Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

ΘΕΛΕΙ Η ΧΕΙΜΕΡΙΑ ΝΑΡΚΗ ΚΡΟΤΟ ΝΑ ’ΡΘΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ:

Εικόνα
«Ξέρεις, ίσως να μην πράττουμε καλά που αφήνουμε τις εποχές να μετρούν την αντοχή μας. Κι επιρρεπείς τόσο δεν είμαστε για μία τέτοια υστεροφημία. Αφού και οι εποχές βίαιες υπάρχουνε, τόσο που δεν καταλαβαίνεις για πότε μπαίνουν μέσα σου σαν πολιτεία ολάκερη ο μαύρος γάτος, ο τσαλαπετεινός και το σπουργίτι, το παιδικό παιχνίδι που βρίσκει στο πατάρι ο αδερφός…» απόσπασμα από το ποίημα ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΜΥΡΙΖΑΝ ΘΑΝΑΤΟ,  ένα πρώτο δείγμα από την νέα υπό έκδοση συλλογή της ποιήτριας που στην προηγούμενη πρώτη της συλλογή «αναμετρήθηκε» με τις  ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ [Α](Ειρήνη Καραγιαννίδου, εκδόσεις ΛΟΓΟΤΕΧΝΟΝ, Θεσσαλονίκη 2013). Κάποτε, λοιπόν, στις ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ  του «Α» ήταν αλλιώς. Από τη μια άνοιγες «τα παράθυρα να κοιτάξει το δωμάτιο ουρανό στην οδό Λησμονιάς…» από την άλλη όμως «διπλοκλείδωνες τις πόρτες να κουτουλάει αεροστεγώς το λιβάνι στους τοίχους» και τελικά θα σφραγίσεις τα παράθυρα γιατί φοβάσαι «τον άνεμό σου, τον αέρα της αναμμένης σου ερήμου»!..Περιμένοντας λοιπόν τη Νέα Εποχή …

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

Εικόνα
Η χαρά σου το σήμα μου, όταν το φως κερδίζει το σώμα μου συντάσσοντάς το με τον τρόπο της γεύσης σου. Και πάντα με τα όνειρά μου ανθοί πικροδάφνης να εντείνουν τη γλώσσα μου. Εύφορος κόσμος ο κόσμος των εξόδων. Αντέξαμε το γυρισμό και θα φοβηθούμε τις αναχωρήσεις; Αντέξαμε τον έρωτα και θα φοβηθούμε τον πόλεμο; Παράλογο. Κι όμως αντέχω την πίκρα μου. Παράλογο. Σ’ αγαπώ περισσότερο όταν είσαι κοντά μου. Στιγμές που η αγάπη μου για σε σε ξεπερνάει. Δεν υπάρχεις. Δεν σε χρειάζεται. Ανίατος κι ευτυχώς ο έρωτας. Θα πω λοιπόν στους ταχυδρόμους να καταγγείλουν τα χιλιόμετρα. Θα πω στα καράβια να εκτιμήσουν τη φωνή σου. Θα πω τον έρωτα χώμα και νερό. Θα πω… Και τα φιλιά μιλιά… [από τη συλλογή του Παντελή Μπουκάλα Η Εκδρομή της Ευδοκίας 1982 – ARTbyMária Túry Summer και με ΚΛΙΚ Μικροαυτοανθολογία από τις άλλες συλλογές του]

ΜΙΚΡΟ ΑΥΤΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ Παντελή Μπουκάλα [από τη συλλογή Ο Μέσα Πάνθηρας 1985] Τάφος το ταυ τήλε- λέξη χωλή τηλέγραφος τηλέφωνο τηλεόραση άλλων το μεδούλι να ρουφάει Βλέπω / μιλώ / ακού…

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

Εικόνα
ή των φιλιών σου το πηγμένο μέλι;μα όχι!Είναι η ευωδιά σου!η ευωδιά σου είναιπου γεύσι αποστάζεται στων βλεφαρίδων σου τους καταρράκτες[ΑΔΩΝΙΣ από τη συλλογή της Σοφίας Πόταρη-Ταϋγέτη  ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΣΕ ΜΕΛΙ εκδόσεις Νησίδες -  με ΚΛΙΚ στην εικόνα κι άλλα ερωτικά ποιήματα από την ίδια συλλογή, από τη συλλογή ΑΣΦΟΔΕΛΟΙ και ΚΥΠΑΡΙΣΣΟΙ και κατακλείδα Η ΜΟΥΣΑ κι Ο ΠΟΙΗΤΗΣ, ένα ανέκδοτο ακόμα ποίημα της – ART by by Gabriel de Cool the Muse]


Η ΚΑΡΔΙΑ ΟΠΩΣ ΤΗ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ Η καρδιά μου, όπως τη βλέπουνε τ’ αθώα πουλιά
φύλλο στον κήπο της σιωπής, με πορφυρή πνοή γεμάτο
της πρωινής της πάχνης σφιχτοκρατάει την απαλή δροσιά
κι απ’ του γλυκού του σούρουπου το ματωμένο πίνει πιάτο
Η καρδιά μου, όπως τη βλέπουνε τ’ αθώα πουλιά
γρήγορο χτένι, πλουμιστό, σε αργαλειό παλαιό υφαίνει
της ακριβής του αγάπης ασημώνει τα μεταξωτά προικιά
με πληγωμένα δάχτυλα χρυσοκεντάει τη μοίρα που του κρένει
Η καρδιά μου, όπως τη βλέπουνε τ΄αθώα πουλιά
μικρό κοτσύφι, αφτέρουγο, μέσα στον άγριο ματώνει βάτο
τρίλιες σμιλεύει …

ΠΩΣ ΓΥΡΙΣΕ ΑΡΑΓΕ ΑΝΑΠΟΔΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΜΑΣ ΧΑΔΙ ΑΠΑΝΘΡΑΚΩΝΕΤΑΙ Σ’ ΑΟΡΑΤΗ ΑΣΤΡΑΠΗ;

Εικόνα
Μην προσκυνάτε τα είδωλα. Είναι μοιραίο αμάρτημα η γλωσσολατρία. Όμως χιλιάδες κυβικά στη λέξη θάλασσα δεν λιώνουν το άλας, ενώ πιο αίλουρο το έαρ κρύπτεται πότε στα ρεύματα του αέρα πότε στα νερά. Η χάρη των ελληνικών που αυτόματα μ’ ένα μειλίχιο «Μη» κρατούν κλειστά τα Μυστικά. Μ’ ένα μονάχα «Ταυ» (Λειψό σταυρό) τους τάφους. Και βέβαια, θα προσέξατε: πώς σβήνει ο Άγριος Ίμερος – Ποτάμι πόθου εκβάλλοντας στο ανεστραμμένο Δέλτα των Δεσποινίδων. [ΑΓΡΙΟΣ ΙΜΕΡΟΣ από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ, εκδόσεις Καστανιώτη 2013]


ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ κἄν τρισχίλια ἔτη βιώσεσθαι μέλλῃς … ὅμως μέμνησο ὅτι οὐδείς ἄλλον ἀποβάλλει βίον ἤ τοῦτον ον ζη – Μάρκος Αυρήλιος] «Κι αν πρόκειται να ζήσεις τρεις χιλιάδες χρόνια Ή ακόμα και τριάντα εκατομμύρια Θυμήσου πάντως Πως κανείς δεν χάνει άλλη ζωή Από αυτήν που ζει. Άρα, Τι μέγιστο τι ελάχιστο, το ίδιο κάνει. Αφού για όλους είναι ίσο το παρόν Ίδιο θα είναι συνεπώς αυτό που χάνουμε: Το στιγμιαίο. Δεν γίνεται να χάσουν ούτε παρελθόν Ούτε και μέλλον. Άλλωστε Πώ…