟΥ ΤΑ ΘΗΛΑΣΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑ κι άλλα  ποιήματα της Μαρίας Τρανού από τη δεύτερη συλλογή της Ο ΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΣ ΖΟΓΚΛΕΡ   – ART by pawel kuczynski]



ΧΟΡΗΓΕΙΤΑΙ ΑΤΕΛΩΣ
Όταν οι απώλειες περιλαμβάνουν νεαρούς
το Γεράκι πέφτει σε κατάθλιψη
φταίω εγώ συνεχίζει επιθετικά
επιλογές κακοβουλία έλλειψη ευαισθησίας
ίσως δεν είμαι κατάλληλος για σύμβουλος
θα το επανεξετάσει άμεσα υποψιάζομαι
αύριο θα βαριέται θα έχουν ξεχαστεί οι χτεσινοί
εκτοπίζονται άτσαλα από καινούργιες ιδέες
ανάπτυξη ευημερία προώθηση του έργου
η ορμή των νεωτερισμών του ξεπαστρεύει
ένα-ένα τα τριχοειδή μου αγγεία εξατμίζονται
ελπίζω να είναι πράγματι άπειρα.
Αχαριστία να μην γνωρίζω το προνόμιο
ζω δίπλα Του στην τιμή ανεμπόδιστης θέας.
Ώρες-ώρες ζηλεύω τους βυθισμένους
τουλάχιστον δεν έχουν επιλογή
δεν ξέρουν τι τους περιμένει.
Πόσο ενοχλεί η υγρασία άμα μάθεις
το χειρότερο, όλα συνηθίζονται.

ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΜΕ ΑΦΟΥ ΤΑ ΘΗΛΑΣΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑ
Είμαστε δυο λάστιχα γυμναστικής νομίζεις
τυλιγμένα με τη συσκευασία τους
οι διπλανοί του κουτιού σε βιτρίνα
θα κρατηθούν ακλόνητοι χωρίς αναπνοή
από φόβο για την ταλάντωση δε θα συναντηθούν
ποτέ τα μαλλιά μας σε κυματισμούς
δε θα φτάσουν ως τον υπέρτατο ουρανό
στα χερουβείμ την ώρα δοξαστικών τραγουδιών.

Ούτε σκύλος ούτε πετραδάκια ακούγονται
δεν ήρθες από γεροδεμένο φόβο για το σμήγμα
μαρτυριάρικο εξαπολύεται να μας προδώσει
μόνος σήμερα ο απέναντι ψάλλει δυνατά ξόρκια
στο ξημέρωμα τρομάζει τα κακά πνεύματα
εύκολη απόφαση να κινηθούμε στα λόγια
οι δρόμοι από παράδοση υπόσχονται σωτηρίες.


Αφού δεν πιάνουν το γείτονα ακόμα
αλήθεια μπορούμε να τραγουδάμε
ασφαλώς αόρατοι κάτω από τη συχνότητα
έτσι τα καταφέρνουν φάλαινες κι ελέφαντες.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΣΠΟΥΔΕΣ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΟΥΜΕ
Ο μουσικός στον πρώτο παίζει τύμπανα
κοιμάται το παιδί σου κι αντί να λες δόξα σοι
δεν είναι στο δρόμο κάπου να κινδυνεύει
τυραννία πού θα βρεθεί, όλο καταστροφές
μήπως πάει εκεί, μήπως εκεί, θα μου πει κανείς
τότε τι θα παρακαλέσω θα έχω τίποτα στο χέρι
μικρός θα πω καλό παιδί παρασύρθηκε.

Τι να του πω να μην κάνει να μη βγει
να μη μιλήσει να μην παίξει ποτέ
αφόρετο αγόρι της ηλικίας του
δε θα έχει κανένα κορίτσι.

Το μανίκι σα δελτίο στραβό κι ανάποδο
ευτυχώς που συννέφιασε ο αντίθεος
όποτε έχει ήλιο φοβάμαι περισσότερο.

Το πολύ-πολύ ας τη φοράει για πρόχειρη
προσεύχομαι να μας λυπηθεί ο θεός.

ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΟΜΩΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Συνέχεια πρέπει να είσαι με μια σκούπα στο χέρι

Ο ουρανός αδειάζει μαύρες άταχτες μικρές.
Πέφτουν αργά, με τις ώρες.
Δεν τις κοιτάω άλλο, φτάνει,
ποιος ξέρει από πότε έχει αποθέματα.
Θα περιμένω να τελειώσουν να πλύνω.
Μυρίζει σαν καμένο μαλλί,
στις ειδήσεις δεν είπε τίποτα για πυρκαγιά.
Η γειτόνισσα λέει πως καίγεται καρδιά φτιαγμένη από νύχια,
γι' αυτό μυρίζει έτσι.
Η γειτόνισσα είναι τρελή.
Γλυτώνει και δεν τη μαζεύουν στα Σφουγγαράδικα
γιατί είναι πιο μπαμπόγρια από μένα.
Όσο και να λένε τα κλείσανε δεν κάνει να πιστεύεις κανέναν.


 [ΠΗΓΗ: Μαρία Τρανού, επιλογές από τις ποιητικές συλλογές Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΔΕΣΗ και ΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΣ ΖΟΓΚΛΕΡ.]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: