Αναρτήσεις

ΠΙΟ ΓΥΜΝΗ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΟΥ, ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΣΑΛΠΑΡΗΣΕ (μα πιο γυμνό το ουρλιαχτό μου καθώς απ’ το φωταγωγό γκρεμίζομαι):

Εικόνα
Ήρθες για να μου ρίξεις τα χαρτιά μου ρίχνεις τα πόδια σου εκεί που πλέκονται το ριζικό μου κουλουριάζεται, λαγοκοιμάται σε κυματιστές φλοκάτες και σε τουλίπες του βυθού. Στο στόμα σου γαντζώνεις το άφιλτρο. Ρουφάς πυκνό καπνό ή μεταγγίζεις το αίμα μου όλο στα χείλη σου; Νιώθω τους πόρους σου. Αλείφουν το κορμί σου με το λάδι του δούλου κάτω απ’ της γαλέρας τη ντάλα. Άσε την τράπουλα -τη μοίρα θα την πούμε εμείς- κι έλα να ’ρθουμε στα μαχαίρια. Τα μαλλιά σου στην έπαρση σφαγμένη η κοιλιά σου το σαγόνι τετράγωνο ζυγιάζεται επάνω μου και μ’ απειλεί. Κι οι κλειδώσεις σου όλες γιουρούσια σε σφηκοφωλιές. Με χέρια μεθυσμένα μαστίγια στο ύψος καμηλοπαρδάλεως. Τα πιο γυμνά είναι τα μάτια σου. Και είναι πυκνόρρευστα. Ο πιο γυμνός ο λαιμός σου. Ο πύθωνας. Τα πιο γυμνά τα στήθη σου, να προσκυνάν οι κολασμένοι. Όμως το πιο γυμνό πνευστό μου ράμφος κι άκου στον ουρανίσκο σου τις μουσικές. Κι η πιο γυμνή η θάλασσά σου η παλίρροια που με σαλπάρησε. Μα πιο γυμνό το ουρλιαχτό μου καθώς απ’ το φωταγωγό…

ΓΝΩΡΙΖΩ ΗΔΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ καμώματα που θα σβήσουν τη βαρεμάρα που νιώθω την ώρα που γράφεται…

Εικόνα
Είναι ένα απόγεμα που δεν ανήκει στην κόλαση, είναι μαύρο και γλυκό και σκληρό και θυμώδες και ζεστό και ψεύτικο… Θα μαλακώσουν όλα αυτά με σιγουριά, η θάλασσα θα πνίξει τα λιβάδια, θα μετρηθούν αργά οι σειρήνες με το βαπόρι του χαλασμού τους!.. Είναι δύσκολο να γραφτούν ποιήματα χωρίς μέτρο αναγκαστικά καταφεύγει κανείς σε εσωτερικούς ρυθμούς κάτι σαν λάλαλα, λαλάλα ή λαλαλά… δυο τρεις απ’ τους καλύτερους σφίγγουν τα λουριά στα συνθεσάιζερ κι ανακατεύουν σάμπα με συρτό οπότε ακούς απ’ τα βιβλία πυρετώδη μουσική που ανησυχεί τους βιβλιοπώλες και τα βγάζουν στο λαμπερό αέρα της βιτρίνας να τα χαζεύουμε μέσα από τα ημικρύσταλλα θα ’ταν πάνω από κάθε έρωτα και κάθε χρονικό αν έβαζαν τους ποιητές να συναγωνίζονται πάνω στις ίδιες λέξεις στο ίδιο μέτρο μ’ ένα τετράστιχο. Γελάω που το σκέφτομαι αλλά ταυτόχρονα τα βάζω με τα βιβλία τόσο που σκοτεινιάζουν οι καλές ιδέες και μαζί αποχαιρετώ  την καλή εικόνα της ποίησης. Είμαστε ο σπόρος που μαθαίνει όχι για τα προβλήματα που δεν θα λυθούν στο χα…

ΑΓΑΜΟΙ ΘΥΤΑΙ… (γιατί χανόμαστε… κυριολεκτικά και μεταφορικά, πεζά και λυρικά, οριζοντίως και καθέτως)

Εικόνα
Οι Ποιητές μπορεί να γράφουνε διαμάντια ξαπλωμένοι σε μια καρέκλα (το τι τραυλίζουν στο κρεβάτι είναι άλλη ιστορία…): «με σάρκα από πηλό και φώσφορο, με γλώσσα από υδράργυρο, συκώτι από χαλκό, καρδιά χρυσή –στομάχι χάλκινο- φιλί ασημένιο… Κείνο που μου ’δωσε ήταν απερίγραπτο, μια αίσθηση από ρεύμα ηλεκτρικό, ένα φευγάτο πεταλούδισμα όταν με κοίταζε, όταν με πέρναγε από το κόσκινο της ηδονής της…» [με ΚΛΙΚ στην εικόνα –art by bosch hieronymus - η ΓΟΛΕΜ του Νάνου Βαλαωρίτη,  «με έμβλημα διακριτικό του φύλου το δέρας το χρυσόμαλλο» και κατακλείδα το ποίημα Η Γλώσσα του Έρωτα του γέροντα αυστραλού ποιητή A.D. Hope]  


Η ΓΟΛΕΜ (από το βιβλίο του Νάνου Βαλαωρίτη ΠΟΙΗΜΑΤΑ-2 (1965-1974, Εκδόσεις Ύψιλον) Σε μια κάμαρα ξενοδοχείου κοιμόταν Μια όμορφη που δεν θυμόμουν πια Αν την είχα ξαναδεί στον ύπνο μου Σε τρένο, πλοίο ή σ’ αυτοκίνητο
Η αναπνοή της ήταν φυσική σαν φυσαρμόνικα Ήξερα πως αν την ανασήκωνα θ’ ανοίγανε Τα μάτια της και θα ’βγαινε απ’ το στόμα της Σαν άχνα ο στεναγμός που κάνουν τα κουκλάκια

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

Εικόνα
Στην άκρη του γκρεμού σε πρόλαβε ο έρωτας με μαύρη ομορφιά, κόκκινο πάθος.  Νύχτα και μέρα τήκεσαι, οι λέξεις τίποτα δεν εκφράζουν. Ώστε μην παιδεύεις το ουράνιο αίσθημα, μονάχα θαύμαζε κι εσύ το τριανταφυλλί του κάλλος. Ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο (ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΩΡΑ απ’ τις Δυνάμεις που εξουσιάζουν τα νερά του Νίκου Καρούζου, συλλογή ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1961 – και μετά το κολάζ που υπογράφει ο  Jerzy Głuszek άλλα Περί έρωτος κι άλλων Δαιμονίων ποιήματα, γιατί Ρους είναι ο Έρωτας που λιώνει τ’ άστρα και τη φωνή της γυναίκας, της Γυναίκας, πείσμα της Ασίας «που είναι πλανόδια σαν το φεγγάρι… Όταν αφήνεις ένα βλέμμα στις κοιλάδες να ωριμάζει καθώς οι άνεμοι το ταξιδεύουν ως τα ύψη νέμεσαι τα κλαδιά και χύνεις δηλητήρια μες στο φεγγάρι… Λέω στον ήλιο να σταθεί χωρίς την αγαθότητα σχίζοντας το μεγάλο χρώμα του ονείρου στον ήλιο να σε πολεμήσει με βοερό θειάφι και να γκρεμίσει όλη τη θύμηση που σε παιδεύει… Ήρθες να μείνεις ως το θάνατο με πορφυρές ανταύγειες απ’ τα μέλη, ρώτησα μα δεν έμαθα π…