ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΧΤΥΠΩ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ (έτσι ιδανικά στη λύπη και στη μόνωσή τους είναι τα λόγια μου σαν μια πομπή τυφλών ανθρακωρύχων):

Η κρύπτη του ύπνου ελευθερώνει λίγα φωτεινά κι αδέσποτα μετέωρα μες στα στερεώματα. Τα μεταλλεία εφέτος είναι σκληρά σαν πέτρες για τα θηλυκά μας δάχτυλα τα δάχτυλά μας μακρινά προγονικά συμβόλαια. Πώς να τα ξεριζώσω απ' τα πλευρά μου απ' τις θανάσιμες πληγές σας απ' τις λίμνες με τους άσπρους κύκνους τα δάχτυλά μου μακρινά προγονικά συμβόλαια; Κλείσατε τ' άστρα σε σοφά συρματοπλέγματα κλείσατε τις ψυχές σας σ' άθλια σανατόρια και συναλλάζεστε τις έννοιες σαν εμπόρευμα. Μα εγώ βουτώ μες στη φωτιά και υψώνω αντίκρυ σας τα δάχτυλά μου κηροπήγια του θανάτου σας γι' αυτό με βλέπετε με βήματα αλλοπρόσαλλα να δρασκελίζω τις πλατείες με τα μεγάφωνα τους σαλτιμπάγκους της στοάς και μες στο βλέμμα τους ένα ηλιοτρόπι που γελά. Γι' αυτό με βλέπετε πάνω απ' τους ύπνους σας να κλείνω τα παράθυρα κατάμουτρα στην ηθική των ήλιων. Ποιος θα βάλει πριν πέσει η νύχτα σε μια τάξη αυτές τις ετοιμόρροπες φωνές των μάταιων ημερών μας; Κατεβαίνω τώρα σε μεταλλεία κρυφά και τ' ανεβάζω σαν τετράγωνα γέλια στις πλάτες μου ώριμα. Θα τα λυτρώσω, ω άνθρωποι ή θα με θάψει ο σκοτεινός όγκος του ωραίου; Ολόγυρα με τους αγκώνες των βουνών σ' αρχαίες κοιλάδες -λίκνα μεγάλα της βροχής και της φτωχολογιάς- τώρα ανεβαίνω κυκλωμένος μ' αλαφρές φτερούγες, φτερούγες μέσα μου πλωτές. Θα σας λυτρώσω, ω άνθρωποι ή θα με θάψει ο σκοτεινός όγκος του Ωραίου; Καμπάνες σαν γλώσσες τρομερές ακούγονται από πέρα- να 'ναι τάχα αναστάσιμες ή πένθιμες δεν ξέρω. Ξέρω πως η άθλησή μου ανοίγει σαν κλουβιά τα στήθη σας κι όλο ανεβαίνω κυκλωμένος μ' αδερφές φτερούγες. Φτερούγες γράμματα ανοιχτά της γης που μ' έχασε φτερούγες μακρινές θωπείες της γης που θα 'βρω [ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΟΙ ΕΦΤΑ ΠΛΗΓΕΣ 1950)



Ο ΜΑΥΡΟΣ ΑΛΕΚΤΩΡ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΙΡΙ ΤΟΥ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΠΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ (τι κάλπικη υδρόγειος η αγάπη μας)
Ξημερώνει μέρα πολύκροτη

Τόσα και τόσα γεγονότα βουίζοντας
στις εισόδους και τις παρόδους της αγοράς
πολυτονική μουσική
για την ηδονή του κορμιού και του κέρδους
Τα πρωινά παραρτήματα πνέοντας
στη χοάνη της σαν ανεμοστρόβιλοι
ως την οροφή παλλόμενα στόματα
χείλια και φιλιά φυσερά τ’ ουρανού

Και στο βάθος του τούνελ ο αργυρόηχος ίλιγγος

Για δες ένα ζευγάρι εκεί πάνω, φώναξα
από το πολύ στροβίλισμα έγινε νόμισμα
ουράνια σφαίρα σε περιφορά δύο όψεων
κι όπου να ’ναι θα σκάσει
κορώνα γράμματα κάτω στο οδόστρωμα
(«Τι κάλπικη υδρόγειος η αγάπη μας»!)
Και τώρα η σειρά σας… Ανακληθείτε
καθένας στην περιστροφική πολυθρόνα του
στον αναβατήρα σας cher και συ σύντροφε
ακρωτηριασμένε από την παγκόσμια ευτυχία
Όλοι επί ποδός… Προσδεθείτε, εκτοξευτείτε
για το κυνήγι της σκύλας Επιτυχίας
Η σκύλα θεά! Θα μα λιανίσει έναν-έναν
μπήκε στην αγορά μυστικός υλοτόμος
σαν καρδιοσχίστης και σαν το σαράκι
σαν το σαράκι του δένδρου της Γνώσεως
να σχίζεται η ρίζα
και τα πουλιά στα κλαδιά να σαρώνονται

