Αναρτήσεις

ΓΝΩΡΙΖΩ ΗΔΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ καμώματα που θα σβήσουν τη βαρεμάρα που νιώθω την ώρα που γράφεται…

Εικόνα
Είναι ένα απόγεμα που δεν ανήκει στην κόλαση, είναι μαύρο και γλυκό και σκληρό και θυμώδες και ζεστό και ψεύτικο… Θα μαλακώσουν όλα αυτά με σιγουριά, η θάλασσα θα πνίξει τα λιβάδια, θα μετρηθούν αργά οι σειρήνες με το βαπόρι του χαλασμού τους!.. Είναι δύσκολο να γραφτούν ποιήματα χωρίς μέτρο αναγκαστικά καταφεύγει κανείς σε εσωτερικούς ρυθμούς κάτι σαν λάλαλα, λαλάλα ή λαλαλά… δυο τρεις απ’ τους καλύτερους σφίγγουν τα λουριά στα συνθεσάιζερ κι ανακατεύουν σάμπα με συρτό οπότε ακούς απ’ τα βιβλία πυρετώδη μουσική που ανησυχεί τους βιβλιοπώλες και τα βγάζουν στο λαμπερό αέρα της βιτρίνας να τα χαζεύουμε μέσα από τα ημικρύσταλλα θα ’ταν πάνω από κάθε έρωτα και κάθε χρονικό αν έβαζαν τους ποιητές να συναγωνίζονται πάνω στις ίδιες λέξεις στο ίδιο μέτρο μ’ ένα τετράστιχο. Γελάω που το σκέφτομαι αλλά ταυτόχρονα τα βάζω με τα βιβλία τόσο που σκοτεινιάζουν οι καλές ιδέες και μαζί αποχαιρετώ  την καλή εικόνα της ποίησης. Είμαστε ο σπόρος που μαθαίνει όχι για τα προβλήματα που δεν θα λυθούν στο χα…

ΑΓΑΜΟΙ ΘΥΤΑΙ… (γιατί χανόμαστε… κυριολεκτικά και μεταφορικά, πεζά και λυρικά, οριζοντίως και καθέτως)

Εικόνα
Οι Ποιητές μπορεί να γράφουνε διαμάντια ξαπλωμένοι σε μια καρέκλα (το τι τραυλίζουν στο κρεβάτι είναι άλλη ιστορία…): «με σάρκα από πηλό και φώσφορο, με γλώσσα από υδράργυρο, συκώτι από χαλκό, καρδιά χρυσή –στομάχι χάλκινο- φιλί ασημένιο… Κείνο που μου ’δωσε ήταν απερίγραπτο, μια αίσθηση από ρεύμα ηλεκτρικό, ένα φευγάτο πεταλούδισμα όταν με κοίταζε, όταν με πέρναγε από το κόσκινο της ηδονής της…» [με ΚΛΙΚ στην εικόνα –art by bosch hieronymus - η ΓΟΛΕΜ του Νάνου Βαλαωρίτη,  «με έμβλημα διακριτικό του φύλου το δέρας το χρυσόμαλλο» και κατακλείδα το ποίημα Η Γλώσσα του Έρωτα του γέροντα αυστραλού ποιητή A.D. Hope]  


Η ΓΟΛΕΜ (από το βιβλίο του Νάνου Βαλαωρίτη ΠΟΙΗΜΑΤΑ-2 (1965-1974, Εκδόσεις Ύψιλον) Σε μια κάμαρα ξενοδοχείου κοιμόταν Μια όμορφη που δεν θυμόμουν πια Αν την είχα ξαναδεί στον ύπνο μου Σε τρένο, πλοίο ή σ’ αυτοκίνητο
Η αναπνοή της ήταν φυσική σαν φυσαρμόνικα Ήξερα πως αν την ανασήκωνα θ’ ανοίγανε Τα μάτια της και θα ’βγαινε απ’ το στόμα της Σαν άχνα ο στεναγμός που κάνουν τα κουκλάκια

ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΕΔΩ ΣΤΗ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΟΥ ΠΟΣΟΝ ΑΓΑΠΑΣ (ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο)

Εικόνα
Στην άκρη του γκρεμού σε πρόλαβε ο έρωτας με μαύρη ομορφιά, κόκκινο πάθος.  Νύχτα και μέρα τήκεσαι, οι λέξεις τίποτα δεν εκφράζουν. Ώστε μην παιδεύεις το ουράνιο αίσθημα, μονάχα θαύμαζε κι εσύ το τριανταφυλλί του κάλλος. Ίσως είναι ο Παράδεισος μελαχρινό τοπίο (ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΩΡΑ απ’ τις Δυνάμεις που εξουσιάζουν τα νερά του Νίκου Καρούζου, συλλογή ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1961 – και μετά το κολάζ που υπογράφει ο  Jerzy Głuszek άλλα Περί έρωτος κι άλλων Δαιμονίων ποιήματα, γιατί Ρους είναι ο Έρωτας που λιώνει τ’ άστρα και τη φωνή της γυναίκας, της Γυναίκας, πείσμα της Ασίας «που είναι πλανόδια σαν το φεγγάρι… Όταν αφήνεις ένα βλέμμα στις κοιλάδες να ωριμάζει καθώς οι άνεμοι το ταξιδεύουν ως τα ύψη νέμεσαι τα κλαδιά και χύνεις δηλητήρια μες στο φεγγάρι… Λέω στον ήλιο να σταθεί χωρίς την αγαθότητα σχίζοντας το μεγάλο χρώμα του ονείρου στον ήλιο να σε πολεμήσει με βοερό θειάφι και να γκρεμίσει όλη τη θύμηση που σε παιδεύει… Ήρθες να μείνεις ως το θάνατο με πορφυρές ανταύγειες απ’ τα μέλη, ρώτησα μα δεν έμαθα π…

ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ: Το πλήρες μυστήριον της υπάρξεως της ζωής στο μέγα παφλάζον Σύμπαν

Εικόνα
Είναι αληθές ότι η πλήρης μοναξιά είναι βαρεία και ότι η έρημος είναι αυχμηρά και ταλανίζει!.. Αλλά, αλλά, ου μην αλλά (όπως του Ισλάμ το Ιλ Αλλά, των χριστιανών το Έχει ο Θεός και των αθέων αι υψηλαί αι σκέψεις) κανείς ιδρώς, καμία δίψα, δεν εξαντλούν τον μυστικόν Ευφράτην, που και εν τη ερήμω ακόμη, και εντός και πέραν της σιγής, ποτίζει τα πάντα, πάντοτε, χωρίς να φαίνεται η πηγή του, όπως το μέγα φως, το άκτιστον, φωτίζει τα πάντα εις τον αιώνα, χωρίς να φαίνεται η εστία, τα πάντα, τα πάντα, ακόμη και τα πιο μικρά, όσον και το εκστατικόν, το ανέσπερον, το μέγα παφλάζον Σύμπαν[Ο ΕΥΦΡΑΤΗΣ από την ΟΚΤΑΝΑ του Ανδρέα Εμπειρίκου, εκδόσεις Ίκαρος 1980 ως προοίμιο για ΤΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ ΤΙΣ ΠΤΩΣΕΙΣ αλλά κυρίως για  το ΣΩΜΑ της ΣΙΓΗΣ που ΓΟΡΓΑ ΣΑΛΕΥΕΙ όταν επί ενός βράχου ισταμένη, σε φως αιθρίας απολύτου, λύει τον κότσον της γυμνή και εμμελής, η Αμαρυλλίς που βλέπετε και στο κολάζ ARTbyVadimStein]


ΤΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ ΑΙ ΠΤΩΣΕΙΣ Ως πτώσεις αγγέλων εις βάραθρα ουρανών, ως κεραυνοί ή ως πλήγματα επάλλη…

ΘΕΛΕΙ Η ΧΕΙΜΕΡΙΑ ΝΑΡΚΗ ΚΡΟΤΟ ΝΑ ’ΡΘΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ:

Εικόνα
«Ξέρεις, ίσως να μην πράττουμε καλά που αφήνουμε τις εποχές να μετρούν την αντοχή μας. Κι επιρρεπείς τόσο δεν είμαστε για μία τέτοια υστεροφημία. Αφού και οι εποχές βίαιες υπάρχουνε, τόσο που δεν καταλαβαίνεις για πότε μπαίνουν μέσα σου σαν πολιτεία ολάκερη ο μαύρος γάτος, ο τσαλαπετεινός και το σπουργίτι, το παιδικό παιχνίδι που βρίσκει στο πατάρι ο αδερφός…» απόσπασμα από το ποίημα ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΜΥΡΙΖΑΝ ΘΑΝΑΤΟ,  ένα πρώτο δείγμα από την νέα υπό έκδοση συλλογή της ποιήτριας που στην προηγούμενη πρώτη της συλλογή «αναμετρήθηκε» με τις  ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ [Α](Ειρήνη Καραγιαννίδου, εκδόσεις ΛΟΓΟΤΕΧΝΟΝ, Θεσσαλονίκη 2013). Κάποτε, λοιπόν, στις ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ  του «Α» ήταν αλλιώς. Από τη μια άνοιγες «τα παράθυρα να κοιτάξει το δωμάτιο ουρανό στην οδό Λησμονιάς…» από την άλλη όμως «διπλοκλείδωνες τις πόρτες να κουτουλάει αεροστεγώς το λιβάνι στους τοίχους» και τελικά θα σφραγίσεις τα παράθυρα γιατί φοβάσαι «τον άνεμό σου, τον αέρα της αναμμένης σου ερήμου»!..Περιμένοντας λοιπόν τη Νέα Εποχή …