Η ΠΙΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΝΟΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ξέροντας ότι ο κόσμος δεν έχει νόημα…)

Το σώμα του Ποιητή σε στάση οκλαδόν κραυγάζει στίχους που αστραπιαία κρυσταλλώνονται στη νύχτα: «Ανοίγω το στόμα κι αντί φωνής βγαίνει τζιτζίκισμα… Εμβρόντητος αντιλαμβάνομαι ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί  ότι η πρώτη ύλη του κόσμου, η γλώσσα είναι νεκρή. Είμαστε όλοι οι ποιητές φοβισμένοι κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο κι αφουγκραζόμαστε τους τριγμούς του κόσμου… Ανοίγει τότε μια πόρτα και παρουσιάζεται ένα κορίτσι. Έχει για στήθη δυο περιστέρια που γουργουρίζουν: «Είμαι η Ποίηση», δηλώνει  «σας φέρνω τις καινούργιες λέξεις»  και φρρ.. ! απ’ τα στήθη της σμήνη πουλιών ελευθερώνει [Larry CoolART by Kyle-Thompson-photography]



ΤΟ ΕΚΜΑΓΕΙΟ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ
Ο χώρος είμαι, το εκμαγείο των σωμάτων
Εντός μου αποτυπώνεται
ένα γυναικείο σώμα που χορεύει εκστατικά
Μ’ αναζητεί μ’ όλο το δέρμα.
Το σώμα του ποιητή σε στάση οκλαδόν
Στην κόγχη της κοιλιάς του καίει μια φλόγα
Στις άκρες των δαχτύλων
Στριφογυρίζουν δέκα μανιασμένα μάτια
Σκληρό τρίχωμα τράγου καλύπτει τη γλώσσα
Κραυγάζει στίχους
Με τις φωνές απωθεί το σκοτάδι
Δημιουργεί χώρο για να επιβιώσουν
Αστραπιαία μια κραυγή κρυσταλλώνεται στη νύχτα
Το γυναικείο σώμα αραιώνει
Ενώνεται μαζί μου
Ο χώρος είμαι
Αχανείς εκτάσεις μου συμπυκνώνονται
Γίνονται σάρκα.

ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ:
Είμαι η νύχτα που κυοφορεί καινούργιους κόσμους
Οι θαμώνες κοιμούνται στις καρέκλες τους
Ένας γάτος τρώγει από τα πιάτα τους
Απ’ τα μισάνοιχτα χείλη τους
Βγαίνουν πυγολαμπίδες
Κοιτάζω ένα άχρηστο, σκουριασμένο καρφί,
Στο ταβάνι του δωματίου μου
Το βγάζω με δυσκολία και φσσς…
Οι τοίχοι, τα έπιπλα ξεφουσκώνουν
Πετάγομαι στο δρόμο φωνάζοντας:
-«Συμφορά, συμφορά!
Μας διαφεύγει η ουσία των πραγμάτων».

Κτίρια κι άνθρωποι ζαρώνουμε
Ο ουρανός συστέλλεται ραγδαία
Ο κόσμος μας γίνεται κόκκος σκόνης

Ένα γυμνό κορίτσι ξαπλωμένο στο πάτωμα,
παίζει με τα χρυσαφένια μόρια της σκόνης,
που αιωρούνται σε μια ηλιαχτίδα
Εκπνέοντας απαλά,
Άλλα φέρει στο φως,
Κι άλλα ρίχνει στη σκιά.

ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΡΩΔΙΑ ΘΑ ΕΙΣΕΛΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ
Άνθρωποι διασταυρώνονται στους δρόμους
Περνούν απρόσκοπτα ο ένας μέσα από τον άλλον
Προκαλώντας ηλεκτρικές εκκενώσεις.
Ντριιιν!.. Ανοίγω, αντικρίζω μιαν άγνωστη…
-Με καταδιώκουν οι αρχές, λέει με κομμένη ανάσα
Μ’ ένα αιφνίδιο άλμα
Βρίσκεται οκλαδόν στο πρόσωπό μου
Απ’ τη μυρουδιά του σώματός της
Ο νους εισέρχεται σε μιαν ιδρωμένη ουτοπία
Στο στόμα της αναβλύζει μελάνη,
Εμβάφει τη γραφίδα και γράφει:
«Ποίημα, Ποιητής κι Αναγνώστης ταυτίζονται»
Φτύνει τη μελάνη κι απλώνεται νύχτα
Εναερίτες ποιητές
Καταρριχώνται αθόρυβα απ’ την κοιλιά του νέφους
Πάνω στις γλώσσες τους τρεμοφέγγουνγλογίτσες
Καταλαμβάνουν την πόλη, καίουν όλο το χρήμα.

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΗΣ
Υπάρχει μια γυναίκα,
Που βγάζει το δέρμα της όπως βγάζουμε το πουλόβερ
Μέσα είναι διαυγής, αιθέρας.
Τις νύχτες εισδύει στο σώμα μου που κοιμάται
Μαθαίνει τα μυστικά του, γίνεται όνειρο
Καθώς το άρωμά της διαχέεται στα μέλη,
Το σώμα υψώνεται απαλά στον αέρα…
Διασχίζει τις αλέες διαθλώντας το σεληνόφως
Εισχωρεί στο υπνοδωμάτιο ενός τραπεζίτου
Πάχνη καλύπτει τους καθρέφτες
Τα βλέφαρα και τους κροτάφους του
Την αυγή οι φρουροί του τον βρίσκουν νεκρό.
Στο καφέ Φλοράλ την αναγνωρίζω απ’ τ’ άρωμά της
-Υπάρχεις ή σε φαντάζομαι, την ρωτώ
-Ποτέ δεν θα μάθεις τι είναι έξω απ’ το δέρμα σου,
Αν δεν βγεις απ’ αυτό, απαντά!...

Λησμονώ τον εαυτό μου: φαντάζομαι ότι είμαι ανθρώπινο σώμα, το σώμα τρέμει, βομβίζει ολόκληρο, άγριες σφήκες μπαινοβγαίνουν στ’ ανοιχτό στόμα. Έχουν κάνει φωλιά στο στομάχι στις παλάμες του φυτρώνουν πόλεις σφίγγοντας κάθε τόσο τις γροθιές του, τις συντρίβει μ’ έναν μαλακό, υπόκωφο θόρυβο. Καταπακτές ανοίγουν στο θόλο του κρανίου, ανθρωπίσκοι προβάλλουν, γελούν μέχρι δακρύων. Αίφνης ηχεί το κινητό του «Ποιος;» Δεν απαντώ. Μ’ αναγνωριζει. «Εσύ!» ψιθυρίζει. Επανέρχομαι αμέσως στον εαυτό μου. Το σώμα εξατμίζεται. Διαδώστε το σαν ψίθυρο – Larry Cool από το προσωπικό ιστολόγιο του ποιητή


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: