Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2017

ΤΟ ΧΑΟΣ ΖΗΤΑΕΙ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ (γιατί τις μοίρασε κάποτε σε όλους και τώρα έχει μετανιώσει)

Εικόνα
Αφαιρείς τα μάτιααπό τις γνωστές εσοχές.Είναι κάτι που επαναλαμβάνεταικάθε μέραχωρίς διάκρισησε γνωστούς και αγνώστους.Πάντα έγχρωμα.Όταν ο ειδικός ρωτάει για τους φόβους σου, λες «η αρτιμέλεια». Ξανασκέφτεσαι. Μήπως κρατάει πολύ αυτό το προπατορικό αμάρτημα!.. // Κάτι περνάει γρήγορα από άσπρες κουρτίνες γυαλιστερές. Ο πολυέλεος είναι σαν ανοιχτήρι, στριφογυριστά κρύσταλλα φτιάχνουν ένα σπιράλ: τρυπάει το σπίτι. Στον κήπο μεγαλώνει ένα δένδρο τιμωρός. Δύο είσοδοι για να μπαινοβγαίνουν όλοι οι αόρατοι. Ανάμεσα καμαρώνουν δυο μάσκες από τη Βενετία. Πάντα λέγαμε γι’ αυτές τις μάσκες ότι φέρνουν θάνατο!..   [από τη συλλογή Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΔΕΣΗ το ομότιτλο ποίημα και το ποίημα ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΗ  – παρακάτω ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΜΕ ΑΦΟΥ ΤΑ ΘΗΛΑΣΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑ κι άλλα  ποιήματα της Μαρίας Τρανού από τη δεύτερη συλλογή της Ο ΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΣ ΖΟΓΚΛΕΡ   – ART by pawel kuczynski]


ΧΟΡΗΓΕΙΤΑΙ ΑΤΕΛΩΣ Όταν οι απώλειες περιλαμβάνουν νεαρούς
το Γεράκι πέφτει σε κατάθλιψη
φταίω εγ…

ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΧΤΥΠΩ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ (έτσι ιδανικά στη λύπη και στη μόνωσή τους είναι τα λόγια μου σαν μια πομπή τυφλών ανθρακωρύχων):

Εικόνα
Η κρύπτη του ύπνου ελευθερώνει λίγα φωτεινά κι αδέσποτα μετέωρα μες στα στερεώματα. Τα μεταλλεία εφέτος είναι σκληρά σαν πέτρες για τα θηλυκά μας δάχτυλα τα δάχτυλά μας μακρινά προγονικά συμβόλαια. Πώς να τα ξεριζώσω απ' τα πλευρά μου απ' τις θανάσιμες πληγές σας απ' τις λίμνες με τους άσπρους κύκνους τα δάχτυλά μου μακρινά προγονικά συμβόλαια; Κλείσατε τ' άστρα σε σοφά συρματοπλέγματα κλείσατε τις ψυχές σας σ' άθλια σανατόρια και συναλλάζεστε τις έννοιες σαν εμπόρευμα. Μα εγώ βουτώ μες στη φωτιά και υψώνω αντίκρυ σας τα δάχτυλά μου κηροπήγια του θανάτου σας γι' αυτό με βλέπετε με βήματα αλλοπρόσαλλα να δρασκελίζω τις πλατείες με τα μεγάφωνα τους σαλτιμπάγκους της στοάς και μες στο βλέμμα τους ένα ηλιοτρόπι που γελά. Γι' αυτό με βλέπετε πάνω απ' τους ύπνους σας να κλείνω τα παράθυρα κατάμουτρα στην ηθική των ήλιων. Ποιος θα βάλει πριν πέσει η νύχτα σε μια τάξη αυτές τις ετοιμόρροπες φωνές των μάταιων ημερών μας; Κατεβαίνω τώρα σε μεταλλεία κρυφά και τ&#…

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΙΣΗΣΑΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ, ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΓΚΡΕΜΙΣΑΝ ΕΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΤΟ ΣΠΥΡΙ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟΝ ΟΦΘΑΛΜΟ:

Εικόνα
Αγαπητέ κύριε, Δεν σας γνωρίζω, όπως δεν με γνωρίζετε. Κι ακριβώς αυτό είναι που δημιουργεί τόσες παρανοήσεις που κάποτε θα οδηγήσουν, με μαθηματική ακρίβεια, την ανθρωπότητα να πάει να κρεμαστεί. Διότι, αγαπητέ κύριε, υπάρχει ένα σημείο στο συμβόλαιο που είναι αδύνατο να το παραβεί κανείς: ότι η καταστροφή δηλαδή είναι πάντα λιγότερο πολυέξοδη από την αναμονή της. Και στο τέλος άνθρωπος είμαι κι εγώ, τι ζήτησα, λίγη ησυχία, έστω κι ανέντιμη – αλλά ας πάρω την ιστορία από την αρχή… [εισαγωγή από MIA ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΧΡΗΣΗ από το ΔΩΜΑΤΙΟ του Τάσου Λειβαδίτη – η συνέχεια της επιστολής μετά την εικονογράφηση από Frank Auerbach]


ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΧΡΗΣΗ (η συνέχεια) Στη ζωή μου δεν τόλμησα ποτέ να φτιάξω επισκεπτήρια, όπως όλος ο κόσμος, καλοί και κακοί, κι αυτό γιατί το όνομά μου ήταν κάτι χειρότερο από ασήμαντο – ήταν κακόγουστο. Ονομάζομαι Κανθέας. Βλέπετε; Πώς να μην επισύρει όλες τις συμφορές ένα όνομα που μοιάζει με δυσοίωνο αστερισμό ή ανίατη παιδική αρρώ…

ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ: για να μην τον ξεχνούν ποτέ τον πόθο μου τ’ αυτιά σου

Εικόνα
«Ξέρω ότι ο παθιασμένος εραστής του ωραίου ύφους είναι εκτεθειμένος στο μίσος του πλήθους. Κανένας όμως ανθρώπινος σεβασμός, καμιά ψευτο-αιδημοσύνη, κανενός είδους σύμπραξη εναντίον μου, δεν θα με αναγκάσουν να μιλήσω την απαράμιλλη διάλεκτο αυτού του αιώνα, αλλά ούτε και να αναμείξω το μελάνι με την αρετή. Ένδοξοι ποιητές έχουν ήδη καταλάβει, εδώ και καιρό, τους πιο ανθηρούς τόπους της Ποίησης. Από την πλευρά μου, θεώρησα ότι θα ήταν ευχάριστο –και μάλιστα, όσο πιο δύσκολο, τόσο πιο ευχάριστο- να συλλέξω το ΩΡΑΙΟ που ενυπάρχει στο ΚΑΚΟ. Το βιβλίο αυτό, κατά βάσιν άχρηστο και απολύτως αθώο, γράφτηκε αποκλειστικά και μόνο για να με διασκεδάσει και ν’ ασκήσει το πάθος μου για τους σκοπέλους… Αυτός ο κόσμος έχει περιβληθεί με τόσο λίπος χυδαιότητας, που προσδίδει στην περιφρόνηση προς τον πνευματικό άνθρωπο τη βιαιότητα ενός πάθους. Υπάρχουν όμως και κάτι ευτυχισμένα τσόφλια, που δεν τα διαπερνά ούτε δηλητήριο. Στην αρχή, είχα την πρόθεση ν’ απαντήσω στις πολυάριθμες κριτικές και, ταυτόχ…

Θέλει η χειμερία νάρκη κρότο να ’ρθουν οι εποχές στη φυσική τους αλληλουχία

Εικόνα
Το βράδυ θα ανοίξω τα παράθυρα να κοιτάξει το δωμάτιο ουρανό στην οδό Λησμονιάς θα γυρέψω την τρικυμία του ωκεανού στο αλλοτινό βλέμμα σου μασώντας τα χειρόγραφα που μου ’ταξες. Έτσι λέω. Στην πραγματικότητα απόψε θα διπλοκλειδώσω τις πόρτες να κουτουλάει αεροστεγώς το λιβάνι στους τοίχους, θα σφραγίσω τα παράθυρα. Φοβάμαι τον άνεμό σου, τον αέρα της αναμμένης μου ερήμου. Εσύ θα έρθεις μιαν άλλη νύχτα, θα έρθεις να μου διαβάσεις ποιήματα. Κάποια άλλη νύχτα όμως, γιατί αύριο θα ξαναβρέξει χαϊδεύοντας λευκές προσμονές [ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ από τη συλλογή της Ειρήνης Καραγιαννίδου ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ [Α] εκδόσεις ΛΟΓΟΤΕΧΝΟΝ 2013: κι εγώ που βλέπω κάθε πρωί να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου καταγγέλλω τον καιρό επί οπλοφορία… – ARTby Loui Jover and Pat Erickson]


[Άλεφ] Σκάψε λίγο ακόμη σ’ εκείνο το λακκάκι του λαιμού με σκαπάνη ένα γράμμα σκάβε βαθιά να νοτίσει το χώμα ν’ ανθίσουν πουλιά με σπόρους πλανητών και σπάνιες λάμψεις
θα ονειρευτώ πως είσαι καταπακτή λουσμένη από μαργαρίτες
μα μπω να μη μπω ν…