Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2016

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ, ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ;

Εικόνα
Η θλίψη είναι άραγε ένας κόσμος όπου η θάλασσα περιττεύει; Τι είναι η θάλασσα, γιατί υπάρχει ποιος την ελέγχει; Στη θάλασσα γεννιούνται οι πεθαμένοι και μεγαλώνουν διαπρέποντας στη στεριά!.. Εκεί μαθαίνουν τις πρώτες λέξεις όπως κύματα, θρίαμβος, άγκυρα, ενοχή, αμμουδιές!.. Έτσι κι εσύ: αν δεις στον ύπνο σου μια νύχτα με βροχή φωτιά να καίει,, έχεις πολλά χρόνια να ζήσεις στη στεριά, αν όμως είδες καράβι στο σεληνόφως, πρόκειται να πεθάνεις. Για να πεθάνεις πρέπει να έχεις όλες τις λέξεις διαθέσιμες, Για να γράφεις μία αρκεί - αλλιώς η γλώσσα δεν θα ’τανε ανυπόγραφη, ούτε η ποίηση θα έφερε το όνομα το οποίο τη συγκροτεί ως πηλίκον σημαίνοντος/ σημαινομένου. Με τον όρο σημαινόμενο εννοούμε μια περιοχή της εποπτείας όπου όσο βαρύτερο είναι κάτι, τόσο λιγότερο ζυγίζει εν τοις πράγμασι. Άρα ο Γκάτσος σωστά θεώρησε προϋπόθεση (για να γράψει) τον θάνατο του πατέρα του στο μέσον του ταξιδιού, από πνευμονία. Η λέξη θάνατος του αρκούσε, φτάνει να ήτανε γραμμένη με πλάγια σαν το κύμα: η έμφαση …

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΡΑΦΩ ΔΙΑΡΚΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΤΑΝΩ Σ΄ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ:

Εικόνα
Το γράφω με άλλες λέξεις, άλλες εικόνες, άλλες ιστορίες κι όλο επανέρχονται τα ίδια ερωτηματικά, οι ίδιες εξάρσεις, ο ίδιος πόνος, τα ίδια όνειρα, ξανά και ξανά. Μες στη ρευστότητα του κόσμου μόνο σταθερό σημείο εσύ που ήρθες και με βρήκες ένα πρωί σ’ ένα μοναχικό παγκάκι σε ξένη πόλη μ’ ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι κι ένα δωμάτιο φωτισμένο από την αντανάκλαση των αχτίδων του ήλιου στο άσπρο χιόνι όπου μπήκες ένα άλλο πρωινό και πέταξες όλα τα ρούχα σου στο πάτωμα. Είναι κι ένα παιδί που στη μια και στην άλλη γλώσσα μαθαίνει τα χρώματα και τα ονόματα του κόσμου. Αυτό το ίδιο ποίημα το γράφουν ίσως και όλοι οι άλλοι ποιητές του κόσμου. Το γράφουν με διαφορετικές λέξεις, διαφορετικές εικόνες, μύθους και ιστορίες, γι’ αυτό κι η ποίηση δεν τελειώνει ποτέ… (από την ποιητική συλλογή του Γιώργου Μολέσκη ΤΟ ΗΜΙΤΕΛΕΣ ΠΟΙΗΜΑ, εκδόσεις Μεταίχμιο 2014 - ARTby Ειρήνη Κανά )


Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ Επιμένει το ψέμα και σαν παραγωγικό ζιζάνιο
σκεπάζει και πνίγει τον αγρό της μαργαρίτας.
Καθώς κορ…

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΠΕΡΔΕΥΟΜΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ…

Εικόνα
Τι θ’ απογίνει το Ποίημα από το οποίο γράφεται το ποίημα που γράφουμε; Θα ρίξει τις ελπίδες του στο ποίημα του άλλου. Αλλιώς να λεγόμαστε ανέμελα χαμένοι. Αυτονόητοι. Η δικαιοσύνη σου δε λυτρώνει, γιατί δεν είμαστε ίσα κι όμοια. Εμένα με είπε αγάπη μου ο μόνος και πουλί μου το σκιάχτρο. Δε στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων, για να διατηρήσω την ελευθερία μου που είχε μέσα τρεις γενιές πεθαμένους. Φοβάμαι τους ευεργέτες που χρειάζονται τη σωτηρία μου – θέλω να σώζομαι από γούστο. Και τί έγινε που τα καταλάβαμε όλα, αφού το σώμα μας ήταν ένα φοβισμένο σκυλί. Δεν έχω άλλο μισό είμαι ο ειδικός φρουρός της λύπης μου. Χρειάζεται στο ποίημα μια θεοσκότεινη περιοχή για κείνον που το έγραψε, Όταν παιδί ψηνόμουνα στον πυρετό, έλεγα μέσα μου ομοιοκαταληξίες. Αυτός που σε παρηγορεί παιδί μου για να μη φοβάσαι είναι ο ίδιος που σου όρισε τα τέρατα. Δεν είναι αστείο – είναι η αναγκαία λύπη ότι έχεις σώμα. Ένας λόγος που γράφω μικρά ποιήματα είναι ότι έχω πολύ χρόνο. Δεν υπάρχουν σημάδια αγάπης, αλλά…

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ; ΚΙ ΑΥΤΗ ΑΣΦΑΛΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΝΟΗΘΕΙ:

Εικόνα
Όταν πέσουν και τα τελευταία φύλλα θα επιστρέψουμε επιτέλους στο γνωστό, οικείο χώρο μας, το πολύτιμο αυτό άσυλο που το εξαντλημένο σώμα άφησε ανολοκλήρωτο για τις ανάγκες μιας αναπόφευκτης γνώσης. Είναι δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, να επιλέξεις και το επίθετο ακόμη που θα έδινε κάποιο νόημα σ’ αυτή την κενή ψυχρότητα, την αναγκαία θλίψη, που απλώνεται αργά-αργά, σταθερά διαβρώνοντας τις πιο κρυφές εσοχές της ζωής σου. Μια απλή ,φυσική χειρονομία ίσως ν’ αποτελούσε το πρώτο βήμα, την αρχή μιας νέας απόπειρας. Αν όχι τώρα, αν όχι σήμερα, αύριο δίχως άλλο. Η έλλειψη φαντασίας; Κι αυτή ασφαλώς πρέπει να επινοηθεί, και το σκηνικό να στηθεί όπως ορίζουν οι οδηγίες στο χαρτί. Το πέτρινο σπίτι πρέπει να κρατηθεί. Το βόλτο στο μπροστινό δώμα (το ακριβό, ανεκτίμητο παρελθόν σου) αυτό κυρίως. Και το παλιό υπέρθυρο με τη γοργόνα. Και η συκιά στον κήπο, και οι πικροδάφνες, και η ξερολιθιά, όλα πρέπει να μείνουν. Όλα. Για να φανεί το χάλασμα, το ρήγμα,  η απουσία. Για να εκτιμηθεί η προσπάθεια, η αποτ…