Χιλιάδες δούναι-λαβείν ανεμόδαρτα

Στο βάθος του τούνελ αλυσίδα από Τράπεζες
των Ημεδαπών των Εταίρων των Διεθνών Forum
απ’ όλα τα στόμια ο αργυρόηχος λόξυγκας
κι η κίτρινη σκόνη να κυκλοφορεί στα αιμοσφαίρια ο κίτρινος ίλιγγος
Πριμοδοτήστε Ποντάρετε Υπογράψτε Περάστε τα
από χέρι σε χέρι στη σημαδεμένη θυρίδα
Κι από κάτω άλλοι κύκλοι… Ζυγοί των ζυγών
από την Τράπεζα παροχών στην Τράπεζα Πίστεως
(«Για ποια ανάληψη μιλάς αδελφέ μου»)
Οι γνωστές μετοχές … Η πίστη τα οράματα
όλα στο σφυρί, διαμαρτυρημένα

Από τον καρποσυλλέκτη Αδάμ ως τον Άνταμ
τι χάσμα!..
αυτοδιαχείριση, μερκαντιλισμός, εκβιομηχάνιση
κι η συσσώρευση κεφαλαίου έλεγε ο Μαρξ
ανεξέλεγκτη σαν του μάγου
όχι του μάγου που ήξερε να μεταμορφώνεται
παίρνοντας τη μορφή του χρυσού του φιδιού ή του στίχου
με τα κέρατα στα δυο σκέλια της φουρκισμένης
(guarda le piu violent passioni, τόνιζο Ποιητής)
αλλά του μάγου που παραφρόνησε κι όρμησε
εξουσιασμένος απ’ τη μαγεία του έρμαιος
των σκοτεινών δυνάμεων που ο ίδιος ξεσήκωσε
αναρχούμενος μες την κυκλοθυμία της αγοράς
Τέτοια και η συσσώρευση κεφαλαίου στις μέρες μας
Η συσσώρευση θλίψης, συμπλήρωσε ο Σιγισμούνδος

(Ο θείος Κάρολος ο δαιμόνιος Σιγισμούνδος)

Και τώρα σου μιλώ από την κυλιόμενη σκάλα
Τόσα οδοντωτά γεγονότα… Από πού να πιαστείς;
Η μεταμόρφωση αέναη… Κι η πόλη βραδιάζοντας
με κλειστές τις εξόδους της ηχεί σαν κερματοδέκτης
όπου περνά ο καθένας κι αφήνει τη μέρα του
κι ύστερα βιάζεται να χωθεί μες στο σπίτι
κι εκεί οληνύχτα διασκεδάζει την πλήξη του
πυροβολώντας με το τηλεκοντρόλ την οθόνη
Οι πρώτες σκηνές τα γνωστά και τα τετριμμένα
νονοί της μαφίας πρωθυπουργοί και νυμφίδια
κι άλλα τέτοια – φτηνή χαρμολύπη
Έξω ένας γύπας αποτελειώνει τη μέρα
και μέσα άλλα γεγονότα –σφαγεία
Τα λόγια πολτός
σαν το αίμα που τρέχει
Η κίνηση της οδού Σοφοκλέους ραγδαία
οι τιμές άνω κάτω… Καιρός θυελλώδης
χιονίζει
από την  οθόνη ως την μακρινή μου πατρίδα

Μετά τα μεσάνυχτα προβολή της ταινίας
Οι Έμποροι των Εθνών η γνωστή επανάλψη
(το αίμα δεν λειώνει λεκιάζει το χιόνι)
Και το ματς μεταξύ δολαρίου και μάρκου
μετά τα μεσάνυχτα
συνεχίζεται
 [ΕΚΠΟΙΗΣΗ από τη συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων του Γιάννη Δάλλα ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1989-2013]

ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ (και οι συνταγές σας στον Καιάδα απάντησαν)
Πήρε απ’ το χώμα της ανασκαφής
Το νόμισμα
το γυάλισε με το μανίκι κι έλαμψε
με την καινούργια επιγραφή: Απειρωτάν
Το γύριζε στις Τράπεζες… καμιά
δεν δέχονταν να το πριμοδοτήσει
-Τα σύμβολά σας στα Μουσεία του ’λεγαν
Δεν είναι σύμβολα – είναι η αρχαία συνταγή
μιας νομισματικής κοινής πολιτικής

-Κι οι μαντικές περιστερές που πέταξαν
κι ένωσαν δυο Ηπείρους δυο Ιερά
πώς δεν την νοιώσαν δεν την μάντεψαν
την επερχόμενη κατάρρευση;

(Καιροί πτωχεύσεων καιροί της αγοράς
Η Ενωμένη Ευρώπη φύλλα και φτερά
Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!)

Και οι συνταγές σας στον Καιάδα απάντησαν
[ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ από τη συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων του Γιάννη Δάλλα ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1989-2013]

ΧΟΝΔΡΕΜΠΟΡΟΙ ΙΔΕΩΝ
Χονδρέμποροι ιδεών
αγοραίοι αρχάγγελοι
τ' αποθέματά σας σαν ύπνος
με καταχωνιασμένες φωνές
είστε ένα μακρύ ποτάμι
που σας ρούφηξε ο ήλιος
ως τα ριζοδόντια του

Κ' ένας που σώθηκε
παρόχθια φωλιά
με τ' αυγά της ακλώσσητα

από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΠΟΡΤΕΣ ΕΞΟΔΟΥ 1962]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: