Αναρτήσεις

ΖΑΡΙΑ ΗΔΟΝΗΣ ΠΑΙΖΩ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΑΡΚΗ ΠΟΥ Θ’ ΑΚΥΡΩΣΕΙ ΤΟΝ ΟΙΣΤΡΟ ΜΟΥ:

Εικόνα
Φύλλα της λεύκας αδειάζουν τον ήλιο κατάματα. Μπουκιές αέρα στα μάγουλα της νύχτας μπάλες φωτιάς. Διψασμένα χείλη. Σκαρφαλώνουν στα πόδια μου. Θερμό το άγγιγμα μουσκεύει το σώμα μου. Αφόρητος πόθος το απραγματοποίητο (απόψε με πόνεσε η σκέψη σου)
Μοιράζει τη σάρκα της θυσία σε κόσμο χορτοφάγων. Κρυμμένο στην πτυχή της νύχτας το όνειρο ψυχορραγεί. Φοίνικας αναγεννάται στον πόθο της. Μαχαίρι καρφωμένο σε μήτρα. Σαρκοβόρο θηρίο που βύζαξε το αίμα τηςΧείλη στο στήθος. Υγρή ανάσα της αίσθησης. Άγγιγμα κοιλιάς. Χνούδια ονείρου μπλεγμένα στα μαλλιά της προσδοκίας. Ανοιχτή κερκόπορτα η αγάπη περιμένει την άλωση!.. [ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΑΝΑΙΜΑΚΤΟΝ και ΠΡΟΔΟΣΙΑ, τρία ποιήματα από τη συλλογή της Άννας Αφεντουλίδου ΕΛΛΕΙΠΟΝ ΣΗΜΕΙΟ, εκδόσεις Πανδώρα 2010, στον τίτλο η τελευταία στροφή από το ποίημα ΑΝΑΤΕΛΛΟΥΣΑ και στη φωτογραφία στίχοι από Δέκα Ανέκδοτες Εικόνες λέξεων ARTbyArtemisSun]



ΑΝΤΙ-ΣΤΑΣΙΣ Ουρλιαχτό σιωπής ξηλώνει τ’ αυτιά μου Μαδώντας το χρόνο σέρνει κλωστές στην άβυσσο Ξεφτίζει το αύριο λωρίδες σκοτάδι
Πες μο…

ΠΙΟ ΓΥΜΝΗ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΟΥ, ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΣΑΛΠΑΡΗΣΕ (μα πιο γυμνό το ουρλιαχτό μου καθώς απ’ το φωταγωγό γκρεμίζομαι):

Εικόνα
Ήρθες για να μου ρίξεις τα χαρτιά μου ρίχνεις τα πόδια σου εκεί που πλέκονται το ριζικό μου κουλουριάζεται, λαγοκοιμάται σε κυματιστές φλοκάτες και σε τουλίπες του βυθού. Στο στόμα σου γαντζώνεις το άφιλτρο. Ρουφάς πυκνό καπνό ή μεταγγίζεις το αίμα μου όλο στα χείλη σου; Νιώθω τους πόρους σου. Αλείφουν το κορμί σου με το λάδι του δούλου κάτω απ’ της γαλέρας τη ντάλα. Άσε την τράπουλα -τη μοίρα θα την πούμε εμείς- κι έλα να ’ρθουμε στα μαχαίρια. Τα μαλλιά σου στην έπαρση σφαγμένη η κοιλιά σου το σαγόνι τετράγωνο ζυγιάζεται επάνω μου και μ’ απειλεί. Κι οι κλειδώσεις σου όλες γιουρούσια σε σφηκοφωλιές. Με χέρια μεθυσμένα μαστίγια στο ύψος καμηλοπαρδάλεως. Τα πιο γυμνά είναι τα μάτια σου. Και είναι πυκνόρρευστα. Ο πιο γυμνός ο λαιμός σου. Ο πύθωνας. Τα πιο γυμνά τα στήθη σου, να προσκυνάν οι κολασμένοι. Όμως το πιο γυμνό πνευστό μου ράμφος κι άκου στον ουρανίσκο σου τις μουσικές. Κι η πιο γυμνή η θάλασσά σου η παλίρροια που με σαλπάρησε. Μα πιο γυμνό το ουρλιαχτό μου καθώς απ’ το φωταγωγό…

ΓΝΩΡΙΖΩ ΗΔΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ καμώματα που θα σβήσουν τη βαρεμάρα που νιώθω την ώρα που γράφεται…

Εικόνα
Είναι ένα απόγεμα που δεν ανήκει στην κόλαση, είναι μαύρο και γλυκό και σκληρό και θυμώδες και ζεστό και ψεύτικο… Θα μαλακώσουν όλα αυτά με σιγουριά, η θάλασσα θα πνίξει τα λιβάδια, θα μετρηθούν αργά οι σειρήνες με το βαπόρι του χαλασμού τους!.. Είναι δύσκολο να γραφτούν ποιήματα χωρίς μέτρο αναγκαστικά καταφεύγει κανείς σε εσωτερικούς ρυθμούς κάτι σαν λάλαλα, λαλάλα ή λαλαλά… δυο τρεις απ’ τους καλύτερους σφίγγουν τα λουριά στα συνθεσάιζερ κι ανακατεύουν σάμπα με συρτό οπότε ακούς απ’ τα βιβλία πυρετώδη μουσική που ανησυχεί τους βιβλιοπώλες και τα βγάζουν στο λαμπερό αέρα της βιτρίνας να τα χαζεύουμε μέσα από τα ημικρύσταλλα θα ’ταν πάνω από κάθε έρωτα και κάθε χρονικό αν έβαζαν τους ποιητές να συναγωνίζονται πάνω στις ίδιες λέξεις στο ίδιο μέτρο μ’ ένα τετράστιχο. Γελάω που το σκέφτομαι αλλά ταυτόχρονα τα βάζω με τα βιβλία τόσο που σκοτεινιάζουν οι καλές ιδέες και μαζί αποχαιρετώ  την καλή εικόνα της ποίησης. Είμαστε ο σπόρος που μαθαίνει όχι για τα προβλήματα που δεν θα λυθούν στο χα…