Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ; ΚΙ ΑΥΤΗ ΑΣΦΑΛΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΝΟΗΘΕΙ:

Όταν πέσουν και τα τελευταία φύλλα θα επιστρέψουμε επιτέλους στο γνωστό, οικείο χώρο μας, το πολύτιμο αυτό άσυλο που το εξαντλημένο σώμα άφησε ανολοκλήρωτο για τις ανάγκες μιας αναπόφευκτης γνώσης. Είναι δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, να επιλέξεις και το επίθετο ακόμη που θα έδινε κάποιο νόημα σ’ αυτή την κενή ψυχρότητα, την αναγκαία θλίψη, που απλώνεται αργά-αργά, σταθερά διαβρώνοντας τις πιο κρυφές εσοχές της ζωής σου. Μια απλή ,φυσική χειρονομία ίσως ν’ αποτελούσε το πρώτο βήμα, την αρχή μιας νέας απόπειρας. Αν όχι τώρα, αν όχι σήμερα, αύριο δίχως άλλο. Η έλλειψη φαντασίας; Κι αυτή ασφαλώς πρέπει να επινοηθεί, και το σκηνικό να στηθεί όπως ορίζουν οι οδηγίες στο χαρτί. Το πέτρινο σπίτι πρέπει να κρατηθεί. Το βόλτο στο μπροστινό δώμα (το ακριβό, ανεκτίμητο παρελθόν σου) αυτό κυρίως. Και το παλιό υπέρθυρο με τη γοργόνα. Και η συκιά στον κήπο, και οι πικροδάφνες, και η ξερολιθιά, όλα πρέπει να μείνουν. Όλα. Για να φανεί το χάλασμα, το ρήγμα,  η απουσία. Για να εκτιμηθεί η προσπάθεια, η αποτυχία, το έργο. Ο φθινοπωρινός άνεμος που έδωσε υπόσταση σ’ αυτές τις λέξεις, σβήνοντας βίαια τη μεταφυσική τους λάμψη, γνωρίζει καλά το μυστικό που κρύβουν. Κι εσύ άλλωστε που σκύβεις να μαζέψεις ένα ξερό φύλλο από το κεφαλόσκαλο. Το φύλλο της πραγματικότητας. Το εξαίσιο ποίημα του αληθινού [από τη συλλογή του Χάρη Βλαβιανού ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 2009]



ΟΙ ΤΕΛΕΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΠΟΙΗΜΑ και ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ:
Όπως είπε ο Σταντάλ οι τέλειες γυναίκες
είναι για τους άνδρες που δεν έχουν φαντασία.
Κατ’ επέκταση το τέλειο ποίημα
για όσους δεν αντέχουν να δουν τις ρυτίδες κάτω από το μακιγιάζ.
Εσύ βέβαια πιστεύεις ότι αληθινή ποίηση σημαίνει
τα μάτια να είναι συνεχώς υγρά
και να γράφεις κρατώντας στα χέρια χαρτομάντιλα.
Λες και μπορεί κάποιος να παίξει ένα κονσέρτο βιολιού
ή να σμιλεύσει ένα άγαλμα αν τα χέρια του τρέμουν από συγκίνηση.
Αλλά τα ψεύτικα ποιήματα, όπως και τα faux bijoux,
μοιάζουν πάντοτε πιο λαμπερά, πιο πολύτιμα.
Επομένως τα ποιήματά μου δεν είναι για σένα ma cherie.
Εσύ ποθείς «αβυσσαλέα πάθη» και «ζοφερά σκοτάδια»
κι εγώ το μόνο που έχω να σου προσφέρω είναι τη λέξη adieu.
(Χωρίς εισαγωγικά)

ΚΟΙΤΑ ΓΙΑ ΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΠΑΡΤΙ
Ο Έλιοτ όπως έγραψε ο Πάουντ,
κατάφερε να επιβληθεί  ως ποιητής και κριτικός
«μεταμφιεζόμενος σε πτώμα»
Η Γουλφ είχε πει σε φίλους ότι  «ο Τομ έβαζε στο πρόσωπό του
πράσινη πούδρα για να δείχνει εξουθενωμένος».
Εσύ όμως δεν χρειάζεται να βάλεις τίποτα.
Ούτε πούδρα, ούτε σκιά στα μάτια.
Είσαι διαρκώς εξουθενωμένος. Φρόντισε ο πατερούλης γι’ αυτό.
Όταν σκορπούσε τα λεφτά του στα μπαρ της Ύδρας και της Μυκόνου
έκανε ωραία φιγούρα στις κυρίες με τους παχύδερμους, πληκτικούς συζύγους.
Ο  Brasileiro ήταν όντως καλός εραστής με εξωτική πανοπλία.
Τώρα βρίσκεται σωληνωμένος σε ιδιωτική κλινική στο Morumbi
και έχει πάψει εδώ και μήνες να μιλάει. Σε κοιτά έντονα στα μάτια
μ’ εκείνο το βλέμμα που θα ήθελες να λέει: «συγγνώμη γιε μου αν υποφέρεις»
ενώ στην πραγματικότητα σου ψιθυρίζει: «κοίτα για πότε τέλειωσε το πάρτι»

[Χάρης Βλαβιανός, από τη συλλογή ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ, 2011]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΕΞΕΙ: (κι έτσι η αύριο γίνεται σήμερα καθώς πέφτουν οι πέπλοι κι αποκαλύπτεται ο θύσανος της κεντρικής επιθυμίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: