Η ΠΛΗΡΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΟΥ ΥΦΕΡΠΕΙ, Η ΕΡΗΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ:

 «Σιώπα όπου να ’ναι θα  σημάνει η Έρημος της Αιωνιότητας», είναι ψίθυρος που απευθύνει στη Διστακτική του Ερωμένη ο Νάνος Βαλαωρίτης. Η ποιητική του διάθεση είναι σαφώς ερωτική και απροκάλυπτη ως προς τις προθέσεις: « Γι’ αυτό, ας μην αργοπορούμε στις αργές δαγκάνες του Χρόνου αλλά ας τυλίξουμε όλη τη ζωτικότητα και τη γλύκα μας σε μια Σφαίρα, ο ένας τον άλλο ηδονικά σκίζοντας με μια άγρια πάλη μες στις Σιδερένιες Πόρτες της Ζωής… Τώρα αμέσως, σαν όρνια ερωτικά, ας καταβροχθίσουμε το Χρόνο Εντελώς»!.. Ο Ηλίας Λάγιος από την πλευρά του είναι πιο ρομαντικός στην πρώτη, γι’ αυτό και τόσο διστακτική,  αφιέρωσή του στη… Μαριάννα: «κι ένα ποίημα αν μου ζητάτε, ίσως ο νους του σας φανεί πτωχός, μα η ρίμα μες στην κρυφία ψυχή σκιρτά. Να μελετάτε τ’ αποτελέσματα που έπονται είναι κρίμα» [δυο ποιήματα διαφορετικών ποιητών αφιερωμένα εξαιρετικά σε διστακτικές ή μη ερωμένες – ART by ILONA VOZARI love story]

ΣΤΗ ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΗ ΜΟΥ ΕΡΩΜΕΝΗ
Αν είχαμε Χρόνο και Κόσμο αρκετό μπροστά μας
Δεν θα ’ταν έγκλημα κυρά μου οι δισταγμοί σου
Θα αποφασίζαμε πού θα πηγαίναμε να περάσουμε
Την Ατέλειωτη Μέρα της Αγάπης μας
Εσύ στου Ινδού Γάγγη ποταμού την όχτη
Θα ψάρευες Ρουμπίνια. Εγώ στην άμπωτη
Του Άμπερ θα θρηνούσα. Θα σ’ αγαπούσα
Δέκα χρόνια πριν απ’ τον Κατακλυσμό.
Κι εσύ αν ήθελες θα μ’ αρνιόσουνα
Ίσαμε των Εβραίων τη Βάπτιση
Η φυτική αγάπη θα μεγάλωνε
Μεγαλύτερη από Αυτοκρατορία και πιο αργή.
Εκατό χρόνια θα πήγαιναν σ’ επαίνους
Των Ματιών σου και το Μέτωπό σου
Να θωρώ. Άλλα διακόσια να Λατρεύω
Το κάθε σου Βυζί και τριάντα
Χιλιάδες χρόνια για όλα τα υπόλοιπα.
Μια εποχή για κάθε μέρος του κορμιού σου
Και η Τελευταία Εποχή θα ’δειχνε την Καρδιά σου
Γιατί Κυρά μου μια τέτοια Θέση σου αξίζει.
Δεν θα σ’ αγαπούσα για μια φθηνότερη Τιμή
Μα πίσω από την πλάτη μου διαρκώς ακούω
Του Χρόνου το δρεπανηφόρο άρμα γρήγορα
Να καλπάζει κι απέραντη μπροστά μας
Ν’ απλώνεται η Έρημος της Αιωνιότητας.
Η ομορφιά σου ποτέ πια δεν θα ξαναγίνει
Ούτε στα μαρμάρινό σου μνήμα θ’ αντηχήσει
Το τραγούδι μου. Τότε τα σκουλήκια θα γευτούν
Την τόσο ζηλότυπα φυλαγμένη Παρθενιά σου
Κι η πολύτιμη Τιμή σου θα ’ναι σκόνη.
Κι ο δικός μου ολόκληρος ο Πόθος στάχτη.
Ο Τάφος είναι μια πολύ ωραία και ήσυχη γωνιά
Μα κανείς μέσα εκεί θαρρώ δεν αγκαλιάζει.
Τώρα λοιπόν όσο το ζωηρό χρώμα της νιότης
Ροδίζει στο δέρμα σου όπως η πρωινή δρόσος
Κι ενόσω η πρόθυμη ψυχή σου βγάζει
Από τον κάθε πόρο σου έντονες φωτιές
Ας απολαύσουμε ακόμα όσα προλάβουμε
Και τώρα αμέσως σαν όρνια ερωτικά
Ας καταβροχθίσουμε το Χρόνο Εντελώς
Ας μην αργοπορούμε στις αργές δαγκάνες του
Ας τυλίξουμε όλη τη ζωτικότητα
Και τη γλύκα μας σε μια Σφαίρα
Ο ένας τον άλλο ηδονικά σκίζοντας
Μια άγρια πάλη μες στις Σιδερένιες
Πόρτες της Ζωής. Έτσι και αν δεν καταφέρουμε
Να σταματήσει ο Ήλιος, θα τον υποτάξουμε

[ΠΗΓΗ: Νάνος Βαλαωρίτης, Γραμματοκιβώτιον Ανεπίδοτων Επιστολών, Ποιήματα 2002-2006, Ύψιλον/ Βιβλία Αθήνα 2010]


Η ΠΡΩΤΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ
Νύχτα. Η Μαριάννα ένα σονέττο του ζητούσε
κι αυτός την κοίταζεν ανήμπορος να πράξη
το χέρι κίνησε για ν’ αναπάψη,
μα ως πήρε το στυλό ξανά παραληρούσε.

Ανοίγ’ η θύρα (αυτή που εκτός της τον εκλειούσε)
και σπεύδει φως όλο το χρόνο για ν’ αδράξη
αργά τα μάτια του, απ’ του πράσινου την βάψη,
βυθίζονταν σ’ ένα μαβί που σιωπούσε:

«Μαριάννα, κι ένα μόνο ποίημα αν μου ζητάτε,
ίσως ο νους του σας φανή πτωχός, μα η ρίμα
μες στην κρυφία ψυχή σκιρτά. Να μελετάτε
τ’ αποτελέσματα που έπονται είναι κρίμα

η πλήρης μοναξιά που υφέρπει στο τραπέζι
θα γίνει ένα παιδί – θα κλαίη και θα παίζη» (21/3/91)

[ΠΗΓΗ: Ηλίας Λάγιος, από Το βιβλίο της Μαριάννας, εκδόσεις Ίκαρος 2007]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ή ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΚΙ Ο ΛΑΙΜΟΣ ΣΟΥ ΓΛΥΚΟ ΜΕ ΠΟΤΙΖΟΥΝΕ ΑΦΙΟΝΙ;

ΚΙ ΕΣΥ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΧΗΘΗΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΑΤΙΑ (έλα να ρίξουμε την καταραμένη σκακιέρα στην πυρά):

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΜΙΑ ΜΟΝΟ: Σ’ ΑΓΑΠΩ (Χωρίς Υποκείμενο):

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

ΑΓΑΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ (κι άλλες μικρές ιστορίες Έρωτα κι Αμαρτίας):

Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ, ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ: